Editorial: Αλλαγή σκηνικού

Σπάρτακος 59, Μάης 2001


Κύριο άρθρο

Όπως διατυπώνουν στις (συχνά απροκάλυπτα κυνικές) αναλύσεις τους οι ειδήμονες για τις χρηματιστηριακές εξελίξεις, οι δείκτες του χρηματιστηρίου ευδοκιμούν και «εκτινάζονται» όταν επικρατεί ένα πνεύμα υποταγής των εργαζομένων στις αντεργατικές κυβερνητικές πολιτικές επιλογές. Δηλαδή όταν οι μαζικές απολύσεις των εργαζομένων γίνονται αδιαμαρτύρητα, όταν οι μισθοί και τα μεροκάματα καθηλώνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα στα κατώτατα όρια χωρίς να δημιουργούνται κοινωνικές αντιδράσεις και όταν τα κοινωνικά κεκτημένα του εργατικού κινήματος της προηγούμενης περιόδου περιορίζονται διαρκώς με την εξασφαλισμένη αφασική σιωπή της κοινωνικής βάσης. Τότε οι εκσυγχρονιστές, νέο- ή σοσιαλ-φιλελεύθεροι υπουργοί χαμογελούν αυτάρεσκα, περήφανοι για τις επιτυχίες και τα ρεκόρ των «ονομαστικών» μεγεθών και δεικτών.

Ένα χρόνο μετά από την εκλογή της, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα κρίση στο εσωτερικό της, καθώς τα αδιέξοδα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής γίνονται ολοένα και πιο ορατά. Οι χρόνια πλέον καθηλωμένοι δείκτες του χρηματιστηρίου καταρράκωσαν αμετάκλητα τη γκλαμουράτη χαμογελαστή εικόνα των σοσιαλφιλελεύθερων Σημιτικών υπουργών, μαζί με το γκρέμισμα της μαζικής αυταπάτης για μια χωρίς κόπο, μαγική, γρήγορη οικονομική άνοδο που καλλιεργήθηκε σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια και η δυσφορία των εργαζομένων φανερώνεται σε κάθε περίσταση, ενώ εκδηλώνονται ήδη διάσπαρτα, (αλλά με μαχητική και ανανεωμένη διάθεση) τα πρώτα σκιρτήματα ενός μαχητικού απεργιακού κινήματος (οικοδόμοι, εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης, στη κοινωνική ασφάλιση, συνταξιούχοι, άνεργοι, αδιόριστοι). Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι η επερχόμενη μάχη για το ασφαλιστικό δεν θα είναι σε καμία περίπτωση άλλος ένας εύκολος περίπατος για τους τεχνοκράτες του εκσυγχρονισμού.

Ακόμη πιο σημαντική και ελπιδοφόρα για το σύνολο του εργατικού κινήματος είναι η συστηματική πλέον συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις των οικοδόμων μεταναστών που δουλεύουν στα εργοτάξια των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών ενώ από την άλλη μεριά η πολιτική συνειδητοποίηση τους, φαίνεται να κάνει τα πρώτα, μικρά αλλά σταθερά της βήματα (κινητοποιήσεις των ίδιων των μεταναστών για το μεταναστευτικό νομοσχέδιο).

Τα σημάδια αυτής της αντιστροφής του κλίματος προβληματίζουν όλο και περισσότερο τη κυβέρνηση και εντείνουν την νευρικότητα και τις εσωτερικές τριβές των αντιμαχομένων εσωκομματικών παρατάξεων αλλά και την σύγχυση στη κορυφή του κυβερνώντος κόμματος. Η σύγχυση κορυφώνεται καθώς ο εθνοπατριώτης, «κοινωνικά ευαίσθητος» Τσοχατζόπουλος κόπτεται τώρα για τον περιορισμό του τρελού χορού των εξωφρενικών εξοπλιστικών δαπανών και απειλεί με μισόλογα για αποκαλύψεις σχετικά με το πραγματικό προορισμό των κονδυλίων που έφυγαν από τις τσέπες του κεφαλαίου της πολυεθνικής βιομηχανίας των οπλικών συστημάτων (και φυσικά των τρωκτικών μεσαζόντων που λυμαίνονται στη περιφέρεια των στρατιωτικών και γενικότερα των κρατικών παραγγελιών). Όπως όλοι φυσικά αντιλαμβανόμαστε ο πραγματικός προορισμός των κονδυλίων αυτών δεν είναι άλλος από τις τσέπες του κεφαλαίου των πολυεθνικών και των κατασκευαστικών εταιρειών που έχουν στήσει τον άλλο τρελό χορό γύρω από τη μεγάλη ιδέα των Ολυμπιακών του 2004 και σε καμιά περίπτωση η ενίσχυση των «κοινωνικά ασθενέστερων» στρωμάτων. Η διαμάχη όμως αυτή δίνει το πρόσχημα, στους μέχρι χθες χαρακτηριζόμενους σαν κοινωνικά ανάλγητους Σημιτικούς εκσυγχρονιστές, να εξαγγείλουν κάποια κοινωνικά μέτρα και να προσπαθήσουν να εμφανίσουν ένα άλλο πρόσωπο ώστε να αντιστρέψουν τη συνεχιζόμενη κατρακύλα του κύρους και της εκλογικής τους απήχησης.

