Ευρωσύνταγμα: Η ανατομία μιας ελληνικής αποτυχίας

Σπάρτακος 79, Μάης 2005


Ευρωσύνταγμα: Η ανατομία μιας ελληνικής αποτυχίας

Του Τάκη Θανασούλα

 

Η Βουλή των Ελλήνων με συνοπτικές διαδικασίες ψήφισε το Ευρωσύνταγμα. Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτή η Συνθήκη να γίνει αποδεκτή από το σύνολο των χωρών της Ε.Ε. για τριάντα χρόνια δεν μπορεί να αναθεωρηθεί.

Η αριστερά δεν νομίζουμε ότι δεν γνώριζε ότι στόχος του ευρωσυντάγματος ήταν η επιτάχυνση της οικονομικής και στρατιωτικής ενοποίησης. Γνώριζε επίσης ότι τα πολιτικά κόμματα αναγνωρίζονται και νομιμοποιούνται μόνο εφόσον αποδέχονται και προωθούν τους σκοπούς της Ε.Ε. ότι με τη ρήτρα αλληλεγγύης κατοχυρώνεται το δικαίωμα της Ένωσης σε στρατιωτικές και άλλες επεμβάσεις στο εσωτερικό των κρατών μελών για την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών. Είναι προφανές ότι η αυτενέργεια και η αυτοοργάνωση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων, όπου έχει συμβεί, έχουν χαρακτηριστεί από την παγκόσμια κεφαλαιοκρατία «αναρχία και χάος» για να νομιμοποιήσει  τις κάθε είδους επεμβάσεις της.

Η προπαγάνδα και η ζύμωση για τα πιο πάνω ζητήματα αλλά και δεκάδες άλλα που περιλαμβάνονται στο τερατούργημα που λέγεται ευρωσύνταγμα και που έχουν άμεση σχέση με την καθημερινή μας ζωή έπρεπε να είναι στην ημερήσια διάταξη για τα κόμματα της Αριστεράς γνώριζαν επίσης ότι δεν υπάρχουν ούτε καν θεωρητικές πιθανότητες το ευρωσύνταγμα να απορριφθεί στη Βουλή όπου οι συσχετισμοί είναι δεδομένοι. Ορθά λοιπόν ζητούσαν να αποφασίσει άλλος με δημοψήφισμα. Όμως για ένα χρόνο πριν να ψηφιστεί ούτε μιλούσαν, ούτε προπαγάνδιζαν, ούτε έκαναν ζύμωση, ούτε οργάνωναν συζητήσεις, ούτε προσπαθούσαν να κινητοποιήσουν τους εργαζόμενους για να το κάνουν δική τους υπόθεση. Αδυνατούσαν να διαμορφώνουν τους πολιτικούς όρους για την κινητοποίηση των εργαζόμενων.

Για μια ακόμη φορά βάλθηκαν να αποδείξουν ότι είναι αριστερά αναχώματα του αστικού στρατοπέδου.

 

Η Επιτροπή Πρωτοβουλία Ενάντια στο Ευρωσύνταγμα

Μερικές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικές αριστεράς: Κομμουνιστική Ανανέωση, ΚΟΕ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ- Σπάρτακος, ΚΕΔΑ, στελέχη της Δημοκρατικής Συσπείρωσης και στη συνέχεια το ΣΕΚ πήραν την πρωτοβουλία υπογράφοντες ως άτομα μια διακήρυξη πριν από 10 μήνες να απευθυνθούν στα κόμματα της Αριστεράς ΚΚΕ και ΣΥΝ, καθώς και στις μαζικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα εργατικά κέντρα και την τοπική αυτοδιοίκηση για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια μαζική προπαγάνδα και ζύμωση γύρω απ’ το δημοψήφισμα ενάντια στο ευρωσύνταγμα.

Η απάντηση του ΚΚΕ ήταν αρνητική κατά πρώτο γιατί δεν συνεργάζεται με το ΣΥΝ και κατά δεύτερο γιατί δεν πρόκειται να κινητοποιηθεί ως κόμμα αλλά δια μέσου της Δημοκρατικής Συσπείρωσης. Οι σύντροφοι της Δημοκρατικής Συσπείρωσης πέρα από την αρχική τους δραστηριοποίηση όταν είδαν ότι διαμορφώνονται οι προϋποθέσεις για κοινές εκδηλώσεις με συντρόφους από το ΣΥΝ ή το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ με «διακριτικό» τρόπο αποστασιοποιήθηκαν. Βέβαια βρέθηκαν και πολιτικά μετέωροι, όταν στις αρχές του περασμένου Φλεβάρη το ΚΚΕ δια μέσου του Ριζοσπάστη διαφοροποίησε τη θέση του τασσόμενο ενάντια στο δημοψήφισμα! Με την παρέλευση όμως περίπου ενός μήνα υιοθέτησε ξανά τη θέση για δημοψήφισμα ενάντια στο ευρωσύνταγμα! Είναι εμφανές ότι οι ακατανόητες αλλαγές του ΚΚΕ στην πολιτική του θέση αποδυνάμωσαν και αποπροσανατόλισαν ακόμη και τα δικά του μέλη και οπαδούς.

