Περί ελληνικής «μεγαλοψυχίας»

Σπάρτακος 38, Ιούνης 1994


Περί ελληνικής «μεγαλοψυχίας»

ή «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας»

Γιάννης Φελέκης

Στο θαυμάσιο καινούργιο κόσμο μας, στις παραμονές του 2000 μ.Χ., στην εποχή της Ενωμένης Ευρώπης και του Μάαστριχτ, που έχουν υποκαταστήσει την εθνική μας κυβέρνηση σε ό,τι αφορά σχεδόν όλες τις ουσιαστικές αποφάσεις που μας αφορούν. Την εποχή της GATT που ρυθμίζει σε διεθνή κλίμακα τους κανόνες εμπορίου και, κατά συνέπεια, και της παραγωγής προς όφελος της ιμπεριαλιστικής μητρόπολης. Την εποχή που ο ΟΗΕ, όργανο της ιμπεριαλιστικής Μητρόπολης μετατρέπεται σε παγκόσμιο χωροφύλακα για την επιβολή της Νέας Τάξης. Αυτή την εποχή, της μεγαλύτερης διεθνοποίησης της οικονομίας και των κοινωνικών υποθέσεων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, οι εθνικές αστικές μαφίες της περιοχής μας, βάλθηκαν, μετά την κατάρρευση των γραφειοκρατικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, να αναψηλαφίσουν την ιστορία και τα γεωγραφικά όρια των εθνών, ανατρέχοντας μέχρι και στην προ Χριστού κατάσταση.

Φτιάχνοντας έτσι την ιστορία και την πολιτική γεωγραφία, επί 150 χρόνια, μέσα από την παιδεία, η ελληνική αστική μαφία μιλάει για χαμένες πατρίδες που εκτείνονται από τον Καύκασο μέχρι και τη Σικελία και τη Βόρεια Αφρική. Με την ίδια λογική, οι Πέρσες που ήταν μια υπερδύναμη σύγχρονη των αρχαίων Ελλήνων κάλλιστα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την ίδια περιοχή και να έχουμε ένα νέο ελληνοπερσικό πόλεμο, όπως επίσης και οι Ιταλοί που, σαν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διαδέχτηκαν τις υπερδυνάμεις που προαναφέραμε.

Για μας, το ότι στον Πόντο και στην Αλεξάντρεια κατοικούσαν και Έλληνες δεν λέει τίποτα, γιατί Έλληνες κατοικούνε επίσης στο Μόναχο, τη Μελβούρνη και το Σικάγο. Ακόμα και στη Γιοκοχάμα έχει μια αξιόλογη ελληνική παροικία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι «η Ιαπωνία είναι ελληνική». Όπως δεν είναι ολλανδική ή χαμένη πατρίδα η Ινδονησία, ούτε αγγλικές οι χαμένες πατρίδες της Αφρικής, παρόλο που εκεί ζούσαν πολλοί Άγγλοι που, σαν νέοι Μεγαλέξανδροι, έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού.

Ας σημειώσουμε εδώ ότι οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου, που οι βάρβαροι Μακεδόνες πήγαν να εκπολιτίσουν, είχαν πολύ ανεπτυγμένο πολιτισμό ήδη από πολλούς αιώνες πριν.

Αυτό θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε με την εκπολιτιστική εκστρατεία των Άγγλων στην Κίνα, μια χώρα και έναν λαό που πριν 8.000 χρόνια ασχολούνταν με τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, όταν οι Άγγλοι ακόμα «δεν είχαν απαλλαγεί απ’την ουρά τους».

Ας επανέλθουμε στα δικά μας τα τωρινά. Φτιάχνοντας έτσι την ιστορία η εθνική αστική μαφία της χώρας μας, καπιταλιστές, «εθνική διανόηση», και πολιτικά φερέφωνα, ορύονται για τον επεκτατισμό των γειτονικών λαών (χωρίς να αμφιβάλουμε για τις ορέξεις της κάθε αντίστοιχης μαφίας) και παρουσιάζουν τη χώρα μας σαν τη μόνη από παντού απειλούμενη. Στη βάση αυτής της σκευωρίας, οι εθνοπατέρες μας μαζί με το παππαδαριό και τους «φωτισμένους» δασκάλους μας στην εκπαίδευση και τα Μ.Μ.Ε. ποτίζουν το λαό και ιδιαίτερα τη νεολαία μας με το πιο επικίνδυνο ελληνοορθόδοξο δηλητήριο, φανατίζοντάς τους και στρέφοντάς τους ενάντια στους γειτονικούς μας λαούς με τα εθνικά συλλαλητήρια και την καθημερινή προπαγάνδα.

