Editorial: Για το εργατικό κίνημα

Σπάρτακος 63, Γενάρης 2002


Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος συνεχίζεται !

της Σύνταξης

Η σημερινή παγκόσμια συγκυρία συντονισμένης ύφεσης του καπιταλισμού έχει κάνει σμπαράλια τις φαντασιώσεις για μια πορεία της ανθρωπότητας προς τα εμπρός κάτω από την καθοδήγηση του κέρδους. Ωστόσο, η μετατροπή αυτής της συγκυρίας σε νέα κοινωνική τρομοκρατία (απέναντι στην «κρίση» χρειάζονται νέες «θυσίες», με τη μορφή απολύσεων, πολέμων, περιορισμών στα δικαιώματα, δημοκρατικά, ασφαλιστικά, κλπ.), οριοθετεί μια νέα φάση στην πάλη των τάξεων. Χωρίς το ιδεολόγημα μιας, άπιαστης, «νέας οικονομίας», η καπιταλιστική διαχείριση κινδυνεύει να απογυμνωθεί από τις αναγκαίες της αυταπάτες. Ο δρόμος των Αργεντίνων μπορεί να αποδειχθεί λιγότερο «ακραίος» απ’ ό,τι παρουσιάζεται, γιατί το αίμα που απαιτεί το διεθνές κεφάλαιο, για να τραφεί, απογυμνώνεται, στις συνθήκες της υποτιθέμενης «κρίσης» του, από κοινωνικές νομιμοποιήσεις. Η καταπολέμηση της υποτιθέμενης «τρομοκρατίας», σαν θεμέλιο μιας νέας παγκόσμιας πολιτικής, μετά βίας, επιφανειακά και μόνο για ένα διάστημα μπορεί να κρύψει τη γενεσιουργή βαρβαρότητα μιας καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», που αποδεικνύει και πάλι την ιστορική ανικανότητα του κέρδους να ικανοποιήσει, έστω και παρεπιπτόντος, στοιχειώδεις κοινωνικές ανάγκες.

Έτσι, οι μεγάλες κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη στις Βρυξέλες απέδειξαν ότι το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα όχι μόνο δεν υποχώρησε μετά από το χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη και τη μεγάλης κλίμακας ιμπεριαλιστική επίθεση στο Αφγανιστάν, αλλά εξακολουθεί να αναπτύσσεται μέσα στις δύσκολες συνθήκες που δημιουργεί η παράλληλη επίθεση του ιμπεριαλισμού στις δημοκρατικές ελευθερίες και στα κοινωνικά κεκτημένα μέσα στις ίδιες τις μητροπολιτικές χώρες. Η τεράστια σε όγκο διαδήλωση των εργατικών συνδικάτων έδειξε ότι το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα παραμένει σε πλήρη επιφυλακή και είναι έτοιμο για τον επόμενο γύρο των διεκδικήσεων με το ηθικό του ανανεωμένο. Η μαχητική διαδήλωση των D14 από την άλλη μεριά έδειξε ότι η ευρωπαϊκή αριστερά βρίσκεται σε πορεία ανασύνταξης και το πνεύμα της Γένοβα παραμένει ζωντανό στις γραμμές της. Το σημαντικότερο είναι ότι οι επιτυχίες αυτές σημειώθηκαν ενάντια στον προπαγανδιστικό πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κατά των κινητοποιήσεων και παρά τη σιωπή (στη καλύτερη περίπτωση) των ΜΜΕ. Το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα βρίσκει και αναπτύσσει τους δικούς του δρόμους οργάνωσης, επικοινωνίας και πληροφόρησης έξω από τους μηχανισμούς των κυρίαρχων τάξεων αξιοποιώντας τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών και τα περιθώρια των δημοκρατικών κατακτήσεων του εργατικού κινήματος. Το εργατικό κίνημα παράλληλα ανανεώνει τις δυνάμεις του, αξιοποιεί τις κατακτήσεις του και μπολιάζεται με το νέο ορμητικό ρεύμα της αντιπαγκοσμιοποίησης.

Τα πρώτα σημάδια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος στις Ανατολικές, πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες είναι ίσως το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα συνολικά. Το γεγονός αυτό θα έχει άμεσες και καταλυτικές επιπτώσεις στην συνδικαλιστική οργάνωση των μεταναστών, στη διεκδίκηση του κατώτατου μεροκάματου πάνω από όρια της στοιχειώδους επιβίωσης και το σημαντικότερο στην παραπέρα επανάκτηση της αυτοπεποίθεσης των εργαζομένων.

