Γαλλία: Μετά τις βουλευτικές εκλογές

Σπάρτακος 65, Ιούνης 2002


  • Η δυναμική της άκρας αριστεράς του Π.Γ. της LCR
  • Δήλωση του Olivier Besancenot
  • Αλληλογραφία Lutte Ouvrière και LCR
  • – επιστολή LO σε LCR LO
  • – απάντηση LCR σε LO LCR
  • Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία του Alan Thornett

Η δυναμική της άκρας αριστεράς

Μετά τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών

Ανακοίνωση του Π.Γ. της L.C.R.

Μια μαζική αποχή, πρωτοφανής στην ιστορία της 5ης Δημοκρατίας, είναι το πρώτο δίδαγμα αυτών των βουλευτικών εκλογών. Το 36% της αποχής πηγάζει άμεσα από τις φιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόστηκαν εδώ και είκοσι χρόνια. Πολιτική που προκάλεσε μια βαθιά αποστροφή στις λαϊκές τάξεις απέναντι στα κυβερνητικά κόμματα και, ιδιαίτερα, τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς. Οι θεσμοί της 5ης Δημοκρατίας και οι μηχανισμοί του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος με τους δύο γύρους, επέτειναν το φαινόμενο. Τα εκλογικά αυτά αποτελέσματα δεν αντιστοιχούν στους πραγματικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς, συσχετισμούς δυνάμεων στη χώρα. Η 9 Ιουνίου δε διαγράφει τον πολιτικό σεισμό της 21ης Απριλίου, που είναι και η έκφραση της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης που πλήττει τη χώρα.

Στο πλαίσιο αυτό, τα αποτελέσματα του πρώτου αυτού γύρου καταγράφουν μια σημαντική άνοδο της κοινοβουλευτικής δεξιάς. Μετά την εμπειρία της σοσιαλ-φιλελεύθερης αριστερής κυβέρνησης, η κίνηση ταλάντωσης ξαναγυρνάει προς τα δεξιά. Είναι μια βαθιά τάση που παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη. Μπορώντας να στηριχτεί σε μια πλατιά κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο Σιράκ και η παραδοσιακή δεξιά, θα προσπαθήσει να πλαισιώσει την κοινωνική και πολιτική κρίση, ιδιαίτερα επιταχύνοντας μια προεδροποίηση του καθεστώτος. Ωστόσο, πρέπει να δούμε και τα όρια της δεξιάς αυτής ανόδου: εάν το 44% των ψηφισάντων κατευθύνθηκαν προς τα κόμματα της δεξιάς, αυτό δεν είναι παρά μόλις λίγο πάνω από το ένα τρίτο των εγγεγραμμένων που, έτσι, την υποστηρίζουν. Η νίκη της δεξιάς θα οδηγήσει σε νέες επιθέσεις ενάντια στα κοινωνικά και δημοκρατικά κεκτημένα. Αλλά η νίκη αυτή δεν ακυρώνει τις κοινωνικές αντιστάσεις ενάντια στο φιλελευθερισμό.

Στις βουλευτικές αυτές εκλογές, η άκρα δεξιά υποχώρησε, όχι μόνο σε σχέση με τις προεδρικές, αλλά και σε σχέση με τις βουλευτικές του 1995. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της αντιφασιστική κινητοποίησης μετά τις 21 Απριλίου. Είναι επίσης η μία από τις επιπτώσεις της χρήσιμης ψήφου, δεξιά, όπου οι εκλογείς της δεξιάς και του Εθνικού Μετώπου προσέφεραν τη στήριξή τους στα σχέδια του Σιράκ. Αλλά, σε αυτή την κατάσταση κρίσης, η άκρα δεξιά, με το 12%, παραμένει ένας κίνδυνος για τους εργαζόμενους, τους μετανάστες και τη νεολαία, ακόμα περισσότερο που οι πολιτικές της παραδοσιακής δεξιάς, θα ενισχύσουν τις κοινωνικές αδικίες και τις ανισότητες που ανοίγουν το δρόμο του Εθνικού Μετώπου.

Η υποχώρηση της παραδοσιακής αριστεράς είναι, καταρχήν, το αποτέλεσμα της πολιτικής της συμπόρευσης με το φιλελευθερισμό, εδώ και δύο δεκαετίες, αλλά είναι και το αποτέλεσμα μιας καμπάνιας που παρουσίασε όλες τις προτάσεις της ενωμένης αριστεράς σαν συνέχεια της κυβέρνησης Ζοσπέν. Η πολιτική αυτή πλήττει ιδιαίτερα τους συμμάχους του Σοσιαλιστικού Κόμματος: τους Πράσινους και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Χάνοντας το ήμισυ των ψήφων του σε σχέση με το 1997, το ΚΚΓ γνωρίζει μια νέα επιδείνωση των θέσεών του. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα κινδυνεύει να χάσει πάνω από το ήμισυ της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Μένει μόνο, χωρίς συμμάχους, αλλά διατηρεί τη θέση του ισχύος στο εσωτερικό της πληθυντικής αριστεράς.

