Γαλλία: Είναι οι άνθρωποι ανεύθυνοι (και εγωιστές);

Ο κορονοϊός ως νεοφιλελεύθερη ευκαιρία

της Mimosa Effe (γαλλικό NPA)

Ενοχοποίηση του πληθυσμού και στρατιωτικοποίηση

Επιδημικά, η νεοφιλελεύθερη ηγεσία του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, της ελληνικής μη εξαιρουμένης, υιοθετεί τις πολεμικές ιαχές ενός Μακρόν και την έμπρακτη στρατιωτικοποίηση ενός Σάντσεθ, κατά του πληθυσμού. Με τα ΜΜΕ, ειδικευμένα στην ενοχοποίηση των ανθρώπων και την απαλλαγή του καπιταλισμού. Οι ελληνικές ηγεσίες σε αυτό έχουν το know how από την επίθεση των αρχών της δεκαετίας και την ενοχοποίηση των εργαζομένων (για υποτιθέμενες σπατάλες, για χρέη, για τεμπελιά, κλπ.). Αλλά το ίδιο μοτίβο φαίνεται να ακολουθεί πλέον και η πιο εκλεπτυσμένη ευρωπαϊκή διαχείριση, όπως το πιστοποιεί π.χ. η Γαλλία σήμερα, ετοιμάζοντας προφανώς το νέο γύρο επίθεσης κατά της εργασίας. Μεταφράζουμε το σχετικό κείμενο της συντρόφισσας Μιμόζας Έφ, του γαλλικού NPA, που το μαρτυράει -αν εξαιρεθούν οι συγκυριακές ιδιομορφίες, άλλωστε, θα μπορούσε να μιλάει και για την Ελλάδα!

Η σύνταξη


Είναι οι άνθρωποι ανεύθυνοι (και εγωιστές);

της Mimosa Effe (γαλλικό NPA)

Το διαδικτυακό #irresponsables (=ανεύθυνοι) για το γαλλικό πληθυσμό που πάει στα μπαρ, στα πάρκα ή στα μαγαζιά έγινε ο αγαπημένος στόχος των μίντια. Λένε για έλλειψη πολιτισμού, για έλλειψη αλληλεγγύη. Είμαστε άραγε τόσο ανεύθυνοι και εγωιστές;

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας πολλούς παράγοντες που καθορίζουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων.

Η κυβέρνηση αυτή είναι ανεύθυνη

Η στάση της εξουσίας είναι το πρώτο που πρέπει να ιδωθεί ως αυτό πού είναι, ανεύθυνη. Κατά πρώτον, επειδή μειώνοντας με δραστικό τρόπο τα ανθρώπινα και υλικά μέσα του δημόσιου νοσοκομείου, μας έφερε όλους σε μια κατάσταση πλήρους ανετοιμότητας απέναντι σε τέτοιου τύπου επιδημίες.

Απέναντι στην επιδημία, το λόγια και τα μέτρα που υιοθετήθηκαν υπήρξαν απολύτως αντιφατικά τα μεν με τα δε, μεταθέτοντας όσο μπορούσαν περισσότερο τον περιορισμό και κρατώντας ακόμα και τις εκλογές. Αλλά και επιπλέον, καθώς δεν εξασφαλίζουν την τροφοδοσία σε επαρκή υλικά για την προστασία του συνόλου του πληθυσμού, ιδιαίτερα των πληθυσμών των πόλεων (και βέβαια στις συγκοινωνίες), ή για τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις, κάνουν ως σαν ο κίνδυνος να μην είναι μεγάλος. Και πράγματι, αν πρέπει να πας να δουλέψεις, γιατί δεν μπορείς να πας στο πάρκο με τα παιδιά σου; Εάν πρέπει να συνεχίσεις να παίρνεις τις δημόσιες συγκοινωνίες, γιατί να μην μπορείς να πας να πιεις έναν καφέ σε εξωτερικό χώρο; Εάν σε στέλνουν να ψηφίσεις, γιατί να μην μπορείς να πας να κάνεις τα ψώνια σου στο σουπερμάρκετ;

Η κυβέρνηση αυτή, αρνούμενη να επιβάλει στις επιχειρήσεις να σταματήσουν την παραγωγή, αρνούμενη να προσφέρει υλικό προστασίας, αλλάζοντας γνώμες (για τις οδηγίες), άφησε ανοιχτή την πόρτα για να τεθεί σε κίνδυνο το σύνολο του πληθυσμού στη Γαλλία.