Στην Ελλάδα οι μικρής έκτασης απεργιακές κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο διάστημα μετά τα γεγονότα της 11 Σεπτέμβρη (αγρότες, εργαζόμενοι στους Δήμους, στα νοσοκομεία κλπ.) παρουσίασαν μια ανανεωμένη μαχητικότητα και αποφασιστικότητα (και ακόμη κάποια σημάδια πρωτοβουλίας και ευρηματικότητας) που δείχνουν καθαρά ότι το κλίμα της νίκης της περασμένης άνοιξης και οι αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων δεν έχουν καθόλου ανατραπεί.

Με την υλοποίηση του άρθρου 9 του Ν. 2889/2001 η κυβέρνηση προσχηματικά διακηρύσσει ότι προχωρά στην «εξυγίανση της αγοράς των υπηρεσιών» με την «ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων». Στην πραγματικότητα εμπορευματοποιεί πλήρως την υγεία και επίσημα πλέον πωλεί και αγοράζει και μέσα στα Δημόσια νοσοκομεία, ιδιωτικοποιεί την πρωτοβάθμια φροντίδα και μετακυλεί το κόστος της περίθαλψης αποκλειστικά στις πλάτες των ασθενών. Χαρακτηριστικά η υπουργική απόφαση αναφέρει ότι «δεν προκαλείται δαπάνη σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού». Οι αμοιβές των γιατρών στα απογευματινά ιδιωτικά ιατρεία είναι η εφαρμογή της ανταποδοτικότητας σε πρωτόγνωρα μεγέθη για τα δεδομένα του χώρου της δημόσιας περίθαλψης. Νομιμοποιείται η παραοικονομία, το «φακελάκι» αμνηστεύεται εν μέρει και επισημοποιείται ως «φορολογητέο» εισόδημα. Εντείνεται η εκμετάλλευση των εργαζομένων για τη δημιουργία «πρωτογενούς πλεονάσματος» εξαναγκάζοντας ένα μέρος των εργαζομένων να οδηγηθεί στην ιδιωτική ασφάλιση για να μπορεί να αντεπεξέλθει στην «δύσκολη ώρα» στο αυξημένο κόστος περίθαλψης. Κατηγοριοποιεί τους ασθενείς με τον συνωστισμό των «πληβείων» στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων για να εξετασθούν από ειδικευμένους γιατρούς ενώ τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα θα οδηγούνται στα ιδιωτικά ιατρεία του νοσοκομείου για να τύχουν εξέτασης από κάποιον διευθυντή ή επιμελητή.

Αναπόφευκτα τα ιδιωτικά απογευματινά ιατρεία θα αποτελέσουν την πρώτη φάση επέκτασης των ίδιων όρων της ανταποδοτικότητας και στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων με την εξαίρεση (;) των επειγόντων περιστατικών. Επιγραμματικά μπορούμε να πούμε ότι η πολιτική των νεοφιλελεύθερων εκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ στοχεύει στην επιβίωση της ανθρώπινης ύπαρξης εφόσον η οικονομική της θέση το επιτρέπει αδιαφορώντας εντελώς για τη κοινωνική δυσφορία και τις αντιδράσεις που είναι επόμενο αυτή η πολιτική να προκαλέσει μεσοπρόθεσμα.

Η περυσινή ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και η φετινή ολοκλήρωση της διαδικασίας του κοινού νομίσματος δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις που θα προκαλέσει ο αποκλειστικός νομισματικός έλεγχος από το διευθυντήριο των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών (με την γερμανική πρωτοκαθεδρία) στην ελληνική οικονομία και γενικότερα στην μελλοντική πορεία της ελληνικής αστικής τάξης και του ελληνικού κράτους. Στο άμεσο μέλλον η κυκλοφορία του ευρώ έρχεται να ενισχύσει το κύρος της κυβέρνησης, την αλαζονεία της ελληνικής αστικής τάξης απέναντι στους φτωχούς γείτονες, ακόμη και τις αυταπάτες των εργαζομένων για μια άμεση αναβάθμιση του επιπέδου της ζωής τους στο αντίστοιχο των ευρωπαϊκών κρατών. Μεσοπρόθεσμα η πλήρης ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με τις επιταγές του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου, από τη μια μεριά, και ο άμεσος τρόπος με τον οποίο θα συγκρίνονται οι κάθε είδους παροχές και απολαβές των εργαζομένων και γενικότερα το επίπεδο ζωής και οι κοινωνικές κατακτήσεις τους με τα αντίστοιχα στις ευρωπαϊκές χώρες, από την άλλη, θα επιβάλουν στην ελληνική εργατική τάξη μια νέα οπτική. Το προφανές αυτό γεγονός προκαλεί ήδη σημαντική νευρικότητα και αμηχανία στην κυβέρνηση για τις άγνωστες αντιδράσεις και κοινωνικές διεργασίες που θα πυροδοτηθούν. Οπωσδήποτε το βέβαιο είναι ότι ο συντονισμός των ενεργειών και των αγώνων της εργατικής τάξης θα γίνεται όλο και περισσότερο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και θα φέρει σε άμεση επαφή το ελληνικό εργατικό κίνημα με άλλα διαφορετικής ιστορικής διαδρομής, εμπειρίας και πολιτικής ανάπτυξης.