Η άκρα αριστερά δεν επιβεβαιώνει το αποτέλεσμα του 10% που έλαβε στις προεδρικές εκλογές. Υφίσταται τις επιπτώσεις της μαζικής αποχής, της «χρήσιμης ψήφου» υπέρ της κυβερνητικής αριστεράς και των δικών της διασπάσεων. Πράγματι, η απουσία αναλογικής εκπροσώπησης όχι μόνο δεν επιτρέπει να μεταφραστεί εκλογικά η πολιτική πραγματικότητα της χώρας, αλλά και ενισχύει έτσι τους μεγάλους παραδοσιακούς μηχανισμούς. Αυτό πλήττει αναγκαστικά τις μικρές οργανώσεις και, ιδιαίτερα, την άκρα αριστερά. Η τελευταία, ωστόσο, διατηρεί τις θέσεις της σε σχέση με το 1997, έστω και αν τροποποιείται η αντιπροσώπευσή της: στις περισσότερες περιφέρειες, οι υποψήφιοι της LCR παίρνουν περισσότερους ψήφους από τη Lutte Ouvriere, η οποία τιμωρείται για το σεκταρισμό της και την πολιτική της μεταξύ των δύο γύρων των προεδρικών εκλογών.

Κανένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια εργαζόμενοι και νέοι δεν λύνεται. Την επόμενη Κυριακή, η LCR δεν θα δώσει οδηγία για ψήφο, στις μονομαχίες δεξιά-αριστερά. Θεωρεί πως εναπόκειται στους υποψήφιους της πληθυντικής αριστεράς να πείσουν τους εκλογείς πως είναι χρήσιμο να ψηφίσουν για αυτούς. Βέβαια, καμία ψήφος δεν πρέπει να πάει ούτε δεξιά ούτε άκρα δεξιά και, όταν το Εθνικό Μέτωπο παρουσιάζεται στο δεύτερο γύρο, η LCR θα καλέσει για να υπερψηφιστεί ο υποψήφιος της αριστεράς που θα παραμένει στο δεύτερο γύρο.

Ωστόσο, είναι στο κοινωνικό επίπεδο που οι εργαζόμενοι θα πρέπει τώρα να παρέμβουν για να ρυθμίσουν τα ζωτικά τους προβλήματα. Η δεξιά θα διπλασιάσει τις επιθέσεις της, στο χώρο των συντάξεων, της αμφισβήτησης του 35-ωρου, της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων υπηρεσιών, της αμφισβήτησης του απεργιακού δικαιώματος στο δημόσιο τομέα. Θα χρειαστεί η πιο ενωτική και η πιο πλατιά κοινωνική κινητοποίηση για να εμποδιστεί η κάθε τέτοια κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Στο πολιτικό επίπεδο, μια σελίδα ιστορίας της αριστεράς έχει γυρίσει. Η διευθέτηση της πληθυντικής αριστεράς χρεοκόπησε. Τώρα υπάρχουν δύο αριστερές. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα παραμένει η κύρια δύναμη της αριστεράς, αλλά ήδη πολλές φωνές ακούγονται για να σπρωχτεί να πάει πιο μακριά στο δρόμο της προσαρμογής του στη φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και, αντίστροφα, υπάρχει και ένας άλλος προσανατολισμός, 100% αριστερά, μια γραμμή ρήξης με το σύστημα, που αποτελεί το υπόβαθρο για μια νέα δύναμη. Πρέπει, τώρα, να αλλάξουμε την αριστερά και να προχωρήσουμε στο δρόμο μιας νέας δύναμης, που να εξάγει τα μαθήματα της πληθυντικής αριστεράς, και που να είναι ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική.

Το Πολιτικό Γραφείο της LCR


Μετά τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών

Δήλωση του Olivier Besancenot

Πολύ πριν τις 9 Ιουνίου, το παιχνίδι είχε ήδη παιχτεί: όποια και να ήταν η κυβερνητική πλειοψηφία των βουλευτικών εκλογών, θα εφάρμοζε μια πολιτική που την απορρίπτει η πλειοψηφία του πληθυσμού. Πολλοί σχολιαστές κλαψουρίζουν για την υποτιθέμενη «έλλειψη πολιτικής ωριμότητας» αυτών που δεν θεώρησαν χρήσιμο να πάνε να ψηφίσουν. 

ο ρεκόρ της αποχής, πάνω από 35% των εγγεγραμμένων, εκφράζει κυρίως μια μαζική απόρριψη των πολιτικών που εφαρμόστηκαν εδώ και είκοσι χρόνια από τις κυβερνήσεις της αριστεράς όπως και της δεξιάς.

Δικαίως, ένα μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων δεν αναγνωρίζει πλέον τους ηγέτες της κυβερνητικής αριστεράς. Η LCR ανεβαίνει σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 1997, αλλά η άκρα αριστερά, δυστυχώς διασπασμένη, δεν ξανα-βρίσκει το αποτέλεσμα που είχε στις προεδρικές εκλογές και δεν αναδύεται σαν μια φερέγγυα εναλλακτική λύση που θα ήταν σημαντικό να στηριχτεί στις εκλογές.

