Editorial: Η θέση μας στις ευρωεκλογές

Σπάρτακος 38, Ιούνης 1994


Η θέση μας στις ευρωεκλογές

Οι ανάγκες του μονοπωλιακού καπιταλισμού με την τεράστια διεθνοποίηση της οικονομίας, στη σφαίρα της παραγωγής, της διακίνησης και του χρηματιστικού πιστωτικού τομέα, επέβαλαν στο μεγάλο κεφάλαιο τον παραμερισμό των εθνικών συνόρων που για τη χάραξη τους χύθηκαν ποτάμια αίματος στη φάση της συγκρότησης της αστικής τάξης, όταν το εθνικό κράτος ήταν προϋπόθεση και απαραίτητο όργανο για την άνδρωση του καπιταλισμού.

Η καπιταλιστική Ευρώπη είναι πραγματικότητα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που πριν από 40 χρόνια ξεκίνησε σαν μια γαλλογερμανική, των χωρών της Μπενελούξ και Ιταλίας, κοινοπραξία χάλυβα και άνθρακα, έχει στις μέρες μας διευρυνθεί και αγκαλιάζει το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Όταν αποφασίζεται στις Βρυξέλλες αν ο τάδε αγρότης στο Ξηρόμερο θα φυτέψει καπνό ή σπαράγγια, και η τάδε κυρά στην Άνω Κολοπετινίτσα θα πουλήσει τα κατσίκια για να φυτέψει καρυδιές, είναι απαράδεκτη εθελοτοφλία να βαυκαλιζόμαστε με ευχές για «διάλυση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή για «αποδέσμευση». Όποια και να είναι τα πισωγυρίσματα, οι αντιθέσεις και οι δυσκολίες στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, σε γενικές γραμμές η πορεία είναι προς την ολοκλήρωση, αν το μέτρο μας είναι η ιστορική περίοδος και όχι της ατομικής εξεγερσιακής κρίσης που ο κύκλος της μπορεί κάλιστα να είναι και εβδομαδιαίος.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι όλη αυτή η καπιταλιστική διεθνοποίηση και οι κανόνες και τα όργανα που θεσπίζονται, αποσκοπούν στη μεγαλύτερη συσσώρευση, συγκεντροποίηση και διασφάλιση του μονοπωλιακού κεφαλαίου, σε βάρος όλων των εργαζομένων της πόλης και της υπαίθρου, καθώς και των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Έχουμε ήδη ένα ευρωπαϊκό κράτος που κατά πολύ αποφασίζει και ρυθμίζει όλα τα σοβαρά θέματα ουσίας που άμεσα μας αφορούν, με σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή μας. Έχουμε ένα ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που μέχρι τώρα ο ρόλος του ήταν διακοσμητικός. Με τη νέα περίοδο υποτίθεται ότι θα αναβαθμιστεί και θα συναποφασίζει. Ένα Κοινοβούλιο που συγκροτείται και διαμορφώνεται στην εποχή του προχωρημένου διεθνικού μονοπωλιακού καπιταλισμού, δεν μπορεί παρά να είναι ένα βήμα πιο μπροστά στην απογύμνωση από ουσιαστικές εξουσίες, (με βάση τη θεωρία της άνισης και συνδυασμένης ανάπτυξης), εφόσον εδώ και δεκαετίες στο επίπεδο εθνικών κρατών είχε ήδη μετατοπιστεί μεγάλο μέρος της εξουσίας από τον αιρετό νομοθετικό τομέα στον διοικητικό.

Παρόλα αυτά, το να αρνείσαι να δεις την πραγματικότητα δεν είναι καθόλου αρετή για έναν επαναστάτη. Δεν έχουμε καμία δυνατότητα να αλλάξουμε ή να ανατρέψουμε μια πραγματικότητα, όταν την αγνοούμε και τότε θα ήμασταν ή απλά ηλίθιοι ρομαντικοί ή αφελέστατοι εγκληματίες, διαλέγετε και παίρνετε. Το να αρνείσαι την ύπαρξη αυτής της ευρωπαϊκής, υπό διαμόρφωση, κρατικής μηχανής και τη συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, σημαίνει τουλάχιστον ότι ζεις στα σύννεφα και καμία σχέση δεν έχει με τον Μάρξ ή τον Τρότσκι.

Για μας, απ’τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία (εχθρική σαν όργανο του κεφαλαίου) υπαρκτή οντότητα, η στάση μας απέναντί της και στους θεσμούς της, είναι ακριβώς η ίδια όπως και απέναντι στο εθνικό κράτος και τους θεσμούς του. Όπως είμαστε υπέρ της διάλυσης των ΜΑΤ-ΜΕΑ είμαστε και ενάντια στην Ευρωπόλ, την Τρέβη και τα Ευρωμάτ, που θα μας φτιάξουν αύριο. Την απλή αναλογική αντί της ενισχυμένης, και την κατάργηση των πλαφόν αποκλεισμού τα θέλουμε και τα υπερασπιζόμαστε και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Την ενίσχυση των εξουσιών των αιρετών σωμάτων, έναντι των διορισμένων διοικητικών, όπως και όλα τα αστικά δημοκρατικά δικαιώματα και τις κοινωνικές κατακτήσεις τα θέλουμε και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Δεν τους τα χαρίζουμε, δεν παραιτούμαστε από τίποτα.

