Μια νέα φάση του παγκόσμιου κινήματος

Σπάρτακος 65, Ιούνης 2002


ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΟΚΔΕ Κ.Ε. 28/04/02

Η συνεχιζόμενη ύφεση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας (παρ’ όλες τις περιοδικές, μικρής διάρκειας και μεγέθους διακυμάνσεις) εντείνει τα αδιέξοδα της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης και οξύνει τις επί μέρους πολιτικές κρίσεις. Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, σαν μια απεγνωσμένη προσπάθεια διεξόδου στην απειλούμενη γενικευμένη κρίση από τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Αμερικής και της Ευρώπης, πήρε και νέες ακραίες μορφές βαρβαρότητας. Μετά από τους βομβαρδισμούς στο Ιράκ, στην Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν συνεχίστηκε με την εισβολή των ισραηλινών αρμάτων στη Παλαιστίνη ενώ ήδη προετοιμάζεται και μια νέα επίθεση «ανθρωπιστικών» βομβαρδισμών στον άμαχο πληθυσμό του Ιράκ. Η αντοχή της παλαιστινιακής αντίστασης μπροστά στην συντριπτική στρατιωτική υπεροχή της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ έφερε τελικά σε δύσκολη θέση τόσο τους ίδιους τους εισβολείς όσο και τους εμπνευστές της παγκόσμιας «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας».

Η οικονομική ύφεση προκαλεί μια αλυσίδα από νέες κρίσεις στις χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας (με τελευταίες τις περιπτώσεις της Τουρκίας, Αργεντινής, Βενεζουέλας) και ανοίγει διαρκώς νέα μέτωπα συνολικής ταξικής αντιπαράθεσης μέσα στα εθνικά τους σύνορα. Στις περιπτώσεις της Αργεντινής και της Βενεζουέλας η ορμητική είσοδος των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο ανέτρεψε τα σχέδια των καπιταλιστών και δημιούργησε μια νέα δυναμική κατάσταση με ελπιδοφόρες προοπτικές για μια σοσιαλιστική λύση.

Στην Ευρώπη, στο πολιτικό επίπεδο η κρίση εκφράζεται με την γενική παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας καθώς η πολιτική της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης εισπράττει την γενική δυσφορία των λαϊκών στρωμάτων. Η εκλογική απαξίωση της ενσωματωμένης στο πολιτικό σύστημα σοσιαλδημοκρατίας (Ισπανία, Ιταλία, Δανία, Πορτογαλία, και τελευταία στη Γαλλία), συμπαρασύρει και τους «πληθυντικούς» εταίρους της παραδοσιακής σταλινικής ή ευρωκομμουνιστικής αριστεράς (π.χ. Ιταλική Ελιά, Ισπανική Ενωμένη Αριστερά, ΚΚ Γαλλίας κλπ.)

Η άνοδος της δεξιάς στη κυβέρνηση μετά από πολλά χρόνια σε μια σειρά από χώρες (Ισπανία, Ιταλία, Δανία, Πορτογαλία) αλλά και η εμφανιζόμενη άνοδος της γαλλικής ακροδεξιάς στις γαλλικές προεδρικές εκλογές αντικατοπτρίζουν περισσότερο την φθορά και την πλήρη αδυναμία της ρεφορμιστικής αριστεράς όλη τη προηγούμενη περίοδο να αντιπαρατεθεί συνολικά, να προτείνει μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και πολύ λιγότερο στην αξιοπιστία και στην απήχηση των ίδιων των προγραμμάτων της δεξιάς. Άλλωστε τα προγράμματα των λαϊκζών κομμάτων της δεξιάς όλο και πιο δύσκολα διακρίνονται πλέον από τα αντίστοιχα των σοσιαλφιλελεύθερων εκσυγχρονιστών.

Η πρόσφατη μικρή εκλογική άνοδος της ακροδεξιάς στη Γαλλία είναι οπωσδήποτε υπαρκτή και αντικατοπτρίζει την ατομικοποίηση και την πολιτική αδρανοποίηση μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης που συντελέστηκε σταδιακά με την υποχώρηση του συνδικαλιστικού κινήματος και την απογοήτευση των εργαζομένων όλη τη προηγούμενη δωδεκαετία. Σημαντικά στρώματα εργαζομένων και ανέργων κάτω από το κράτος της κοινωνικής ανασφάλειας δείχνουν να επηρεάζονται από την ξενοφοβική, ρατσιστική και εθνικιστική ρητορεία των ακροδεξιών. Όμως η δυναμική του φαινομένου αυτού δεν έχει σε καμιά περίπτωση τις διαστάσεις που προσπαθούν να του δώσουν οι πανικόβλητοι σοσιαλδημοκράτες και κάθε είδους ρεφορμιστές προκειμένου να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις από τη δική τους πτώση και να ενοχοποιήσουν τις ανερχόμενες δυνάμεις της ΑΑ και των κοινωνικών κινημάτων και προκειμένου να ξυπνήσουν το σύνδρομο της χαμένης ψήφου απέναντι στην ακροδεξιά απειλή. Όλο και περισσότερο γίνεται ξανά αντιληπτό σε πλατειά στρώματα εργαζομένων, μέσα στις συνθήκες του αναπτυσσόμενου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, ότι η μοναδική εγγύηση απέναντι στον έρποντα φασισμό, είναι η ανεξάρτητη πολιτική δύναμη και η συνδικαλιστική οργάνωση της εργατικής τάξης.