Λείπει σήμερα μια πολιτική δύναμη που να είναι τόσο πιστή στα συμφέροντα των μισθωτών, των ανέργων και των νέων όσο πιστή είναι και η MEDEF (σύλλογος των εργοδοτών) στα συμφέροντα της εργοδοσίας. Κρίσιμο πρόβλημα τη στιγμή που η ενότητα του κόσμου της εργασίας είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία για να τεθεί ένα φράγμα στην επίθεση της εργοδοσίας και να εμποδιστεί μια νέα κοινωνική οπισθοδρόμηση, απ’όπου ακριβώς ξεφυτρώνει και η άκρα δεξιά. Αλλεπάλληλα σχέδια απολύσεων, αυξημένη ελαστικοποίηση και ανασφάλεια στην εργασία, ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, διάλυση του συνταξιοδοτικού συστήματος και της κοινωνικής προστασίας, πλήγμα στα δημοκρατικά δικαιώματα, να ποιες είναι οι επιπτώσεις των απαιτήσεων των μετόχων των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που εννοούν να υποτάξουν την κοινωνική ζωή στο αποκλειστικό κατηγόρημα της δικής τους αποδοτικότητας.

Στα αντιδραστικά σχέδια της εργοδοσίας, πρέπει να αντιτάξουμε την προοπτική μιας συνολικής πάλης για τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς και ένα σχέδιο μετασχηματισμού της κοινωνίας που να θέτει επί τέλους τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη.

Αυτό που είναι στην ημερήσια διάταξη είναι η οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής δύναμης, ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής, που να συσπειρώνει επαναστάτες, αγωνιστές του κοινωνικού κινήματος, καθώς και τους αγωνιστές και ψηφοφόρους των κομμουνιστών, των οικολόγων ή των σοσιαλιστών που έχουν πάψει πλέον να αναγνωρίζονται στην πολιτική των ηγετών τους.

Olivier Besancenot


Mετά τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών

Επιστολή LO προς LCR

Απάντηση LCR σε LO

Μετά το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, που επιφύλαξε τη διπλή έκπληξη της εισόδου του ακροδεξιού Λεπέν, από τη μια, στο δεύτερο γύρο, αλλά και το πρωτοφανές, από την άλλη, εκλογικό ποσοστό των υποψηφίων της τροτσκιστικής άκρας αριστεράς, η συζήτηση για τα ζητήματα τακτικής στο εσωτερικό αυτής της τελευταίας ήταν αναμενόμενο να ξεσπάσει. Η διαφορά στην τακτική για το δεύτερο γύρο, όπου έπρεπε οι οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς να πάρουν δημόσια θέση για το πως πρέπει να αντιμετωπιστεί το απρόβλεπτο και από κάθε άποψη άβολο δίλημμα επιλογής ανάμεσα στη ψήφιση του δεξιού Σιράκ απέναντι στον ακροδεξιό Λεπέν και την αποχή, αποτέλεσε την αιτία (ή την αφορμή) για τη συνέχιση της χάραξης ξεχωριστών δρόμων μεταξύ των δύο μεγάλων επαναστατικών οργανώσεων, της LCR και της Lutte Ouvriere. Τα συγκεκριμένα επιχειρήματα και, κυρίως, η διαφορετική μεθοδολογία των δύο οργανώσεων παρουσιάζονται μ’ εύγλωττο τρόπο στη δημόσια επιστολογραφία που αντήλλαξαν και που εδώ αναδημοσιεύουμε. Η συζήτηση όμως είχε σημαντικό αντίκτυπο πέρα απ’ τα γαλλικά σύνορα σ’ όλη σχεδόν την ευρωπαϊκή ριζοσπαστική αριστερά. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οργανώσεις που κάλυπταν ένα φάσμα από το ΕΕΚ μέχρι την Α/Συνέχεια, κατά βάση, δηλαδή, τέτοιες που ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να περάσουν από τις αφηρημένες επαναστατικές διακηρύξεις τους στη μαζική πολιτική δράση, εμφανίστηκαν ως «τιμητές» της τακτικής, κυρίως της LCR (αλλά όχι αποκλειστικά) αντί να προσπαθούν να αντλήσουν διδάγματα από τη μακρόχρονη και μεθοδική δράση αυτών των οργανώσεων που τους επέτρεψε να αποκτήσουν αυτή την επιρροή. Παρεμφερή φαινόμενα υπήρξαν και σ’ άλλες χώρες. Έτσι στην Αγγλία έδωσαν το ερέθισμα στο σύντροφό μας Alan Thornett να προβεί σε μια συνολική τοποθέτηση πάνω στο θέμα που άξιζε να βρει τη θέση της και στο ανά χείρας τεύχος του Σπάρτακου. Με μια σαφή επιχειρηματολογία καταδεικνύει την ανευθυνότητα εκείνων των οργανώσεων που ήθελαν να σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στο κίνδυνο να καταγράψει ο Λεπέν ένα αυξημένο ποσοστό στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών λόγω αποχής. Καταδεικνύει επίσης τη δυσκολία να επιτευχθεί ένα αντίστοιχο αποτέλεσμα για την άκρα αριστερά στις κοινοβουλευτικές εκλογές (το άρθρο γράφτηκε πριν απ’ αυτές). Τέλος επισημαίνει το σοβαρό πρόβλημα πειστικότητας της στάσης της Lutte Ouvriere, γεγονός που αποδείχτηκε περίτρανα από το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των κοινοβουλευτικών εκλογών όπου για πρώτη φορά στην ιστορία των δύο οργανώσεων συγκέντρωσε σ’ εθνικό επίπεδο λιγότερους ψήφους από τη LCR, καίτοι η τελευταία κατέβαζε υποψήφιους σε λιγότερες περιφέρειες.


