Στο στόχαστρο των αφεντικών

Σπάρτακος 70, Ιούνης 2003


του Γιάννη Γκολφινόπουλου

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας άγριας επίθεσης σε βάρος της εργατικής τάξης, μιας απροσχημάτιστης επίδειξης καπιταλιστικού “ήθους”. Ένα μπαράζ απολύσεων είχε ως αποτέλεσμα να πεταχτούν στο δρόμο πολλές εκατοντάδες εργαζόμενοι-ες μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, φέρνοντας με εύγλωττο τρόπο στην επιφάνεια κάποια από τα πιο αποτρόπαια χαρακτηριστικά αυτού του “καλύτερου δυνατού κόσμου”, στον οποίο ζούμε.

Πιο συγκεκριμένα, η ΣΙΣΣΕΡ ΠΑΛΚΟ απέλυσε αιφνιδιαστικά 510 εργαζόμενους, (στην πλειοψηφία τους γυναίκες) μεταφέροντας τις εργασίες του εργοστασίου στην Βουλγαρία, όπου το εργατικό κόστος είναι κατά πολύ χαμηλότερο. Σε αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε τις 150 απολύσεις στα καταστήματα ΥΒΟΝΝΗ, τις 100 απολύσεις στα σούπερ μάρκετ Αντωνόπουλος, τις 350 στην επιχείρηση ΙΠΠΟΚΑΜΠΟΣ, καθώς και άλλες 350 στην υαλουργία Γιούλα. Όλα αυτά βεβαίως αποτελούν μια μικρή μόνο πτυχή της εξαιρετικά εκτεταμένης κοινωνικής πραγματικότητας που συγκεφαλαιώνεται στον όρο ανεργία, κάποια μόνο στιγμιότυπα του καθημερινού κοινωνικού πολέμου με θύματα χιλιάδες εργαζόμενους μαζί με τις οικογένειές τους (μόνο οι εγγεγραμμένοι άνεργοι-ες υπολογίζονται σε 421.000 περίπου)

Μέσα στην αδιάκοπη ροή του τηλεοπτικού λόγου τέτοια γεγονότα μετατρέπονται σε απλά “συμβάντα”, ικανά να εξάψουν για μερικές το πολύ μέρες το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, έως ότου εκτοπιστούν από καινούριες πλευρές της επικαιρότητας και χαθούν στη λήθη. Ο θόρυβος γύρω απ’ αυτές τις κοινωνικές εντάσεις καταλαγιάζει και αυτό που απομένει τελικά είναι η εμπέδωση πως πρόκειται για λίγο πολύ αναπόφευκτες, καθημερινές καταστάσεις, “κανονικές” μέσα στην κοινωνία της αγοράς. Ο κυρίαρχος λόγος, μολονότι προβάλλει όψεις των γεγονότων, αποσιωπά την σημασία τους.

Οι κυβερνητικοί παράγοντες προβαίνουν σε κατηφείς δηλώσεις γι’ αυτές τις δυσάρεστες εξελίξεις” και ρίχνουν το μπαλάκι στους εργοδότες, προσπαθώντας να καλύψουν την ολοφάνερη αλήθεια πως είναι αυτοί οι ίδιοι απολύτως υπεύθυνοι για την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου συνταγολογίου στην ελλαδική κοινωνία, πως είναι συνένοχοι των αφεντικών γι’ αυτή την τραγική κατάσταση.

Βεβαίως στα μικρόφωνα και τις κάμερες των ΜΜΕ δεν φτάνει ποτέ στην ολότητά της η ζοφερή πραγματικότητα των χιλιάδων ανθρώπων που καθημερινά στριμώχνονται στις ουρές των γραφείων ευρέσεως εργασίας και του ταμείου ανεργίας, που διαρκώς περιφέρονται αναζητώντας μια θέση εργασίας και που αναγκάζονται να υποχωρήσουν μπροστά στις πιο επαίσχυντες συνθήκες εργασίας για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Μιλάμε βέβαια για τον “ευέλικτο”, δηλαδή αναλώσιμο εργαζόμενο, τον εργαζόμενο χωρίς σταθερό ωράριο, που ζει με μισθούς οριακούς για μια αξιοπρεπή διαβίωση και που δεν έχει κανένα συλλογικό δικαίωμα. Το τμήμα αυτό της εργατικής τάξης, που αποτελείται από ντόπιους αλλά και από μετανάστες-τριες (στις δυσκολίες διαβίωσης των οποίων θα πρέπει να προστεθούν και αυτές που εκπηγάζουν από τη ρατσιστική αντιμετώπιση του κράτους και μέρους της κοινωνίας), σπρώχνεται καθημερινά στο περιθώριο καθώς εξαναγκάζεται να ζει μέσα στη στέρηση και το διαρκές άγχος εύρεσης εργασίας ή αυτό της απώλειας μιας δουλειάς καθόλου εξασφαλισμένης.