Στο εσωτερικό των ίδιων των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα βρίσκεται σε πλήρη ανάκαμψη μετά από το σοκ των χτυπημάτων της 11ης Σεπτέμβρη και την αντεπίθεση της «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας» που ακολούθησε. Με διαδοχικούς σταθμούς το κοινωνικό φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, τη διαδήλωση της Βαρκελώνης και τις μεγάλες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στην Ουάσιγκτον που δείχνουν την ύπαρξη ενός μειοψηφικού αλλά ρωμαλέου ρεύματος και μέσα στην αμερικανική κοινωνία ενάντια στον κυρίαρχο αμερικάνικο εθνικισμό, το παγκόσμιο κίνημα αναδεικνύει τον ανανεωμένο δυναμισμό του, την δοκιμασμένη πλέον αντοχή του και, το σπουδαιότερο, τον αναβαθμισμένο διεθνικό συντονισμό του. Η ριζοσπαστική πολιτικοποίηση ενός μεγάλου τμήματος της νεολαίας αποτελεί πλέον ένα αναμφισβήτητο γεγονός που καταγράφεται με την σταθερή παρουσία και την εκλογική άνοδο των οργανώσεων και των συσπειρώσεων της ΑΑ σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης με αποκορύφωμα τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία.

Τα αδιέξοδα και η καθοδική πορεία της κυβέρνησης

Η φθορά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και η συνεχής πτώση της αξιοπιστίας και της εκλογικής απήχησης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι ένα φαινόμενο που εντάσσεται μέσα στη γενική τάση που σημειώνεται σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Η ανεργία, η υποαπασχόληση, η κοινωνική ανασφάλεια και η επέκταση της φτώχειας σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα, γίνεται ολοένα και πιο φανερό ότι δεν αντιμετωπίζονται με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές. Η δουλική υποταγή και των Σημιτικών εκσυγχρονιστών στις ντιρεκτίβες της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας, και η ουσιαστικά παθητική τους στάση απέναντι στα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, τους έχει στερήσει από κάθε αριστερό ιδεολογικό πρόσχημα.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση συνέτεινε σε μια σημαντική πτώση των εξαγωγών, στασιμότητα στο χρηματιστήριο, ένα κύμα αυξήσεων των λιανικών τιμών και σχετική άνοδο του πληθωρισμού που συνετέλεσαν ακόμη περισσότερο στη λαϊκή δυσφορία και κατά προέκταση επιδείνωσαν τη θέση της κυβέρνησης. Οι εσωτερικές τριβές αναζωπυρώθηκαν και πάλι μέσα στο ίδιο το κυβερνητικό εκσυγχρονιστικό μπλοκ, καθώς αντίστοιχα οξύνονται οι ανταγωνισμοί για τη διανομή των έργων και των κονδυλίων ανάμεσα στα μεγάλα συγκροτήματα των καπιταλιστικών συμφερόντων.

Παρόλη τη μεγάλη προσοχή προς την λεγόμενη «επικοινωνιακή» εικόνα της κυβέρνησης (π.χ. προσεκτικά μεθοδευμένες εμφανίσεις του πρωθυπουργού, σταδιακή παρουσίαση και εξαγγελία του ασφαλιστικού), χάρις στην απομόνωση της ηγετικής ομάδας από την κοινωνική βάση δεν έγινε δυνατόν να αποφευχθούν τα διαδοχικά ολισθήματα λάθος εξαγγελιών και υπαναχωρήσεων (π.χ. φορολογικά μέτρα, ρυθμίσεις ολυμπιακών έργων) που επιδεινώνουν τη συνολική εικόνα και την γενικότερη αξιοπιστία της κυβέρνησης.