Παράλληλα οι Ολυμπιακοί αγώνες με τα μεγάλα έργα που ξεκινούν ή βρίσκονται σε εξέλιξη, η τεράστιας κλίμακας οικονομική σπέκουλα που τα συνοδεύει, οι πολλαπλές πολεοδομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις που συνεπάγονται, οι νομικές και αστυνομικές ρυθμίσεις που θα επιβάλλονται παραβιάζοντας κεκτημένα δημοκρατικά δικαιώματα, έρχονται για να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον της κεντρικής πολιτικής σκηνής τα επόμενα χρόνια. Η κοινωνική δυσφορία από τις άμεσες επιπτώσεις του τερατώδους για τα μέτρα της χώρας εγχειρήματος έχει αρχίσει ήδη να εκδηλώνεται με την εμφάνιση των πρώτων επιτροπών και κινητοποιήσεων στις περιοχές της Αττικής που πλήττονται πρώτες. Η κυβέρνηση προσπαθεί να συγκαλύψει το παράλογο του εγχειρήματος αναπτύσσοντας μια κούφια αντιδραστική ρητορεία περί αθλητικών ιδεωδών του ολυμπισμού, εθελοντισμού κλπ. επιστρατεύοντας όλα τα μέσα. Η επίσημη ρεφορμιστική Αριστερά (ΚΚΕ και Συνασπισμός) στέκεται για άλλη μια φορά φοβισμένη και διστακτική μπροστά στο «εθνικό συμφέρον».

Η Άκρα Αριστερά οφείλει να αναλάβει την πρωτοβουλία δίνοντας την κεντρική πολιτική έκφραση σε ένα κίνημα κατά του ολυμπισμού και την ιδεολογική απάντηση στην κούφια αντιδραστική και υποκριτική ρητορεία. Όπως έδειξε η εμπειρία της Αυστραλίας με τις μεγάλες αντίστοιχες κινητοποιήσεις ενάντια στην προηγούμενη Ολυμπιάδα, ένα τέτοιο κίνημα αντίστασης είναι συνδεδεμένο άμεσα με το διεθνιστικό πνεύμα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, την κοινωνική αλληλεγγύη προς τους λαούς του τρίτου κόσμου και τις μειονότητες και ακόμη την αφύπνιση της οικολογικής συνείδησης σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

Η ανάπτυξη του αντιπαγκοσμιοποιητικού και η σύνδεση του με το αναγεννημένο εργατικό κίνημα στην Ελλάδα θα γίνει ενάντια και παρακάμπτοντας τις κληρονομημένες από το σταλινικό παρελθόν αγκυλώσεις της ελληνικής αριστεράς. Η δράση των εργατικών κομμάτων και οργανώσεων με σεβασμό στην αυτονομία και στην δυναμική του μαζικού κινήματος θα είναι το κομβικό ζήτημα της περιόδου που ανοίγεται μπροστά μας. Η αντίληψη της έννοιας του «μετώπου» αποτελεί ήδη το σημείο τριβής των οργανώσεων και των ομάδων της Άκρας Αριστεράς, καθώς προσπαθούν να αναπροσαρμόσουν τις τακτικές τους και να αναβαθμίσουν τις απόψεις τους μέσα στα νέα δεδομένα. Οι επεξεργασίες του επαναστατικού μαρξιστικού ρεύματος για το «ενιαίο» και για το εργατικό μέτωπο γίνονται για μια ακόμη φορά και με επιτακτικό τρόπο, απόλυτα επίκαιρες.

της Σύνταξης


Σπάρτακος 63, Γενάρης 2002

Αρχείο Σπάρτακου


https://tpt4.org/?p=2881

There is one comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s