Ωστόσο τα περιθώρια των κυβερνητικών πολιτικών ελιγμών στενεύουν διαρκώς καθώς οι καθοριστικές ντιρεκτίβες χαράζονται όλο και περισσότερο στα διεθνή κέντρα συντονισμού του καπιταλισμού. Την αλήθεια αυτή διαπιστώνουν πλέον όλα τα κοινωνικά στρώματα και η «φθορά» της αξιοπιστίας των πολιτικών απλώνεται στο σύνολο του πλήρως υποταγμένου στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό πολιτικό κόσμο, όπως καταγράφουν επίμονα, χωρίς φυσικά και να διατυπώνουν τα αυτονόητα συμπεράσματα, οι αλλεπάλληλες, κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις της «κοινής γνώμης».

Ένα θλιβερό και κορυφαίο δείγμα αυτής της πολιτικής υποταγής στη «νέα τάξη» αποτελεί και το νομοσχέδιο περί «τρομοκρατίας» που έρχεται ταυτόχρονα για να δοκιμάσει τις διαθέσεις και τις ζωντανές αντιστάσεις του συνόλου της αριστεράς. Η οποιαδήποτε υπαρκτή και ζωντανή αριστερά άλλωστε αντιλαμβάνεται ότι μεσοπρόθεσμα θα αποτελέσει μοιραία τον στόχο των διατάξεων και των αστυνομικών μεθόδων που επιχειρεί να εισαγάγει ο τρομονόμος.

Τα πρώτα όμως σημάδια της εργατικής κινητικότητας συνδυάζονται ήδη με την αντιστροφή του κλίματος που έχει διαμορφωθεί από τις συνεχιζόμενες διεθνείς κινητοποιήσεις κατά της νεοφιλελεύθερης «παγκοσμιοποίησης» (Νίκαια, Πόρτο Αλέγκρε, πορεία των Ζαπατίστας στο Μεξικό) και αλλάζουν το σκηνικό και για την ελληνική επαναστατική (αλλά και την ευρύτερη) αριστερά. Η Γένοβα αποτελεί ήδη τον επόμενο στόχο-σταθμό στην οποία προσανατολίζεται σταθερά το σύνολο των οργανώσεων και των ανένταχτων αγωνιστών αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και μια πρόκληση για μια ποιοτική αναβάθμιση του συντονισμού και την παγίωση επιτέλους μιας ανοιχτής συνεργασίας χωρίς τους απωθητικούς μικροπολιτικούς υπολογισμούς των διαφόρων μικροηγεσιών. Μέσα σε αυτό το γενικότερο κλίμα έγινε και το ιδρυτικό συνέδριο της ΔΕΑ που ελπίζουμε, χάρις στην προηγούμενη εμπειρία και την διαπαιδαγώγηση των αγωνιστών που συμμετέχουν, να συμβάλλει θετικά στις διεργασίες συνεργασίας και συσπείρωσης των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς.

Οι εξελίξεις στη Τουρκία με τις μεγάλες εργατικές κινητοποποιήσεις και τη συνεχιζόμενη απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων έρχονται να δώσουν άλλη μια εικόνα των αδιεξόδων του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Από την άλλη πλευρά οι διαρκείς συγκρούσεις στη Παλαιστίνη, στο Κοσσυφοπέδιο και στη Μακεδονία, επιβεβαιώνουν και μας υπενθυμίζουν διαρκώς, την πλήρη αδυναμία των λύσεων των εθνικών ζητημάτων της αυτοδιάθεσης των λαών και των εθνικών μειονωτήτων που επιβάλλονται από τους ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς με βάση τη προάσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων.

Όπως πάντοτε έγινε στο παρελθόν στις περιόδους ανόδου των κινημάτων, οι νέοι αγωνιστές αναζητούν την έμπνευση και τα ιδεολογικά στηρίγματα τους ανατρέχοντας στις μεγάλες ιστορικές μορφές και ξαναδιαβάζοντας τις κορυφαίες ιστορικές στιγμές του εργατικού κινήματος. Η Παρισινή Κομμούνα και οι ανώνυμοι εργάτες κομμουνάροι που την υπερασπίστηκαν με τη ζωή τους πριν από 130 χρόνια, παραμένουν πάντοτε μια τέτοια πηγή έμπνευσης και πιστεύουμε ότι θα παραμείνουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς και για τους νέους επαναστάτες που θα οδηγήσουν τους αγώνες που έρχονται.

Η Σύνταξη


Σπάρτακος 59, Μάης 2001

Αρχείο Σπάρτακου


https://tpt4.org/?p=2461

There is one comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s