Μετά την περυσινή εμπειρία της στο ασφαλιστικό, η κυβέρνηση επιστράτευσε όλες τις δυνάμεις προκειμένου να διασπάσει και να κάμψει τις αντιστάσεις του εργατικού κινήματος. Χρησιμοποίησε τον κομματικό συνδικαλιστικό μηχανισμό για να ελέγξει τις μαζικές αντιδράσεις και αξιοποίησε με κυνικό τρόπο τις αδυναμίες του χρόνια αποδυναμωμένου και γραφειοκρατικοποιημένου συνδικαλιστικού κινήματος. Το προσεκτικά σχεδιασμένο κυβερνητικό εγχείρημα είχε μερική μόνο επιτυχία καθώς οι χωριστές απεργίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είχαν σημαντική συμμετοχή τουλάχιστον στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Οπωσδήποτε δεν πραγματοποιήθηκαν μαζικές κινητοποιήσεις τέτοιας κλίμακας που να δημιουργήσουν ένα κλίμα συνολικής αντιπαράθεσης στη κυβερνητική πολιτική. Ωστόσο το ζήτημα του ασφαλιστικού απέχει πολύ ακόμη από το οριστικό του κλείσιμο και το πεδίο των μαζικών ζυμώσεων και κινητοποιήσεων παραμένει επικίνδυνα ανοιχτό για τη κυβέρνηση.

Η Δεξιά σε μια σχετική άνοδο

Η χαμηλόφωνη δημαγωγία και ο λαϊκισμός αποτελούν τη προσωπίδα με την οποία προσπαθεί να καλύψει την ουσιαστική συνέχιση αν όχι την πρόθεση για μια μεγαλύτερη επίθεση των ιδιωτικοποιήσεων και της κοινωνικής αποδιάρθρωσης της εργατικής τάξης. Η ΝΔ γνωρίζει καλά ότι οφείλει την σχετική άνοδο της εκλογικής της απήχησης αποκλειστικά και μόνο στην πολιτική απάθεια και στην απογοήτευση των λαϊκών στρωμάτων. Γι αυτό στέκεται πολύ προσεκτική να μην πυροδοτεί τις μαζικές κινητοποιήσεις (βλέπε κινητοποιήσεις αγροτών, στάση της ΔΑΚΕ στο ασφαλιστικό) ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να επωφεληθεί εκλογικά από την λαϊκή αγανάκτηση με τη συγκρατημένη δημαγωγία. Τα μαχαίρια των εκσυγχρονιστών της Νέας Δημοκρατίας παραμένουν κρυμμένα καθώς φαίνεται να πλησιάζει για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η πολυπόθητη μέρα μιας καθαρής εκλογικής νίκης.

Η Άκρα Δεξιά προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας μέσα στις ίδιες τις γραμμές της εκμεταλλευόμενη τον αντίκτυπο από την μικρή άνοδο των ακροδεξιών στην Γαλλία. Ακόμη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την λαϊκή αγανάκτηση για τις ιμπεριαλιστικές βαρβαρότητες προβάλλοντας μια πατριωτική δήθεν αντιιμπεριαλιστική δημαγωγία. Όμως η συνεχής πτώση της λαϊκής απήχησης του Χριστόδουλου και το ξεμασκάρεμα της πολιτικής του μπροστά στη νέα πραγματικότητα δεν αφήνουν περιθώρια μεγάλης αισιοδοξίας για τους νοσταλγούς των εθνικών μεγαλείων. Η επίσκεψη του στη Παλαιστίνη και η συνδιαλλαγή του με τη κυβέρνηση του Σαρόν προκειμένου να «τακτοποιηθούν» με την ευκαιρία της κρίσιμης κατάστασης τα προβληματάκια της εκκλησιαστικής κλίκας του ορθόδοξου Πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ αποτέλεσε ένα ακόμη οφθαλμοφανές δείγμα της πολιτικής αλητείας της ακροδεξιάς.