Να ποια είναι τα αποτελέσματα της κυριαρχίας της αγοράς που τόσο πολύ διαφημίστηκε ως η λύση που θα οδηγούσε στην κοινωνική ευημερία. Η βαρβαρότητα που επέδειξαν τα αφεντικά της ΠΑΛΚΟ και των υπολοίπων εταιρειών είναι φυσική συνέχεια (και αναγκαία συνέπεια) των επιθέσεων στα δικαιώματα των εργαζομένων που πραγματοποίησε και συνεχίζει να πραγματοποιεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Εννοούμε βέβαια την πολυπόθητη για την αστική τάξη επίτευξη της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή την προσπάθεια συντριβής κατακτημένων συλλογικών δικαιωμάτων του προλεταριάτου όπως η προστασία από τις απολύσεις, το δικαίωμα στην πλήρη απασχόληση, αυτό της ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης, δικαιώματα που σχετίζονται με τον καθορισμό του ωραρίου κλπ. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε καθόλου την διαρκή επίθεση για την ιδιωτικοποίηση τομέων που αφορούν σε κοινωνικά αγαθά όπως η παιδεία, η υγεία, οι επικοινωνίες, οι μεταφορές, καθώς και την στρατηγικού χαρακτήρα προσπάθεια κατεδάφισης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων που ξετυλίγεται διεθνώς αυτή την περίοδο (π.x. Αυστρία και Γαλλία).

Πέρα από την εκμετάλλευσή του σε επίπεδο θεάματος, τέτοιου είδους εξελίξεις (πτωχεύσεις, απολύσεις) , φέρνουν απρόσμενα στην επιφάνεια εκείνο που με λεπτολόγα υποκρισία καλύπτουν κυβέρνηση και αφεντικά όταν μιλούν για κοινωνική συναίνεση, κοινωνικούς εταίρους, ύφεση κλπ., το θεμέλιο και την πυξίδα κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης μικρής ή μεγάλης. Το κίνητρο του κέρδους και τον συνακόλουθο ανταγωνισμό. Πρόκειται γι’ αυτό τον αδυσώπητο αγώνα εξασφάλισης κερδών που οδηγεί αναπόφευκτα στο μαζικό πέταγμα εργατών στο δρόμο. Είναι η εγγενής βαρβαρότητα ενός συστήματος στο οποίο εκτός από τα εμπορεύματα πλεονάζουν” και οι άνθρωποι, όπου η αξιοπρέπεια και οι ανάγκες των εργαζομένων δεν έχουν καμιά σημασία.

Κόντρα στον κυρίαρχο καπιταλιστικό λόγο, οφείλουμε να αποκαταστήσουμε το πραγματικό εύρος τέτοιων γεγονότων και να τους αποδώσουμε την αληθινή σημασία που έχουν για τη ζωή των καταπιεσμένων. Έχουμε να αντιπαρατεθούμε με την ουδέτερη, αποστασιοποιημένη και απολογητική φρασεολογία της κυβέρνησης και της εργοδοσίας αντιτάσσοντας πως η ανεργία δεν είναι ποσοστιαίος δείκτης και η εργατική τάξη δεν αποτελείται από αριθμούς (μολονότι οι αριθμοί και οι δείκτες μας είναι γενικά χρήσιμοι). Η ανεργία είναι απροκάλυπτη ταξική βία του κεφαλαίου πάνω στο προλεταριάτο, επίθεση πάνω απ’ όλα στη ζωή των εργαζομένων και των οικογενειών τους, και βεβαίως μια διαρκής απειλή, πλευρά της τρομοκρατίας που ασκεί η αστική τάξη για τη χαλιναγώγηση του εργατικού κινήματος

Να μην ξεχνάμε πως αυτή η τρομοκρατία – για την οποία άλλωστε δεν υπάρχει κανένας αντιτρομοκρατικός νόμος – παίρνει πολλές φορές ακόμα πιο τραγικές μορφές, αυτές των εργατικών ατυχημάτων”, δηλαδή της θυσίας εργαζομένων στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους (με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της “Σωληνουργίας Κορίνθου, όπου στις 3 Απρίλη έξι εργάτες έχασαν τη ζωή τους μετά από έκρηξη φιάλης υγραερίου, εξαιτίας των ελλιπών μέτρων ασφαλείας).

Η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη στους αγώνες των απολυμένων εργατών/τριών και η προσπάθεια για τη συγκρότηση αγωνιστικών συλλογικοτήτων των ίδιων των ανέργων (παράλληλα με την ισότιμη ένταξη των μεταναστών-τριών στα συνδικάτα) αποτελούν μια πολύ ουσιαστική πτυχή για την επιτυχία των κοινωνικών αγώνων που έρχονται. Η ενότητα του αγώνα εργαζομένων και ανέργων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τις προοπτικές του εργατικού κινήματος στο σύνολό του αφού η ανεργία αποτελεί όχι μόνο εκτεταμένο μα και μόνιμο χαρακτηριστικό της εποχής μας.

Γιάννης Γκολφινόπουλος


Σπάρτακος 70, Ιούνης 2003

Αρχείο Σπάρτακου


https://tpt4.org/?p=3287

There is one comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s