Επιστολή της LUTTE OUVRIERE με αφορμή τις εκλογές

Μετά την πρόταση της LCR για συνεργασία στις βουλευτικές εκλογές του 2002, η «Rouge» δημοσιεύει όλη την απάντηση της Lutte ouvrière.

Βλέπε και απάντηση LCR σε LO

Σύντροφοι 

Το θριαμβευτικό για το Σιράκ δημοψήφισμα ολοκληρώνει με το χειρότερο τρόπο την πολιτική διακυβέρνηση της πλειοψηφικής αριστεράς. 

Ενώ από τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών θα μπορούσε να φανεί ξεκάθαρα ότι ο Λεπέν μπορεί κάλλιστα να νικηθεί από τη δεξιά, η αριστερά στο σύνολό της χρησιμοποιήθηκε για να μεγιστοποιήσει τον κίνδυνο του Λεπέν και στο όνομα ενός επικείμενου φασιστικού κινδύνου να ξεπουληθεί στο Σιράκ.

Σε ότι αφορά τους επικεφαλής της αριστεράς, επρόκειτο για μια αποφασιστική επιλογή προκειμένου να αποφευχθεί κάθε συζήτηση σχετικά με τα αίτια διαρροής 2.488.078 ψήφων από το Jospin και 1.672.456 από τον Hue, δηλαδή σύνολο 4.160.534 ψήφοι.

Προβάλλοντας την απειλή της εκλογής του Λεπέν στην προεδρία της Δημοκρατίας, πράγμα που ούτως ή άλλως στη παρούσα κατάσταση δε θα μπορούσε να συμβεί, και έναν ανύπαρκτο φασιστικό κίνδυνο, το κόμματα της αριστεράς από τη μία πλευρά προσπάθησαν να αποσιωπήσουν την απομάκρυνση των λαϊκών τάξεων από κοντά τους και από την άλλη πλευρά, έκαναν τη δική τους οπισθοχώρηση μέσο ανόδου του Λεπέν. Θα έφτανε η πίεσή τους ώστε να μη χρειαστεί καν να αναφερθείτε στο όνομα του Σιράκ. Λάβατε μια απόφαση που επιδέχεται δυο και τρεις αναγνώσεις προκειμένου να ικανοποιήσετε όλες τις τάσεις σας. Από καιροσκοπισμό, από προσαρμοστικότητα στο περιβάλλον σας, ενωθήκατε με την ιερή συμμαχία γύρω από το Σιράκ. Όσο για το υποκριτικό κάλεσμα σε διαδήλωση το βράδυ της 5ης Μαΐου για να νίψετε τας χείρας, δεν αλλάζει τίποτα.

Η συμβολή σας στην εκλογή του Σιράκ ήταν γελοία και ανεξάρτητα από το κάλεσμά σας, μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων της άκρας αριστεράς, ακόμα και χωρίς εσάς, θα είχε ίσως υποκύψει να ψηφίσει Σιράκ. Γεγονός όμως είναι ότι σε μια κατάσταση στην οποία θα έπρεπε να ειπωθεί η αλήθεια στις λαϊκές τάξεις, έστω και χωρίς να εισακουστεί, επιλέξατε να μην είστε ειλικρινείς, όπως και οι Hollande, Hue, Mamure και οι λοιποί. Θέσατε τη δική σας μικροσκοπική υποστήριξη στην υπηρεσία του Σιράκ παρουσιάζοντάς τον, παρά τις διαμαρτυρίες σας, σαν το μέσο να κλείσει ο δρόμος για το Λεπέν.

Αντιλαμβάνεστε ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, δε θα δώσουμε συνέχεια στην πρότασή σας, η οποία θα έπρεπε να προϋποθέτει τουλάχιστον κάποια πολιτική συμφωνία. Επιπλέον, δεν επιθυμούμε να υποστηρίξουμε μια τόσο καιροσκοπική στάση όπως η δική σας.

Δε θα μιλήσουμε καθόλου για τους συμμάχους σας – καθώς υποτίθεται ότι η συμφωνία περιλαμβάνει και άλλους πέρα από σας. Δεν είστε καν βέβαιοι ότι θα μπορέσετε να τους πείσετε να συμμετέχουν σε μια συμφωνία LO-LCR.

Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν γίνεται να πιστέψει κάποιος ότι οι πολιτικές μας μπορούν να συγκλίνουν, από τη στιγμή μάλιστα που είναι αντίθετες.

Χρίζοντας τους εαυτούς σας μαχητές της άκρας αριστεράς ενάντια σε αυτό που αποκαλείτε «σεκταρισμό» της Lutte Οuvriere, λέξη που δε σταματήσατε να επαναλαμβάνετε κατά τη διάρκεια όλης της καμπάνιας σας, και που έπαιρνε μια πολύ ιδιαίτερη χροιά στο πλαίσιο που δημιουργήθηκε από τις συκοφαντίες εναντίον μας, η πρότασή σας είναι τελικά υποκριτική. Σε πολλά μέρη υπεύθυνοι από την οργάνωσή σας, και μάλιστα κάποιοι από τους πλέον αντιπροσωπευτικούς, έχουν ήδη ορίσει τους υποψήφιους της LCR στις βουλευτικές. Σε μερικές περιπτώσεις, έχουν οριστεί υποψήφιοι σε όλες τις περιφέρειες ενός διαμερίσματος ενώ εσείς μας μιλάτε για ένα καταμερισμό ανά διαμέρισμα.

