του Τάσου Αναστασιάδη
Συζητώντας τα όλα αυτά εκ των υστέρων, Τραμπ και Πούτιν, είχαν μια “πολύ καλή συζήτηση”, “που δεν θα οδηγήσει σε ειρήνη” όμως, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος εξήγησε στον Αμερικανό ότι πρέπει να συνεχίσει να βομβαρδίζει, καθώς πρέπει να απαντήσει στην εντυπωσιακή, έστω και συμβολική, επιχείρηση του ουκρανικού στρατού κατά των βομβαρδιστικών του τη Δευτέρα.
Δυτική υπεράσπιση του πολέμου του Πούτιν
[Αναδημοσίευση από “Η Εποχή”, 7-8/6/2025: “Δυτική υπεράσπιση του πολέμου του Πούτιν”]
Όπως αναμενόταν, αδιέξοδες επί της ουσίας ήταν οι απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας τη Δευτέρα στην Κωνσταντινούπολη. Ούτως ή άλλως, η εκεχειρία ήταν μια ιδέα του Τραμπ, “για να μη σκοτώνεται κόσμος” (ειδικά στην Ουκρανία όμως, όχι στη Γάζα).
Η ιδέα αυτή άλλωστε καθόλου δεν άρεσε στο φίλο του, τον Πούτιν, που το εξήγησε ήδη από τις 11/5, ότι αυτός δεν θέλει εκεχειρίες, θέλει “ειρήνη”, να λυθούν τα “αίτια του πολέμου”: “Είμαστε έτοιμοι για σοβαρές διαπραγματεύσεις για την αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτιών της σύγκρουσης και την εγκαθίδρυση μιας μακροπρόθεσμης και διαρκούς ειρήνης”, χωρίς “παύση, για να επανεξοπλιστεί η Ουκρανία, να σκάψει νέα χαρακώματα” -και να εμποδίζει την προέλαση του ρωσικού στρατού, προσθέτουμε εμείς.
Το ότι το τελευταίο, η εισβολή του ρωσικού στρατού, προφανώς δεν συγκαταλέγεται στα “βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης” δεν απαιτεί πλέον αναλύσεις. Το κατέθεσε επισήμως η ρωσική αντιπροσωπεία ως memorandum για τις “διαπραγματεύσεις” και δημοσιεύτηκε από τα επίσημα ρωσικά media.
Για τη συνθηκολόγηση της Ουκρανίας
Έτσι, αν οι Ουκρανοί δεν είχαν να προσφέρουν κάτι άλλο, παρά μόνο μια μίζερη άμεση κατάπαυση του πυρός και τα συμπαραμαρτούντα (ανταλλαγή αιχμαλώτων, απελευθέρωση κρατούμενων πολιτών και επιστροφή απαχθέντων παιδιών), οι Ρώσοι εξήγησαν γιατί δεν θέλουν εκεχειρίες παρά μόνο αν προηγουμένως οι Ουκρανοί υποταχθούν πλήρως. Για χάρη της “ειρήνης” προφανώς, ο ουκρανικός στρατός να αποσυρθεί από όλα τα εδάφη που το ρωσικό κράτος χαρακτηρίζει δικά του, ότι δεύτερον θα αναγνωριστεί ότι δεν θα αποφασίζουν οι Ουκρανοί για τη δική τους μοίρα και, τρίτον, ότι θα αποσυρθούν για τους ίδιους τα ζητήματα “δικαιωμάτων του ανθρώπου”, “αυτοδιάθεσης”, “μη εισβολής”, κλπ., που χαρακτήρισαν το παγκόσμιο μεταπολεμικό σύστημα του ΟΗΕ.
Το συμπέρασμα το συνόψισε ψυχρά το Διεθνές Ινστιτούτο Πολέμου (ISW): “Η Ρωσία” δεν απαιτεί“τίποτα λιγότερο από την πλήρη συνθηκολόγηση της Ουκρανίας”. Και, για όσους δεν το καταλαβαίνουν, ανέλαβε να το κάνει λιανά η μαριονέτα του Πούτιν (τέως πρόεδρος, τέως πρωθυπουργός και νυν επί κεφαλής του συμβουλίου ασφαλείας της Ρωσίας), ο Ντμίτρι Μεντβεντέφ στο telegram: “Ο στρατός μας προελαύνει ενεργά και θα συνεχίσει την επίθεση. Ό,τι πρέπει να ανατιναχθεί θα ανατιναχθεί και όσοι πρέπει να εξοντωθούν θα εξαφανιστούν. Οι διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη είναι απαραίτητες, όχι για μια συμβιβαστική ειρήνη”, (…) “αλλά για την ταχεία νίκη μας και την πλήρη καταστροφή” του ουκρανικού κράτους [“νεοναζιστικής εξουσίας”]. “Αυτό είναι το νόημα του ρωσικού μνημονίου, το οποίο δημοσιεύθηκε χθες”.
