Αναζητώντας την νεκρή Υγεία

Σπάρτακος 63, Γενάρης 2002


του Κρυστάλλη Βουζάκη

Οι τρεις κυριότεροι τομείς που «κρατούν» στα πόδια του το αστικό κράτος, σαν επίφαση κοινωνικών παροχών και λειτουργίας, είναι η οικονομία, η παιδεία και η υγεία.

Σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης, αλλά και σε περίοδο αύξησης των ενδοκαπιταλιστικών διενέξεων για το ποιος θα πάρει τα μεγαλύτερα κομμάτια άρα, κέρδη, τα δύο τελευταία, πλήττονται άμέσα.

Η Οικονομία, (σαν βάση του κοινωνικού συστήματος), έχει τις επιπτώσεις της (θετικές ή αρνητικές, ανάλογα με τη συγκυρία) στα διάφορα μέρη του εποικοδομήματος, στοιχεία του οποίου αποτελούν και η παιδεία και η υγεία.

Και στα δυο αυτά επίπεδα, τα τελευταία (τουλάχιστον) 15 χρόνια, οι πειραματισμοί και οι «εργαστηριακές» μελέτες, έχουν κορυφωθεί, καθώς η κυβέρνηση δοκιμάζει διάφορες συνταγές, που σαν στόχο έχουν τη συσσώρευση περισσότερου πλούτου από κεφαλαιοκρατικά κέντρα τα οποία περιστοιχίζουν ολοένα και πιο ασφυκτικά τους κερδοφόρους τομείς. Και οι τομείς του -δήθεν- κοινωνικού κράτους, είναι υπερ-κερδοφόροι.

Στο μέτωπο της Υγείας, η ροή των πραγμάτων δεν διαφέρει τα τελευταία 10-15 χρόνια απ’ την ροή που υπάρχει σ’ άλλους τομείς του δημόσιου. Με μια μοναδική διαφορά όμως: ότι, μόνο στο χώρο της Υγείας, το Κεφάλαιο έρχεται σε άμεση όσμωση με το δίπολο µωή-Θάνατος. Άρα, εδώ φαίνεται πλέον ο ξεδιάντροπος ρόλος του.

Είναι απλό!!! Ο έλεγχος της έρευνας, άρα της πληροφορίας, άρα της γνώσης, άρα της προσφοράς υγείας, αυτόματα σημαίνει και τον έλεγχο πάνω στη σχέση μεταξύ Υγείας-Ασθένειας, µωής-Θανάτου. Και το πόσο ανεπαρκή παρουσιάζονται σήμερα τα νοσοκομεία να καλύψουν βασικές ανάγκες, είναι περιττό να ξαναειπωθεί! Όπως και το πόσο κατιούσα πορεία έχουν τα τελευταία χρόνια τα διάφορα «σχέδια » για το Ε.Σ.Υ. Όπως επίσης είναι περιττό να ξαναυπενθυμίσουμε το πόσο κοστίζει σε κάθε εργαζόμενο αυτής της χώρας η (ανύπαρκτη) βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Εκείνο όμως που δεν είναι άμεσα ορατό αυτή την στιγμή, είναι, ποιο θα είναι το επόμενο χτύπημα σ’ αυτόν τον τομέα.

Τα δείγματα, όμως, ήδη έγιναν αποδεικτικά στοιχεία, και τα τραγικά σενάρια, οικτρή πραγματικότητα.

Πριν λίγα χρόνια, μέσα από τις γνωστές διαδικασίες, κάποιοι τομείς της δημόσιας υγείας, «εκχωρήθηκαν» στον ιδιωτικό τομέα: π.χ. καθαριότητα , σίτιση κλπ.

Στο πιο κοντινό προηγούμενο διάστημα, μέσα απ’ την πολιτική των μη-προσλήψεων μόνιμου προσωπικού, ένα μέρος της νοσηλευτικής φροντίδας, δόθηκε στον «εθελοντισμό-πατριωτισμό-ηρωϊσμό» των «επί συβάσει» νοσηλευτών(-τριων), αλλά και γιατρών, που κάτω από συνθήκες κοινωνικοπολιτικής ομηρίας, κλήθηκαν να καλύψουν πάγιες ανάγκες.

Οι ελλείψεις σε προσωπικό στα δημόσια νοσοκομεία, αγγίζουν τα όρια του τραγικού, ενώ οι συνθήκες εργασίας, τα όρια του φρικαλέου. Για παράδειγμα, τα νοσοκομεία μέχρι σήμερα, λειτουργούν με τους Οργανισμούς που καταργήθηκαν το 1985 και συνεχίζουν να καλύπτουν σημερινές συνθήκες, με λογικές του τότε.