Πώς να πιστέψει κανείς σε μια πρόταση καταμερισμού από τη στιγμή που εσείς προφανώς έχετε αρχίσει να διαλέγετε.

Ας υποστηρίξει λοιπόν ο καθένας τη δική του πολιτική και μακάρι το αποτέλεσμα να είναι ξεκάθαρο!

Με επαναστατικούς χαιρετισμούς,

Georges Kaldy

Francois Duburg


Βλέπε και επιστολή LO προς LCR

Απάντηση της LCR στην επιστολή της LO

Σύντροφοι,

Για ακόμα μια φορά απαντάτε σε μια πρόταση ενότητας της LCR με μια δήλωση απόρριψης. Ωστόσο, η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε θα έπρεπε να σας κάνει να αντιληφθείτε την ανάγκη ενότητας της άκρας αριστεράς. Οι δυο υποψήφιοι Αρλέτ Λαγκιγιέ και Ολιβιέ Μπεσανσενό συγκέντρωσαν περίπου το 10% των ψήφων, πράγμα που αυξάνει τις ευθύνες μας απέναντι στην νέα προοπτική που δημιουργήθηκε.

Θα μπορούσαμε να ισχυροποιήσουμε την ψήφο της 21ης Απριλίου προτείνοντας σε νέους και εργαζόμενους μια μόνο υποψηφιότητα σε κάθε περιφέρεια, που θα υποστήριζε τα βασικά σημεία ενός προγράμματος ρήξης με τις πολιτικές του παρελθόντος. Τόσο η δεξιά όσο και η κοινοβουλευτική αριστερά παρουσιάστηκαν ενωμένες. Με την άρνησή σας, μόνο η άκρα αριστερά παρουσιάστηκε διαιρεμένη. 

Για την άρνησή σας προφασιστήκατε την πρόταση ψήφου της 5ης Μαΐου. Μας κατηγορείτε ότι συμμετείχαμε σε ένα «δημοκρατικό μέτωπο» υποστηρίζοντας το Σιράκ. Η αλήθεια όμως βρίσκεται αλλού. Εμείς εκφράσαμε ένα κάλεσμα αντίστασης στην άκρα δεξιά, τόσο με αγώνες όσο και με ψήφους. Προτείναμε την καταψήφιση του Λεπέν. Υποστηρίξαμε όλες τις διαδηλώσεις. Το να μας κατηγορεί κάποιος για συμμετοχή σε «δημοκρατικό μέτωπο» μοιάζει με κυνήγι μαγισσών. Είναι προσβλητικό να εννοεί κανείς ότι η LCR μπορεί να συνδέεται κατά τέτοιο τρόπο με το Σιράκ. Καθώς οι νέοι και η εργατική τάξη θέλησαν να εναντιωθούν στον κίνδυνο της ακροδεξιάς, θα ήταν παράλογο να τεθεί κανείς εκτός αυτής της κίνησης, πράγμα που εσείς κάνατε. Από την 21η Απριλίου, προσπαθήσατε να ελαχιστοποιήσετε τον κίνδυνο του Λεπέν αντί να καλέσετε σε άμεση αντίδραση όπως έκανε ο Ολιβιέ Μπεσανσενό. Εμείς θεωρούμε ότι ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες η λύση βρίσκεται πάντα στη μαζική κινητοποίηση, πράγμα που αποδείχτηκε την 1η Μαΐου.

Δεν πρέπει να θεωρεί κανείς την εργατική τάξη ανόητη. Τα δύο εκατομμύρια διαδηλωτών της Πρωτομαγιάς δε διαδήλωναν ενάντια σε ένα «φάντασμα της όπερας» όπως γράφτηκε στη Lutte Ouvriure, αλλά ενάντια σε μια ιδεολογία που εξαπλώνεται σε γειτονιές και επιχειρήσεις και που τους απωθεί περισσότερο από ότι απωθεί εσάς. Στο δρόμο απέδειξαν ότι δεν είχαν σκεφτεί καν τις αθλιότητες περί δημοκρατικού μετώπου. Άλλωστε, καθώς επρόκειτο για βουλευτικές εκλογές, σας θέσαμε ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο. Είστε έτοιμοι να ψηφίσετε όχι έναν δεξιό υποψήφιο αλλά έναν υποψήφιο του PC, PS ή έναν Πράσινο απέναντι σε έναν φασίστα;

Για ακόμα μια φορά θέσατε το θέμα των «συμμάχων» μας, δηλαδή εκείνων που μαζί με μας βρίσκονται σε μια διαδικασία συγκέντρωσης 100% προς τα αριστερά, ενάντια στη δεξιά και την πολιτική της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Σας είναι τόσο ανυπόφορη η ιδέα ότι κάποιοι, μη όντας μέλη των οργανώσεών μας αλλά με συγγενείς προς τις δικές μας ιδέες, θέλουν να συμμετέχουν σ’ αυτή την ένωση; Θα έπρεπε με ένα 10% του εκλογικού σώματος, η LCR και η LO να συζητάνε μόνο μεταξύ τους;