Πούτιν και Τραμπ
Συζητώντας τα όλα αυτά εκ των υστέρων, Τραμπ και Πούτιν, είχαν μια “πολύ καλή συζήτηση”, “που δεν θα οδηγήσει σε ειρήνη” όμως, καθώς ο Ρώσος πρόεδρος εξήγησε στον Αμερικανό ότι πρέπει να συνεχίσει να βομβαρδίζει, καθώς πρέπει να απαντήσει στην εντυπωσιακή, έστω και συμβολική, επιχείρηση του ουκρανικού στρατού κατά των βομβαρδιστικών του τη Δευτέρα. Οι προηγούμενες απειλές του Τραμπ για “πολύ κακά πράγματα” κατά του Πούτιν δεν είναι της ώρας προφανώς. Ούτε και οι υποτιθέμενες νέες “κυρώσεις” που ετοιμάζει το Κονγκρέσο -και που έχουν εξοργίσει την αμερικάνικη ακροδεξιά, τύπου Steve Bannon.
Αυτές πάνε για τον Ιούλη, Τραμπ θέλοντος. Και μάλλον μη θέλοντος, καθώς ακόμα και στις φαμφαρονάδες του ο Τραμπ πάντα εξαιρεί το φίλο του, τον Πούτιν, όπως το είχε κάνει, και στις 2/4/25, ανακοινώνοντας δασμούς σε όλο τον πλανήτη, ακόμα και σε ακατοίκητα νησιά, πλην Ρωσίας και Βορείου Κορέας!. Όμως, οι “κυρώσεις” αυτές μπορεί να μην προσκρούσουν μόνο στον Τραμπ, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς για πρώτη φορά αυτό που προβλέπουν είναι ποινές όχι μόνο για τη Ρωσία και τις ρωσικές εταιρείες, αλλά και σε “τρίτους”: δηλαδή να επιβληθούν δασμοί, και δη 500%, σε όσους εισάγουν ενέργεια, λιπάσματα και ουράνιο από τη Ρωσία. Αυτή είναι η περίπτωση ειδικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που τόσο παριστάνει πως, αυτή, “βοηθάει” την Ουκρανία.
Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση του ρωσικού πολέμου
Πράγματι, αντίθετα από τις ευρωπαϊκές ρητορείες, η πραγματικότητα είναι πως η χρηματοδότηση του ρωσικού πολέμου είναι πολλαπλάσια της υποτιθέμενης “βοήθειας” στην Ουκρανία, τουλάχιστον από την ΕΕ (και όχι μόνο).
Την περασμένη εβδομάδα, το CREA (ανεξάρτητο κέντρο έρευνας για ενέργεια και καθαρό αέρα, με έδρα το Ελσίνκι) υπολόγισε ότι η ΕΕ έχει χρηματοδοτήσει με 209 δις ευρώ τη Ρωσία, ενώ έχει δώσει στην Ουκρανία μόνο 139 δις (σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο) ή έστω 202 δις (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους Ινστιτούτου του Κίελου). Επιπλέον, η εκτίμηση αυτή αφορά μόνο την ενέργεια, κυρίως το LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο), που έχει εξαιρεθεί και επισήμως. Στο οποίο όμως θα πρέπει να προστεθεί και η επίσης σημαντική χρηματοδότηση μέσω αγοράς λιπασμάτων και ουρανίου (που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τη Γαλλία)!
Όπως το σημειώνει σε επικαιροποιημένη της έκθεση, την εβδομάδα αυτήν, η Greenpeace (Γαλλίας) “τρία χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα: η ΕΕ συνεχίζει να χρηματοδοτεί τον πόλεμο του Βλαντιμίρ Πούτιν αγοράζοντας ορυκτά καύσιμα, χημικά λιπάσματα και πετρέλαιο. Και η Γαλλία παίζει έναν κεντρικό ρόλο” -ενίοτε μάλιστα κρυβόμενη πίσω από τον Όρμπαν και τα βέτο του, ιδιαίτερα στα πυρηνικά! Εξού και ο ακτιβισμός που διοργάνωσε την περασμένη Δευτέρα η οργάνωση αυτή, κουβαλώντας το ομοίωμα του Μακρόν στη ρωσική πρεσβεία στο Παρίσι.
Οι ακτιβισμοί καλοί είναι, απέναντι στις υποκρισίες, αλλά δεν αρκούν. Γιατί η ανακοπή της παγκόσμιας ακροδεξιάς, από τον Πούτιν και τον Τραμπ, ώς το Νετανυάχου και τους υπόλοιπους, δεν θέλει βερμπαλιστικούς “ειρηνισμούς”, θέλει διεθνή και ταξική, έμπρακτη, αλληλεγγύη κατά του πολέμου των ισχυρών, σε όλες τις Γάζες και τις Ουκρανίες -σε αυτό επιμένουν κυρίως η ρωσική και η ουκρανική αριστερά.
Τάσος Αναστασιάδης
4/6/2025
[Αναδημοσίευση από “Η Εποχή”, 7-8/6/2025: “Δυτική υπεράσπιση του πολέμου του Πούτιν”]
ΤΠΤ - "4" 