H «επίσημη» Αριστερά επιβεβαιώνει την ανεπάρκειά της

Για το ΚΚΕ τα αδιέξοδα συνεχώς πληθαίνουν καθώς η ανεπάρκεια της ηγεσίας και της πολιτικής πρότασης δεν μπορούν να συγκαλυφθούν κάτω από την επιφανειακή αντιπολιτευτική ρητορεία. Το ΚΚΕ συντηρήθηκε όλη τη προηγούμενη περίοδο χάρις στο γεγονός ότι δεν ενσωματώθηκε στην κυβερνητική πολιτική (όπως πολλά αντίστοιχα ευρωπαϊκά ΚΚ) και έκφρασε έτσι ένα μέρος της αντίστασης των λαϊκών στρωμάτων στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Από την άλλη μεριά όμως οι χρόνιες υποκειμενικές αδυναμίες του το καθιστούν οργανικά ανίκανο να αναπτύξει τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες που θα εμπνεύσουν το εργατικό κίνημα, θα ανασυντάξουν το συνδικάτα καθώς προσεγγίζει τα κοινωνικά προβλήματα πάντοτε από μια ιδιοτελή κοντόφθαλμη μικροκομματική σκοπιά. Έτσι αποδείχθηκε ανίκανο να ηγηθεί μιας πανεργατικής κινητοποίησης για το Ασφαλιστικό, καθώς επιδίωξε και πάλι μια σειρά από μεμονωμένες κινητοποιήσεις στενά καθοδηγούμενες από το μηχανισμό του και ασυντόνιστες με τις στιγμιαίες διαθέσεις και τους ρυθμούς ανάπτυξης της συνείδησης του συνόλου των εργαζομένων. Στο Παλαιστινιακό σύρθηκε πίσω από το κίνημα αλληλεγγύης χωρίς να τολμήσει να ηγηθεί (σε αντιδιαστολή με τη στάση του στους βομβαρδισμούς της π. Γιουγκοσλαβίας) σε ένα πλατύ και μαχητικό κίνημα αντίστοιχο με την λαϊκή αγανάκτηση και τη διάθεση της νεολαίας. Ακόμη περισσότερο το ΚΚΕ εγκλωβισμένο στην εθνοκεντρική λογική του παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας τα τεκταινόμενα και τις κινητοποιήσεις του αντιπαγκοσμιοποιητικού χωρίς φυσικά να μετέχει στη διοργάνωση του κινήματος.

Τα πρόσφατα αποτελέσματα στη Γαλλία με τη καταβαράθρωση του Γαλλικού ΚΚ και κυρίως την εντυπωσιακή ανάδυση της ΑΑ το έφεραν σε δύσκολη και αμήχανη θέση. Οι δηλώσεις του Φλωράκη αντανακλούν την σύγχυση και την εντεινόμενη νευρικότητα που επικρατεί μέσα στις γραμμές του μηχανισμού του. Τα γεγονότα αυτά δημιουργούν τις προϋποθέσεις για το ξέσπασμα νέων κρίσεων τόσο σε επίπεδο στελεχών όσο και στις οργανώσεις της νεολαίας.

Η ηγεσία του Συνασπισμού εμφανώς σοκαρισμένη από το ολοφάνερο αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκαν τα ευρωπαϊκά της πρότυπα (πληθυντική γαλλική αριστερά, ιταλική Ελιά) προχωρά αβέβαιη αλλά οριστικά εγκλωβισμένη στη λογική της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ για τις επόμενες εκλογές. Η αριστερή του πτέρυγα οπωσδήποτε αλληθωρίζει προς τα κοινωνικά κινήματα αλλά παραμένει πολύ μακριά από τις ανάγκες αυτών των κινημάτων και το πνεύμα της νέας φάσης. Ο ταξικά συμβιβασμένος πολιτικός λόγος του ΣΥΝ προσανατολισμένος στον κοινοβουλευτισμό και στις εκλογικές μικρομανούβρες δεν μπορεί ούτε να εκφράσει ούτε να απευθυνθεί στο νεολαιίστικο κίνημα που ριζοσπαστικοποιείται. Επιπλέον είναι εμφανής η υποκειμενική ανεπάρκεια του βολεμένου στελεχιακού δυναμικού του για μια οποιαδήποτε κινηματική παρέμβαση και κατά προέκταση για μια σοβαρή οργανωτική εμφύτευση στη νεολαία. Οι αδυναμίες αυτές προδιαγράφουν τη πορεία της παραπέρα ενσωμάτωσης αλλά και της παραπέρα οργανωτικής παρακμής.

Η Άκρα Αριστερά: Σύγχυση και προοπτικές

Η αμηχανία και η σύγχυση στην πλειοψηφία της σταλινογενούς ΑΑ γίνεται ολοένα και πιο φανερή καθώς δεν είναι σε θέση να ερμηνεύσει τις εξελίξεις του αναπτυσσόμενου νέου κινήματος πολύ δε περισσότερο να ανταποκριθεί στις ανάγκες και να συμμετάσχει στην ανάπτυξη του. Η πλειοψηφία των σταλινογενών οργανώσεων παραμένουν καχύποπτες απέναντι στο διεθνιστικό χαρακτήρα του όντας εγκλωβισμένες στις εθνοκεντρικές «εθνικοπατριωτικές» αντιλήψεις της σταλινικής παράδοσης. Μη διαθέτοντας λογική μεταβατικού προγράμματος αντιμετωπίζουν με σεχταριστική λογική τα ρεφορμιστικά κόμματα και τις μεγάλες κοινωνικές ομάδες που κινητοποιούνται για πρώτη φορά αλλά και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στο κίνημα. Η αμηχανία εντάθηκε μπροστά στην δυναμική ανάδυση της διεθνιστικής αριστεράς και προκαλεί έντονα τα ένστικτα της αυτοσυντήρησης και του οργανωτικού σωβινισμού των (στη συντριπτική πλειοψηφία τους σταλινικής αντίληψης και μικροαστικής κοινωνικής προέλευσης) «μικρών ηγεσιών».