Στη βάση αυτής της «σκευωρίας» το ελληνικό κράτος μπορεί να κόπτεται και να σκίζει τα ιμάτιά του για την καταπάτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας και της «Ομόνοιας» στην Αλβανία και της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη, την ίδια στιγμή που θεωρεί απόλυτα δίκαιο να σέρνει το Σαδίκ από δικαστήριο σε δικαστήριο και με την αποδοχή όλων των κομμάτων να φτιάχνει έναν εκλογικό νόμο καταπατώντας το Σύνταγμα, με μοναδικό στόχο τον αποκλεισμό της πολιτικής έκφρασης της τούρκικης και μουσουλμάνικης μειονότητας της Θράκης, που συλλήβδην κατηγορείται για πράκτορες της Άγκυρας.

Με την ίδια λογική, γιατί η αλβανική κυβέρνηση δεν μπορεί να κατηγορήσει την ελληνική μειονότητα και ειδικά την «Ομόνοια» σαν πράκτορες της Αθήνας, όταν ανοιχτά και θρασύτατα ενισχύεται από τη ΣΦΕΒΑ και το παππαδαριό μέχρι και το επίσημο κράτος; Όταν στελέχη της «Ομόνοιας» από κοινού με τη ΣΦΕΒΑ, σε συνέντευξή τους από κρατικά κανάλια, δηλώνουν ότι «αν το ελληνικό κράτος ολιγωρίσει, η μειονότητα με τα όπλα θα απελευθερώσει τη Βόρεια Ήπειρο»;

Για φανταστείτε τί θα γινόταν αν Τούρκοι πολιτικοί, αξιωματούχοι και μουλάδες έρχονταν και αλώνιζαν στη Θράκη για να «εμψυχώσουν τη μειονότητα», όπως κάνουν τις εκστρατείες τους για να «εμψυχώσουν» την ελληνική μειονότητα της Αλβανίας; Φανταστείτε τί θα γινόταν αν οι «Σκοπιανοί» έκαναν παρόμοιες εκστρατείες για να «εμψυχώσουν» τη σλαβομακεδονική μειονότητα της Φλώρινας, που το ελληνικό κράτος, παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες για γλωσσική και πολιτιστική αυτονομία, δεν τους επιτρέπει ούτε καν πολιτιστικό σύλλογο να συστήσουν;

Ο πολύς κόσμος και ιδιαίτερα η νεολαία δεν γνωρίζουν ότι, αν ακόμα μπορούμε να μιλάμε για ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, αυτό οφείλεται ακριβώς στον ανθρωπισμό και τη μεγαλοψυχία που απορρέαν από τα έστω και στρεβλωμένα κομμουνιστικά ιδεώδη του Εμβέρ Χότζα και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας. Γιατί αν ακολουθούσαν και αυτοί τη γενοκτονία που με «εθνική ομοψυχία» ο ΕΔΕΣ του Ζέρβα, αλλά και ο ΕΛΑΣ και ο τακτικός στρατός, διέπραξαν σε βάρος των Αλβανών της Πρέβεζας και της Θεσπρωτίας στη διάρκεια της κατοχής και της απελευθέρωσης, σφάζοντάς τους μέχρι ενός και εξαναγκάζοντάς τους να περάσουν από την άλλη πλευρά των συνόρων, σήμερα στο Αργυρόκαστρο, όχι ελληνική μειονότητα δεν θα υπήρχε, αλλά ούτε ρουθούνι με ελληνική αναφορά, όπως δεν υπάρχει ρουθούνι από τις χιλιάδες των Αλβανών που μέχρι πριν 50 χρόνια ζούσαν στην Ήπειρο.