Δια ταύτα

Εμείς μπροστά σ’αυτή τη ραγδαία διεθνοποίηση του κεφαλαίου και των διεθνικών μηχανισμών εξουσίας, θεωρούσαμε και εξακολουθούμε να θεωρούμε αυτονόητη τη διεθνοποίηση της ταξικής πάλης και της επαναστατικής πρωτοπορίας. Χάρη όμως στη θεωρία του σοσιαλισμού σε μια και μόνη χώρα, που σαν συνέπεια οδήγησε στους «εθνικούς δρόμους για το σοσιαλισμό» και από κει και στην υποταγή κάθε «εθνικού» Κ.Κ. και κάθε «εθνικής» εργατικής τάξης στη «δικιά της» εθνικής αστική τάξη, αντί της τυφλής πίστης στο Κρεμλίνο, σήμερα δυστυχώς, ο διεθνισμός και η διεθνική οργάνωση της εργατικής τάξης και της επαναστατικής πρωτοπορίας, είναι πιο πίσω από την εποχή που οι Μάρξ και Έγκελς συνέγραψαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Σ’αυτές τις ευρωεκλογές που η δεξιά σαν «Λαϊκό Κόμμα» και οι σοσιαλδημοκρατία σαν «Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές» συντονίζονται και κατεβαίνουν με κοινό πρόγραμμα, το Ευρωπαϊκό Φόρουμ της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς όφειλε, και ήταν μια καλή ευκαιρία, να αποπειραθεί να διευρυνθεί και να συμπεριλάβει στους κόλπους του και άλλα ρεύματα και τάσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς καθώς και της αριστερής οικολογίας και του φεμινισμού και να κατέβει με ένα κοινό ευρωπαϊκό ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Αυτό θα ήταν μια καλή αφετηρία για τη δημιουργία ενός νέου διεθνισμού, της διεθνικής οργάνωσης της επαναστατικής πρωτοπορίας, και της ταξικής πάλης. Γιατί σίγουρα το συντονισμό και την ευρωπαϊκή οργάνωση δεν θα την κάνει ο τάδε απεργός της ΕΑΣ σε απευθείας επαφή με τον εργάτη της VOLVO, της Leiland ή της Mercedes. Αυτό είναι υποχρέωση και καθήκον της ευρωπαϊκής επαναστατικής και συνδικαλιστικής πρωτοπορίας. Διαφορετικά δεν έχουμε παρά να περιμένουμε πότε ο Ντελόρ μαζί με τον φίλο μας τον Βαγγέλη θα αποφασίσουν να συγκαλέσουν τα «Ευρωπαϊκά Συνδικάτα» για να χειροκροτήσουν τη «Λευκή Βίβλο».

Μια και αυτό που εμείς θέλαμε δεν έγινε, ποιά στάση στις ευρωεκλογές θα μπορούσε τουλάχιστον δείξει έναν δρόμο; Αποκλείεται η υποστήριξή μας στα κόμματα που πασχίζουν να οικοδομήσουν την Ευρώπη του καπιταλισμού και σ’αυτούς συγκαταλέγουμε και το Συνασπισμό για την αταξική του προσέγγιση και τη θεσμολαγνεία του. Για το ΠΑΣΟΚ, ούτε λόγος, όχι μονάχα γιατί δεν αρκεί η «κοινωνική» σάλτσα για να «διορθωθεί» το Μάαστριχτ, αλλά και γιατί θα πρέπει να ξέρει ότι η πραγματική του στήριξη από τους εργαζόμενους για να μην έχουμε τους Μητσοτάκηδες δεν σημαίνει καμία υποστήριξη ούτε και αποδοχή της διαχείρισης του καπιταλισμού που κάνει. Δεν θα συμπορευτούμε ούτε με τους εθνοκεντρικούς της αποδέσμευσης (Κ.Κ.Ε.) ούτε με τους εθνοκεντρικούς της «διάλυσης της ΕΟΚ» (Αριστερή Κίνηση Κατά της ΕΟΚ), γιατί -πέρα από το ότι αποπροσανατολίζει η στάση τους από τον αναγκαίο αντικαπιταλιστικό αγώνα προς έναν αγώνα απλώς κατά του «ξένου» «Διευθυντηρίου» των Βρυξελλών- εμποδίζει και την οικοδόμηση μιας διεθνιστικής αντιπαράθεσης στον ελληνικό εθνικισμό.

Μας αηδιάζει το γεγονός ότι η «Κίνηση Πολιτών» έφαγε ένα χρόνο να παζαρεύει μια καρέκλα τόσο με τον εντελώς πλέον σοσιαλδημοκρατικοποιημένο Συνασπισμό όσο και με τους νοσταλγούς του Μπρέσνιεφ και των Γκουλάγκ. Αν αυτός ο χρόνος είχε διατεθεί στην αναζήτηση δρόμων ανασύνταξης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα πολύ πιο σημαντικό από οποιαδήποτε καρέκλα. Και όμως, οι πολιτικές τους θέσεις για την Ευρώπη είναι κοντά σε μια αυθεντική διεθνιστική αντιπαράθεση στην Ευρώπη (όπως και στην Ελλάδα) του κεφαλαίου. Όπως και πολλοί, μεταξύ τους, είναι οι σύντροφοι με τους οποίους αναπόφευκτα συναντιόμαστε μέσα σε κάθε προσπάθεια ανασύνταξης και αντίστασης. Σε κάθε περίπτωση, με κρύα καρδιά η ψήφος μας, ας συμβολίσει την κοινή μας θέληση για αγώνα ενάντια στην πολύ υπαρκτή καπιταλιστική Ευρώπη και για μια εναλλακτική Ευρώπη των εργαζομένων, των γυναικών, της οικολογίας, της αλληλεγγύης, του σοσιαλισμού…

Η σύνταξη


Σπάρτακος 38, Ιούνης 1994

Σπάρτακος αρχείο


https://wp.me/p6Uul6-Bh


 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s