Για τις οργανώσεις της Διεθνιστικής Αριστεράς οι δύσκολες ημέρες που ακολούθησαν την 11η Σεπτέμβρη αποτέλεσαν τη βάση για μια πρώτη σύγκλιση. Οι κοινές εκτιμήσεις σε μια σειρά από ζητήματα που ανέκυψαν στο μεταξύ διάστημα (Αντιτρομοκρατικό, γεγονότα της Αργεντινής, Πόρτο Αλέγκρε, κίνημα αλληλεγγύης για τη Παλαιστίνη, Ασφαλιστικό) εμπέδωσαν στη βάση τους το συναίσθημα της κοινής αντίληψης και της ανάγκης για συνεργασία. Ωστόσο η κοινή πορεία δεν αναβάθμισε ουσιαστικά την σύγκλιση με τη δημιουργία μιας κοινής οργανωτικής δομής αλλά παρέμεινε σε επίπεδο αντιπροσωπειών κορυφής. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει τη βαθιά ριζωμένη σεχταριστική διαπαιδαγώγηση της πλειοψηφίας των μελών αλλά και την προσκόλληση των «μικροηγεσιών» των μικρών ελληνικών διεθνιστικών οργανώσεων, στο πρότυπο της γραμμικής οργανωτικής ανάπτυξης και της σοβινιστικής αυτοσυντήρησης. Η πρωτοβουλία της Διεθνούς Δράσης, το προϊόν αυτής της πορείας συνύπαρξης των λίγων μηνών, αντανακλά όλες τις παραπάνω αδυναμίες.

Επιπλέον η προσκόλληση στη λογική της μονόπλευρης συνεργασίας της πρωτοβουλίας της Διεθνούς Δράσης με το ΣΥΝ μιας και αυτός είναι ο πιο πρόσφορος κοντινός ρεφορμιστικός σχηματισμός χρέωσε μεσοπρόθεσμα τη Διεθνιστική Αριστερά με τις πολιτικές του αδυναμίες, την οργανωτική του φθορά και την συγχυσμένη εικόνα του. Η εκλογική συνεργασία του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές δεν αποτελούν μόνο μια ευκαιρία να καταγγελθεί και να ξεμασκαρευθεί η πολιτική της κοινωνικής υποταγής της ηγεσίας του αλλά αποτελεί και μια ευκαιρία για την αποφασιστική απαγκίστρωση της Διεθνιστικής Αριστεράς από την αυτοκαταστροφική πορεία του ΣΥΝ.

Τα καθήκοντα όμως που βρίσκονται μπροστά μας απαιτούν επιτακτικά μια νέα αντίληψη. Η τεράστια πίεση των αναγκών για τη προετοιμασία της Θεσσαλονίκης του 2003 θα πρέπει να αποτελέσει το καταλύτη για το ξεπέρασμα της πολιτικής αδράνειας των μικροηγετών. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αποτελέσει τη δοκιμασία για το άλμα προς τα εμπρός και του ελληνικού αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος αλλά και της οργανωτικής ανασύνθεσης της ΑΑ στα επίπεδα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών.

Η ΟΚΔΕ συμμετέχοντας χωρίς αυταπάτες στην πρωτοβουλία της Διεθνούς Δράσης οφείλει να προβάλλει δυνατά και σταθερά μια ξεκάθαρη και αξιόπιστη πρόταση διεξόδου και οργανωτικής ανασύνθεσης της Διεθνιστικής Αριστεράς που είναι βέβαιο (όπως άλλωστε όλα τα σημάδια δείχνουν) ότι θα βρίσκει σε πρώτη φάση τουλάχιστον όλο και περισσότερο ανοιχτά τα αυτιά των αγωνιστών της βάσης αλλά και των ανένταχτων αγωνιστών της ΑΑ γενικότερα.

ΚΕ ΟΚΔΕ 28/4/2002


Σπάρτακος 65, Ιούνης 2002

Αρχείο Σπάρτακου


https://tpt4.org/?p=3037

There is one comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s