Ίσως λοιπόν πρέπει να αναζητήσουμε μια πιο πεζή εξήγηση για την επαναλαμβανόμενη άρνησή σας. Στη Lutte Οuvriere της 26ης Απριλίου, ο G. Kaldy γράφει ότι «σε όλες τις εκλογές στις οποίες δεν διακυβεύονται σοβαρά ζητήματα, όπως θα ήταν για παράδειγμα, σε δεδομένες χρονικές στιγμές, η αποστολή αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο, «η παρουσία πολλών ακροαριστερών υποψηφίων δεν αποτελεί πρόβλημα αλλά πλούτο». Πίσω από τη δήλωση αυτή διακρίνεται μια πολύ ιδιαίτερη αντίληψη περί ενότητας. Την επιδοκιμάζετε μόνο όταν σας φαίνεται χρήσιμη προκειμένου να έχετε βουλευτές, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις δεν την θεωρείτε απαραίτητη. Από τη μεριά μας πάλι, βρίσκουμε την πολιτική κατάσταση τόσο σοβαρή και ιδιαίτερη που χαρακτηρίζουμε επείγουσα την ανάγκη για μια ενωτική συσπείρωση στην αριστερά. Θα ακολουθήσουμε αυτήν την πολιτική, στις εκλογές αλλά και μετά, παρά την τωρινή σας άρνηση. Ποτέ δε σας προτείναμε ένα κοινό κόμμα καθώς είναι προφανείς οι διαφορές μας. Από την άλλη πλευρά όμως, δεν έχουμε «αντίθετους προσανατολισμούς» όπως γράφετε (γιατί να μην τίθεται και θέμα και μιας «ταξικής απόκλισης» ανάμεσά μας εφόσον υποστηρίζετε αυτά που υποστηρίζετε;). Οι οργανώσεις μας έχουν έρθει σε αντίθεση με την πλειοψηφική αριστερά. Σας προτείναμε να βαδίσουμε μαζί προς τα εμπρός, ξαναδίνοντας έτσι ελπίδα σε εκατομμύρια νέους και εργαζόμενους που έστρεψαν την προσοχή τους προς το μέρος μας. Χάσατε ακόμα μια ευκαιρία. Παρά το σεκταρισμό σας, εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε την επιθυμία μας για ενότητα.

Συντροφικά,

Η γραμματεία του πολιτικού γραφείου της LCR

 

[μετάφραση από τα γαλλικά: Δήμητρα Ρούπα] 


Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία

του Alan Thornett*


Το βαρύ σοκ στο πολιτικό σύστημα της Γαλλίας, που προκλήθηκε από την επιτυχία του Λεπέν να βγει στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, εξακολουθεί να επιδρά ακόμα και μετά την ευπρόσδεκτη σαφή ήττα του Λεπέν στο δεύτερο γύρο. Η διάλυση της υποστήριξης στην κυβερνητική Αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΣΚ) και του ΚΚ κατέστησαν δυνατή την επιτυχία του Λεπέν στον πρώτο γύρο. Οι αιτίες αυτής της εξέλιξης είναι προφανείς αφού η κυβέρνηση αποδέχθηκε πλήρως, ακόμα και με ενθουσιασμό, το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα και επιτέθηκε στην εργατική τάξη.

Η στάση του ΣΚ αποτελεί άμεση συνέπεια της μεταμόρφωσης της σοσιαλδημοκρατίας σε όλη την Ευρώπη. Πριν κάπου 4 χρόνια τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κυβερνούσαν σε 13 των 15 χωρών της Ε.Ε. Χωρίς εξαίρεση υιοθέτησαν ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, συχνά με σκοπό να εκπληρώσουν τα κριτήρια του Μάαστριχτ, και τώρα θερίζουν τη θύελλα των επιθέσεών τους στην εργατική τάξη.

Η Γαλλία φυσικά δεν κινδύνευσε να γίνει φασιστική όπως τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου δείχνουν. Αλλά η άνοδος του FN (Εθνικό Μέτωπο-ΕΜ) είναι μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη και αντανακλά μια ευρωπαϊκή τάση εμφάνισης και ενδυνάμωσης των ακροδεξιών κομμάτων. Αν και το ΕΜ μπορεί να μην είναι κλασικό φασιστικό κόμμα, ο Λεπέν είναι σίγουρα ένας νεοφασίστας με βίαιο παρελθόν και ένα σωρό φονιάδων γύρω του. Ήταν βασανιστής στην Αλγερία. Ο σκληρός πυρήνας των υποστηρικτών του προέρχεται από το καθεστώς του Petain (του γαλλικού καθεστώτος του Vichy που συνεργάστηκε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη χιτλερική Γερμανία, σ.τ.μ.). Το μέγεθος του σκέτου τρόμου που η προοπτική της νίκης του Λεπέν προκάλεσε στις εθνικές μειονότητες της Γαλλίας είναι κατανοητό.

Πέρα από την ήττα της κυβερνητικής Αριστεράς από το Λεπέν η άνοδος των ψήφων της άκρας Αριστεράς ήταν το δεύτερο μεγάλο σοκ του πρώτου γύρου. Η Lutte Ouvriere (Εργατική Πάλη) πήρε το 1995 5,3% που τότε ήταν ένα πολύ αξιοσημείωτο αποτέλεσμα. Τώρα η άκρα Αριστερά πήρε συνολικά το διπλό ποσοστό με 10,4%, δηλαδή 3 εκατομμύρια ψήφους. Ο πρώτος γύρος ήταν σημαδεμένος από την κατάρρευση του κέντρου και την πόλωση των ψήφων.