Η κυβέρνηση αυτή δεν έχει νομιμοποίηση

Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μη αποδοχή της πολιτικής της. Κανείς δεν την ακούει (και δικαίως). Ο κορονοϊός δεν μπορεί να κάνει να ξεχαστούν πράγματα όπως η ψήφιση της μεταρρύθμισης των συντάξεων, η μαζική καταστολή των Κίτρινων Γιλέκων. Κανείς δεν ξεχνάει την αστυνομική βία, ούτε την υιοθέτηση της μεταρρύθμισης των συντάξεων με τη διαδικασία 49-3 [διαδικασία κατεπείγοντος χωρίς ψηφοφορία από το κοινοβούλιο]. Και αυτό που μας προτείνει και πάλι η κυβέρνηση είναι η φαντασιακή ενότητα του Έθνους. Κανείς δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο χαζός. Επιπλέον, όπως το συνηθίζει, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί κατασταλτικά μέτρα για να εξαναγκάσει τον πληθυσμό να εφαρμόσει τα μέτρα αυτά, αλλά και χωρίς να εξασφαλίζει κανένα μέτρο προστασίας. Την ίδια στιγμή που προτίθεται να βάλει όλη τη χώρα σε απομόνωση και την περιοχή Île-de-France [δηλαδή την περιοχή γύρω από το Παρίσι] σε λοκάουτ, εμείς πρέπει να πούμε ότι απέναντι στον ιό η κοινωνική απόσταση είναι ένα μέτρο υγιεινής που πρέπει να υιοθετήσουμε, αυτοπεριοριζόμενοι. Αλλά είναι ο ίδιος ο πληθυσμός που πρέπει να αυτο-οργανωθεί, είναι οι ίδιοι οι μισθωτοί που πρέπει να αποφασίζουν. Με μέτρα προστασίας για όλους και όλες και γρήγορα!

Δεν είμαστε ίσοι απέναντι στην απομόνωση

Μερικοί μπορεί να περιοριστούν με την οικογένειά τους, με τους κοντινούς τους. Για άλλους όμως η κατάσταση μπορεί να είναι πολύ πιο περίπλοκη: η πλήρης απομόνωση καθιστά τον περιορισμό ιδιαίτερα δύσκολο. Για άλλους, η ίδια η οικογένεια μπορεί να είναι πηγή άγχους, ακόμα και κινδύνων: στην ουσία άλλωστε και η ίδια η μετάδοση γίνεται κυρίως μέσα από την οικογένεια. Χωρίς να ξεχνάμε τη συζυγική βία, ή συχνά και τη γονεϊκή ομοφοβία.

Αλλά δεν έχουμε και όλοι τα ίδια μέσα ούτε και τα ίδια διαμερίσματα. Το να ζει κανείς επί 45 μέρες σε ένα διαμέρισμα 9 τετραγωνικών μέτρων, ή δώδεκα άνθρωποι σε δύο δωμάτια, ή σε ένα διαμέρισμα ερείπιο, με προβλήματα θέρμανσης ή ηλεκτρισμού, είναι απλώς αβίωτο. Χωρίς καν να μιλήσουμε για τους άστεγους και όλους αυτούς(-ες) που ζουν στην επισφάλεια, ακόμα και στεγαστικά. Όλοι δεν έχουμε την ίδια πρόσβαση με τον ίδιο τρόπο στον πολιτισμό, στο ιντερνέτ, στο τηλέφωνο, στα βιβλία.

Για όλα αυτά επίσης, χρειάζονται επείγοντα μέτρα και μέτρα αλληλεγγύης: επίταξη όλων των άδειων σπιτιών, εγκατάσταση σε νέα στέγη, διατήρηση όλων των μισθών, … Πρέπει να εξασφαλίσουμε συλλογικά την τροφοδοσία και τις στοιχειώδεις ανάγκες. Να πληροφορούμαστε για την κατάσταση υγείας των γειτόνων μας. Είναι δυνατόν να μοιραστούμε βιβλία ή κινηματογραφικά έργα (απολυμαίνοντας ασφαλώς τα χέρια μας από πριν), να συμμεριζόμαστε τους κώδικες wifi με τους γειτόνους μας, κλπ.

Ο καπιταλισμός μας μαθαίνει τον ατομισμό, ας οικοδομήσουμε την ταξική αλληλεγγύη!

Μην έχουμε αυταπάτες, είναι το ίδιο το σύστημα που οικοδομεί τον ατομισμό μας, που μας κάνει να πιστεύουμε ότι είναι καλύτερα να συντρίψουμε τους άλλους. Από τη δεκαετία του 1980 είναι όλα τα στοιχεία αλληλεγγύης και συλλογικότητας που έχουν χτυπηθεί από την εξουσία και από τους καπιταλιστές. Δεν είναι περίεργο που όλα αυτά τα αντανακλαστικά βγαίνουν πρώτα κατά την κρίση αυτή. Και όμως, περισσότερο από ποτέ η κρίση αυτή πρέπει να αποδείξει ότι είναι η συλλογικότητα που μπορεί να μας βγάλει από αυτή, ότι η κοινωνία είναι που ώς τώρα προχωράει με το κεφάλι κάτω και τα πόδια απάνω. Ας οικοδομήσουμε μια ταξική αλληλεγγύη: για τις ζωές μας, όχι για τα κέρδη τους!

Mimosa Effe

16 mars 2020

Μετάφραση από το γαλλικό πρωτότυπο: Περιοδικό « 4 »

Les gens sont-ils #irresponsables (et égoïstes) ? https://npa2009.org/actualite/societe/les-gens-sont-ils-irresponsables-et-egoistes


https://tpt4.org/?p=4454

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s