Τα προβλήματα έχουν γίνει σοβαρότερα, αν δει κανείς την αύξηση των λεγόμενων «ασθενειών των φτωχών» τα τελευταία χρόνια (καρκίνοι από μολυσμένο περιβάλλον όπου ζουν μεγάλα κομμάτια κόσμου στις παραβιομηχανικές συνοικίες των πόλεων, φυματιώσεις, κλπ). Εν τω μεταξύ, η άρνηση του κράτους για ποιοτική αλλά και ποσοτική αναβάθμιση και του υλικού, και του τεχνολογικού εξοπλισμού, φέρνει τραγικές συνέπειες. Για παράδειγμα, κάποιος ο οποίος είναι κάτοικος Έβρου και χρειάζεται στεφανιογραφια, να κατεβαίνει Θεσσαλονίκη, προσπερνώντας 5 νόμους γιατί…σε κανένα ενδιάμεσο νοσοκομείο δεν υπάρχει αιμοδυναμικό εργαστήριο.

Τα ράντζα και τα φακελάκια, ολοκληρώνουν την γκροτέσκο εικόνα της παρεχόμενης κάλυψης σε κάτι, που οι εργαζόμενοι το χρυσοπληρώνουν επί 35 χρόνια δουλείας.
Μέσα σ’ αυτό το κομφούζιο ανεπάρκειας και έντεχνης υποβάθμισης προς όφελος των ιδιωτικών κλινικών, ιατρικών κέντρων και μεγαλοασφαλιστικών εταιρειών, η κυβέρνηση αποφασίζει τον θεσμό των… «Μανάτζερς» (Διοικητών), στην θέση των μέχρι τώρα Προέδρων των νοσοκομείων.

Κι εδώ αρχίζει η νέα φάση της κωμικοτραγωδίας!!!

Με την δημοσιοποίηση της πρόθεσης αυτής (για Μάνατζερς), τα πιο… «λογικά» μυαλά, σκέφτονται, πως αυτοί οι Μάνατζερς θα είναι κάποιοι γιάπηδες, «οπλισμένοι» μ’ ένα στοιχειώδες οικονομοτεχνικό οπλοστάσιο, όπου μέσα απ’ την μικροαστική τεχνοκρατική λογική και πρακτική, θα προσπαθούσαν να υπηρετήσουν -κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο-τα αφεντικά τους!!! Έτσι, εμείς οι εργαζόμενοι προετοιμαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα μικρομεσαίου μεγέθους στελεχοειδή!

Γελαστήκαμε όμως!!! Η πραγματικότητα ήρθε κωμικοτραγικώτερη του Αισχύλου και αισχρότερη του Αριστοφάνη!

Πρώην Πρόεδροι έγιναν Μάνατζερς, πρώην Διοικητικοί διευθυντές έγιναν Μάνατζερς, αναισθησιολόγοι έγιναν Μάνατζερς!!! Απλά άλλαξε ο τόπος:έφευγε ο ένας από εδώ και πήγε εκεί, ενώ ο άλλος έφευγε από εκεί κι ήρθε εδώ!

Και βέβαια για τους εργαζόμενους αυτό δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία! Αυτό όμως δείχνει, πως η ίδια η κυβέρνηση, ούτε μέσα απ’ τις δικές της λογικές δεν είχε καμία διάθεση ν’ αλλάξει κάτι, έστω και κατ’ επίφαση!

Δεν υπάρχει πλέον, καμία απολύτως δικαιολογία, για όσους «ευελπιστούσαν» και κορόιδευαν και τους εργαζόμενους (βλέπε ΠΟΕΔΗΝ) πως… «μέσα απ’ τους νέους θεσμούς θα έλθει η αναβάθμιση της Υγείας»!!! Και μάλιστα, η πρόταση της ΠΟΕΔΗΝ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζόμενων στα Δημόσια Νοσοκομεία), είχε αντιπροτείνει στην κυβέρνηση, να παραμείνουν οι Πρόεδροι και οι Μάνατζερς να είναι πρόσθετο φρούτο στην σαλάτα του Ε.Σ.Υ.

Σήμερα, πραγματικά, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία! Η λειτουργία του Ε.Σ.Υ. με βάση το κριτήριο του κέρδους και όχι αυτό του κοινωνικού αγαθού, είναι δεδομένη και αποδεδειγμένη ακόμα και στους πιο δύσπιστους! Εκείνοι που ακόμα επιμένουν, είναι τα ασπόνδυλα ανθρωποειδή της ηγεσίας της πλειοψηφίας του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της Υγείας, οι οποίοι μέσα στα νοσοκομεία, συμπεριφέρονται πια σαν οι πραιτοριανοί του Καίσαρα-Μάνατζερ!!!

Τα πρώτα «φιρμάνια» του Μάνατζερ-πασά προς τους υποτελείς του, ήταν κατατοπιστικότατα, όπως και οι πρώτες του επιθυμίες!!! Καμιά διάθεση να συζητήσουν τα θέματα της τεράστιας έλλειψης προσωπικού, της ανεπάρκειας εξοπλισμού, της κτιριακής εξαθλίωσης, της παλαιότητας των υλικών. Παρά μόνο, έκαναν ξεκάθαρο πως… «οποίος τομέας υπολειτουργεί, θα δίνεται αμέσως στον ιδιωτικό τομέα»!!!