Ο ΣΥΝ, παρά τη λεκτική του συγκατάθεση στην προώθηση της Πρωτοβουλίας όχι μόνο δεν εμφανίστηκε σε καμιά σύσκεψη της Πρωτοβουλίας αλλά φρόντισε να απονεκρώσει και το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ που είχε αρχικά την πρόθεση να διεξαγάγει καμπάνια ενάντια στο ευρωσύνταγμα. Οι ευθύνες βέβαια δεν μπορούν μονομερώς να καταλογιστούν στο ΣΥΝ που είναι η πιο μεγάλη δύναμη που συμμετέχει στο Φόρουμ, αλλά και στους συντρόφους άλλων οργανώσεων που παίρνουν μέρος στο Φόρουμ και που αδυνατούν να πάρουν πρωτοβουλίες για συνεργασίες και κοινές δραστηριότητες με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν συμμετέχουν στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ. Προφανώς υπάρχει μια λανθασμένη πολιτική εκτίμηση για το Φόρουμ: δεν το αντιλαμβάνονται ως τόπο που πρέπει να συνευρεθούν και να αναπτυχθούν διάφορα κινήματα και που τα ίδια θα αποφασίσουν για την πολιτική τους εκπροσώπηση αλά ως συντονιστικό πολιτικών οργανώσεων που φιλοδοξούν να εκφράσουν πολιτικά τα ήδη ευρισκόμενα σε υποχώρηση κινήματα.

Είναι γνωστό ότι ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ εμφορούνται από τη λογική της χειραγώγησης των κινημάτων. Τα αντιλαμβάνονται ως συντεταγμένες λεγεώνες που σ’ ένα νεύμα των αρχηγών-συγκλητικών θα χτυπάνε προσοχή, θα υποχωρούν ή θα επιτίθενται. Δεν υπάρχει πιο καταστροφική λογική και πολιτική για την ανάπτυξη μαζικών κινημάτων, αφού κινείται ενάντια στην αυτενέργεια, την αυτοοργάνωση και την πολλαπλότητα των απόψεων που ενυπάρχουν στα κινήματα.

Για να επιβεβαιώσουν όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν καθώς και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό τους, δραστηριοποιήθηκαν λίγο πριν από την ψήφιση του ευρωσυντάγματος σε κοινοβουλευτικό επίπεδο προβαίνοντας σε από κοινού με το ΠΑΣΟΚ πρόταση στη Βουλή για διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Από άποψη τακτικής ήταν μια κίνηση που ευνοούσε το ΠΑΣΟΚ που ήθελε μεν δημοψήφισμα – που άλλωστε δεν θα γινόταν – αλλά θα ψήφιζε υπέρ του ευρωσυντάγματος! Προφανώς κέρδισε τις εντυπώσεις και δημιουργήθηκε σύγχυση σε ευρύτερα στρώματα πολιτών με τις ευλογιές της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Είναι αδιανόητο να κάνεις κοινή πρόταση με κάποιον που δεν έχεις κοινές επιδιώξεις, αυτό συμβαίνει μόνο όταν αντιλαμβάνεσαι την πολιτική ως ίντριγκα, ως τακτική που δεν εντάσσεται σε ένα πλαίσιο για να υπηρετήσεις το στόχο σου.

Μπορούμε λοιπόν βάσιμα να υποθέσουμε ότι αυτή η χωρίς αρχές συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ σε επίπεδο Βουλής ότι έχει και συνέχεια. Οψόμεθα εις Φιλίππους – μετέφρασε στις δημοτικές εκλογές…

Η τελευταία πράξη του δράματος για το δημοψήφισμα ενάντια στο ευρωσύνταγμα παίχτηκε με τη σκόπιμη άρνηση του ΚΚΕ και ΣΥΝ να οργανωθεί μια κοινή πορεία-διαδήλωση όταν θα άρχιζε η συζήτηση στη Βουλή ενάντια στην πρόταση της Πρωτοβουλίας· διοργάνωσαν ξεχωριστές διαδηλώσεις τόσο στο ΚΚΕ όσο και στο ΣΥΝ, που απροσχημάτιστα τη βάφτισε διαδήλωση που οργάνωσε το Κοινωνικό Φόρουμ. Οι τρεις αποτυχημένες πορείες και διαδηλώσεις προφανώς δεν δημιουργούν κανένα πολιτικό γεγονός, δεν προβληματίζουν ευρύτερα στρώματα εργαζομένων. Δεν αναπτερώνουν τις ελπίδες στο κόσμο για κάτι καλύτερο. Όμως ευνοούν την άρχουσα τάξη και την κυβέρνηση για να περάσει απαρατήρητο, στη σιωπή ένα τόσο σημαντικό γεγονός όπως η ψήφιση του ευρωσυντάγματος.

Αφού λοιπόν η κοινοβουλευτική αριστερά  για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων, παντελώς ανίκανη να δικαιολογήσει την πολιτική της ύπαρξη, πολιτικά τόσο πρωτόγονη ώστε να μπορεί να διδαχτεί από την κοινή δράση της Γαλλικής Αριστεράς και όχι μόνο, νοιώθει  παρ’ όλ’ αυτά υπερήφανη για το προσεχές «Όχι!» στο δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα στη Γαλλία. Δεν έχει κατανοήσει ότι η πάλη των τάξεων είναι εθνική στη μορφή και διεθνική στο περιεχόμενο· αυτή η ίδια δεν έκανε το παραμικρό για να διαμορφώσει ευνοϊκότερους ταξικούς συσχετισμούς σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την ευρωπαϊκή αριστερά της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο μέρος.


Σπάρτακος 79, Μάης 2005

Αρχείο Σπάρτακου


https://wp.me/p6Uul6-wf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s