Ακόμα πιο εκπληκτικό ήταν το αποτέλεσμα της LCR (Κομμουνιστική Επαναστατική Λίγκα), του γαλλικού τμήματος της 4ης Διεθνούς που παρούσίασε έναν νέο υποψήφιο. Η Λίγκα πήρε 4,2%, δηλαδή 1,2 εκατομμύριο ψήφους. Η ιδέα ότι η Λίγκα θα μπορούσε να προσπεράσει το ΚΚ φαινόταν πριν τις εκλογές ακόμα απίστευτη. Η επιτυχία βασίστηκε σε έναν έξοχο νέο υποψήφιο που έκανε πολύ καλές παρεμβάσεις στα ΜΜΕ και απευθύνθηκε με σοβαρό τρόπο στους νέους ανθρώπους που ριζοσπαστικοποιούνται ενάντια στο παγκόσμιο κεφάλαιο. Η Λίγκα ψηφίστηκε από 13,9% των 18-24χρονων.

Πρέπει να τονίσουμε ότι η άκρα Αριστερά είχε απόλυτο δίκιο να βάλει ανεξάρτητη υποψηφιότητα και να απορρίψει αυτούς, που όπως το «Νέο Εργατικό Κόμμα» του Μπλαιρ επιρρίπτουν την ευθύνη για την επιτυχία του Λεπέν σε αυτήν. Η συρρίκνωση του ΚΚΓ στο 3,7% είναι άλλη μια ιστορική εξέλιξη σε αυτές τις εκλογές. Η διάλυση της υποστήριξής του μετά τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση αλλά και το γεγονός ότι έφτασε μόνο στο ένα τρίτο του αποτελέσματος των τροτσκιστικών ομάδων θα μπορούσε να σημάνει το τέλος του.

Μόλις ο Λεπέν κατάφερε να μπει στο δεύτερο γύρο το ζήτημα-κλειδί ήταν οι μαζικές κινητοποιήσεις στους δρόμους. Η Λίγκα ήταν η πρώτη που κάλεσε σε τέτοιες κινητοποιήσεις αμέσως όταν το αποτέλεσμα έγινε γνωστό. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδήλωσαν τις επόμενες μέρες και την Πρωτομαγιά δύο εκατομμύρια μαζεύτηκαν στους δρόμους – οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις μετά το Μάη 1968.

Η Λίγκα κάλεσε -σωστά- για αγώνα ενάντια στο Λεπέν στους δρόμους και στις κάλπες, με άλλα λόγια, για ψήφο ενάντια στο Λεπέν στο δεύτερο γύρο. Η γαλλική LO κι ένα μεγάλο μέρος της βρετανικής Αριστεράς διαφώνησε με αυτήν τη στάση και κάλεσαν για αποχή ή λευκό.

Το βασικό ζήτημα στο δεύτερο γύρο ήταν αν είμαστε προετοιμασμένοι για την εκλογή του Λεπέν επειδή αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα αν πολύς κόσμος ακολουθούσε το κάλεσμα για αποχή. Αυτό το πρόβλημα δε λύνεται με την «αθώα» επιχειρηματολογία ότι ο Λεπέν ούτως ή άλλως δε θα κέρδιζε κι έτσι δε θα υπήρχε κίνδυνος παρά το κάλεσμα για αποχή. Όταν καλούμε για αποχή πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ότι ο κόσμος το κάνει πραγματικά και όχι να υποθέτουμε ότι ο κόσμος θα το αγνοήσει. Σε όλη αυτήν τη συζήτηση υπάρχει μια τάση να υποτιμηθεί τι θα σήμαινε μια πρεδρία του Λεπέν. Θα οδηγούσε σε μια τρομερή επίθεση στις οργανώσεις της εργατικής τάξης, στις μειονότητες, τους μετανάστες/-ριες και στους πρόσφυγες.

Το κάλεσμα για ψήφο ενάντια στο Λεπέν δεν ήταν κάλεσμα για υποστήριξη σε «λαϊκό μέτωπο» ή για συμμαχία με την κυρίαρχη τάξη. Ήταν μια απάντηση σε μια επικίνδυνη κατάσταση που δημιουργήθηκε από μια ιδιορρυθμία του γαλλικού εκλογικού συστήματος που προσέφερε στο Λεπέν την ευκαιρία μιας μεγάλης πολιτικής επιτυχίας στη Γαλλία και πέρα απ’ αυτήν. Ο δεύτερος γύρος ήταν στην πραγματικότητα ένα δημοψήφισμα ενάντια στο Λεπέν. Η Λίγκα κάλεσε για μια διαδήλωση ενάντια στο Σιράκ αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δεύτερου γύρου.