Τα «Master Plan» (sic!) είναι η πρώτη και άμεση προτεραιότητα ενός… «καλού Μάνατζερ». Οι κατευθύνσεις μέσα απ’ τις οποίες καλούνται οι διάφορες υπηρεσίες ενός νοσοκομείου να προτείνουν για την κατάρτιση του…Master Plan (Επιχειρησιακού Σχεδίου), είναι συγκεκριμένες και αφορούν ζητήματα, που δεν αγγίζουν καν τα μεγάλα προβλήματα των νοσοκομείων!

Έτσι λοιπόν, οι εργαζόμενοι, μαζί με τους χρήστες της Υγείας, πιασμένοι χέρι με χέρι, θα χορεύουν στους ρυθμούς του βλαχοροκ ντισκοτσιφτετελιού που επιβάλλει η κυβέρνηση, στην πίστα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού, ενώ, θαμώνες αυτού του θλιβερού θεάματος, θα είναι οι μεγαλοιδιώτες που έχουν πέσει εδώ και χρόνια πάνω στα κερδοφόρα κομμάτια της δημόσιας Υγείας, κατασπαράζοντάς την!

Έτσι, τώρα, ανενόχλητοι πια, θα συνεχίσουν με καλύτερες-γι αυτούς- προϋποθέσεις, να κερδίζουν στο όνομα της Υγείας!

Εν τω μεταξύ όμως, οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, εξακολουθούν να παίζουν τον ρόλο του ισορροπιστή, ανάμεσα στους εργαζόμενους και στ’ αφεντικά, θολώνοντας ακόμα περισσότερο το τοπίο που διαμορφώνεται στις εργασιακές σχέσεις στα νοσοκομεία, και συμπεριφέρονται σαν οι δορυφόροι των νέων δεδομένων που σκιαγραφούνται στα νοσοκομειακά πράγματα! Ακόμα και ο εξευτελιστικός θεσμός των τακτικών απογευματινών εξωτερικών ιατρειών, όπου ουσιαστικά δίνει στους μεγαλογιατρούς το δικαίωμα να μεταφέρουν την πελατεία τους μέσα στο νοσοκομείο, αλλά και υποβάλλοντας τους χρήστες της Υγείας, σε…χρηματοκάθαρση, αφού πρέπει να πληρώνουν μερικά χιλιάρικα (ή…ευρώ), για να έχουν μια στοιχειώδη ιατρική εξέταση. Αυτός λοιπόν ο «θεσμός» έχει γίνει πράξη, χωρίς καμιά διαμαρτυρία απ’ την μεριά τους!!!

Αν σ’ όλα τα παραπάνω, προστεθεί και η υφέρπουσα αλλαγή (προς το χειρότερο φυσικά) του ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού νόμου, τότε το κοινωνικό τοπίο που διαμορφώνεται, είναι το χειρότερο που μπορεί να φανταστεί κανείς!

Η αλήθεια είναι πως μπαίνουμε σε νέες εποχές! Σε εποχές όπου και το τελευταίο ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και κεϋνσιανών πειραματισμών, έχουν εξαλειφθεί πια!!! Ο νεοφιλελευθερισμός, αγριεύει και την όψη του και τις πρακτικές του!

Η αντιμετώπιση όλων αυτών των επιθέσεων στα κοινωνικά, εργασιακά, ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλει πια μετωπικές συγκρούσεις με τους φορείς των βασάνων μας!

Και οι μετωπικές συγκρούσεις, επιβάλλουν συγκροτήσεις μετώπων.
Τα ενιαιομετωπικά σχήματα από οργανώσεις, συνδικαλιστικές παρουσίες, εργαζόμενους, είναι ένας τρόπος για να μπορέσουμε οι εργαζόμενοι να αντιπαλέψουμε τα σχέδια που έχουν γίνει πράξη ή αυτά που ετοιμάζονται για τις επόμενες συγκυρίες!

Οι ταξικοί μας αντίπαλοι, στο κυνήγι μας για την Υγεία, προτιμούν να την βρούμε νεκρή, παρά να την παραχωρήσουν σαν δικαίωμά μας!!!

Εμείς, στο κυνήγι μας για την Υγεία, πρέπει να οπλιστούμε με τα βαριά όπλα της συνοχής, αλληλεγγύης, αγωνιστικότητας, αν θέλουμε να την προλάβουμε ζωντανή!
Αν παλιότερα, η Αριστερά, είχε την «πολυτέλεια» του… «μετέωρου βήματος», σήμερα, δεν υπάρχει αυτό!!! Ή θα σχηματίσει τα ενιαία μέτωπα ενάντια στην εργασιακή και κοινωνική εξαθλίωση, ή θα καταλήξει το… «τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν…»

Κρυστάλλης Βουζάκης


Σπάρτακος 63, Γενάρης 2002

Αρχείο Σπάρτακου


https://tpt4.org/?p=2912

There is one comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s