Ήταν αποφασιστικής σημασίας ότι ο Λεπέν πήρε το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα στο δεύτερο γύρο. Το πρόβλημα της αποχής ή του λευκού έγκειται στο ότι αυξάνει το ποσοστό ψήφων του Λεπέν – κι αυτό είναι το μόνο αποτέλεσμα που έχει μαζική επιρροή. 18 – 82 ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Αν εξαιτίας μαζικών αποχών η αναλογία ήταν 30 – 70, ο Λεπέν θα είχε πετύχει μια μεγάλη νίκη και η Ακροδεξιά όλης της Ευρώπης θα είχε ενδυναμωθεί. Αν δεν έχουμε υπόψη αυτό, δεν κατανοούμε τη δυναμική που εξελίσσεται στους δρόμους.

Ούτε το επιχείρημα κάποιων ότι η ψήφος για το Σιράκ θα δημιουργούσε αυταπάτες σε αυτόν, έχει νόημα. Το σύνθημα ήταν «καλύτερα ένας απατεώνας παρά ένας φασίστας» – και μάλλον δεν μπoρούσε να είναι πιο σαφές. Ο κόσμος έκανε κάτι σαν απολύμανση όταν βγήκε από τους θαλάμους ψηφοφορίας.. Ο Σιράκ πρέπει να είναι παλαβός αν πιστεύει ότι το 82% των ψήφων του σημαίνει υποστήριξη στον ίδιο προσωπικά.

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο ποσοστό του τον εξασθενίζει περισσότερο παρά τον ενισχύει, αφού η βαριά ήττα της Ακροδεξιάς αποδυναμώνει όλη τη Δεξιά. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τους πανηγυρισμούς για το αποτέλεσμα του 18 – 82 ιδιαίτερα στις εθνικές μειονότητες.

Η πολιτική κατάσταση της Γαλλίας ριζοσπαστικοποιήθηκε με τον πρώτο γύρο. Το δυναμικό της άκρας Αριστεράς αυξήθηκε και μάλλον είναι μεγαλύτερο από ποτέ μετά το 1968. Αν αυτό θα εκφραστεί άμεσα στις κοινοβουλευτικές εκλογές είναι όμως ένα πολύ περίπλοκο θέμα, επειδή η πίεση στον κόσμο να ψηφίσει όπως «πρέπει» κι όχι όπως θέλει θα είναι μεγάλη.

Όλ’ αυτά βάζουν το ζήτημα του μέλλοντος της γαλλικής Αριστεράς για το οποίο η LO και η Λίγκα έχουν ιδιαίτερα μεγάλη ευθύνη. Υπάρχει το ζήτημα ενός νέου κόμματος της Αριστεράς με πρότυπο την ιταλική Κομμουνιστική Επανίδρυση ειδικά αν το ΚΚ αρχίζει να διασπάται. Η Λίγκα και η LO βρίσκονται σε εξαιρετικά ευνοϊκή θέση να προωθήσουν μια τέτοια εξέλιξη.

Η LO δυστυχώς απέρριψε τις εκκλήσεις για ενότητα από τη Λίγκα μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές όταν οι δύο οργανώσεις κέρδισαν μαζί 4 έδρες στην ευρωπαϊκή Βουλή. Όταν αυτό το θέμα συζητήθηκε πρόσφατα σε μια εκδήλωση του ΚΚ της Μεγάλης Βρετανίας (μια οργάνωση που συμμετέχει στις «Σοσιαλιστικές Συμμαχίες», σ.τ.μ.), ο αντιπρόσωπος της LO επεσήμανε ότι κάποιος που νόμιζε ότι αυτό θα οδηγούσε σε ενότητα ανάμεσα σε Λίγκα και LO θα ζούσε σε άλλο πλανήτη. Τόνισε ότι η ενότητα στις ευρωπαϊκές εκλογές είχε να κάνει αποκλειστικά με την αναγκαιότητα οι δύο οργανώσεις να ξεπεράσουν μαζί το όριο του 5% και μια τέτοια κατάσταση δε θα υπήρχε σε όλες τις άλλες εκλογές.

Σε αυτές τις προεδρικές εκλογές η Λίγκα είχε προτείνει ένα κοινό ψηφοδέλτιο με υποψήφιο την Αρλέτ Λαγκιγέ της LO αλλά η τελευταία το αρνήθηκε. Αν η LO συνεχίσει έτσι κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί από τα γεγονότα.

Η Λίγκα είναι αποφασισμένη να αποφύγει μια τέτοια κατάσταση. Εκατοντάδες άνθρωποι αποφάσισαν να προσχωρήσουν σε αυτήν μετά τον πρώτο γύρο. Η Λίγκα έχει τεθεί επίσης επικεφαλής των κινητοποιήσεων ενάντια στο Λεπέν και προσπαθεί να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια στο Σιράκ. Κάλεσε για μια νέα πολιτική δύναμη στη Γαλλία που θα βασιστεί στο αντικαπιταλιστικό κίνημα και στην εργατική τάξη. Θα συνεχίσει να προωθεί αυτές τις ιδέες στους δρόμους και στις κάλπες των κοινοβουλευτικών εκλογών του Ιουνίου.

Alan Thornett

* Ο Alan Thornett είναι μέλος της ISG, του αγγλικού τμήματος της 4ης Διεθνούς, και συγγραφέας των βιβλίων «From Militancy To Marxism» (1987) και «Inside Cowley» (1998).


Σπάρτακος 65, Ιούνης 2002

Αρχείο Σπάρτακου


https://tpt4.org/?p=3013

There is one comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s