Με βάση αυτή τη «μεγαλόψυχη» αντίληψη των Ελλήνων, έχουμε το δικαίωμα να κλαίμε και να διεκδικούμε «χαμένες πατρίδες» από τον Καύκασο μέχρι τη Σικελία και την Αίγυπτο, ενώ θεωρούμε απαράδεκτο «έγκλημα κατά του ελληνισμού» και επικίνδυνο επεκτατισμό αν κάποιοι Τούρκοι θυμηθούνε με καημό τα πατρογονικά τους σπίτια που υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν πριν εβδο- μήντα χρόνια στα Χανιά, στα Γιάννενα ή τη Θεσσαλονίκη, όπως ακριβώς υποχρεώθηκαν αντίστοιχα να εγκαταλείψουν τα δικά τους και οι Έλληνες της Σμύρνης, της Κωνσταντινούπολης ή της Τραπεζούντας. Σαν Έλληνες έχουμε το δικαίωμα, κατά τους κυρίους σοβινιστές να διεκδικούμε τη Βόρειο Ήπειρο, ενώ το να θυμηθεί ο επιζών Τσάμης το σπίτι του στην Παραμυθιά ή το χωράφι του στη Λάκα Σούλι είναι επικίνδυνη πρόκληση, όπως και το να μας υπενθυμίσει ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Αλέξανδρος Μέξης την καταγωγή του από τις Σπέτσες. (Υπενθυμίζουμε τους Μέξηδες από τις Σπέτσες, με πλέον γνωστό το Χατζηγιάννη Μέξη, καραβοκύρη και στέλεχος της Επανάστασης του ’21 και μετέπειτα αξιωματού- χο σε διάφορα πόστα στο νεοδημιουρ- γημένο ελληνικό κράτος).

Και να φανταστείτε ότι ο Αλ. Μέξης έκανε αυτή τη δήλωση, με την ανάληψη των καθηκόντων του, για να δείξει τους στενούς δεσμούς που για αιώνες έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των λαών. Φανταστείτε τί θα γινόταν αν έλεγε «οι Σπέτσες είναι αρβανίτικες» (πράγμα βέβαια που είναι αλήθεια), όπως οι δικοί μας κληρονόμοι της Βυζαντινής και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας λένε για την ελληνική Κορυτσά π.χ..

Σαν επαναστάτες μαρξιστές και διεθνιστές, διαφωνούμε κάθετα με τη λογική των δύο μέτρων και σταθμών κρίνοντας τα θέματα των μειονοτήτων και τις εθνικές διαφορές. Οι αρχές μας μας επιβάλλουν να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα των ελληνικών μειονοτήτων εντός των ορίων άλλων κρατών, όπως επίσης και τα δικαιώματα των εθνικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων που ζουν στη χώρα μας. Σαν επαναστάτες έχουμε χρέος να αντιταχθούμε στη λογική του «τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας», που πρεσβεύουν όχι μόνο οι κρατούντες αλλά συμμερίζονται και όλες οι αποχρώσεις της σταλινογενούς σοσιαλπατριωτικής αριστεράς, καθώς και οι διάφορες χιλίτικες και χομεϊνικές παραλλαγές του τροτσκισμού, μαζί και ο Μ.Ράπτης.

Δεν υπάρχει «εθνικό» κράτος που να μην κλείνει στα όριά του κάποιες εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές μειονότητες, για αυτό καμιά συνοριακή διευθέτηση δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Επειδή σαν διεθνιστές, αλλά και από στοιχειώδη ανθρωπισμό, είμαστε υπέρ του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερα και ισότιμα στον τόπο του είμαστε αντίθετοι σε κάθε ξεριζωμό και προσφυγιά. Η μόνη συνοριακή διευθέτηση που ευχαρίστως δεχόμαστε και για την οποία παλεύουμε είναι η κατάργηση των συνόρων. Κάτι που οι εθνικές και οι διεθνικές μαφίες του κεφαλαίου το προωθούν ή το αντιμάχονται ανάλογα με το τί εξυπηρετεί τα άμεσα και μακροπρόθεσμα κέρδη τους. Έτσι σήμερα ζούμε τον παραλογισμό η Ελλάδα, από τη μια, να καταργεί τα σύνορά της με την Ιρλανδία και ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη και, από την άλλη, να ψηλώνει και να οχυρώνει τα τείχη που μας χωρίζουν με τους γειτονικούς λαούς, με τους οποίους εκτός των άλλων, από την εποχή του Φιλίππου του Β’, 350 π.Χ., μέχρι την εποχή των βαλκανικών πολέμων, 1913-14 μ.Χ., ζήσαμε μαζί μέσα στα ευρύτερα όρια των διαδοχικών αυτοκρατοριών όπου οι μετακινήσεις και οι αναμείξεις πληθυσμών και πολιτιστικών στοιχείων είναι αξεδιάλυτες.

Γιάννης Φελέκης


Σπάρτακος 38, Ιούνης 1994

Σπάρτακος αρχείο


https://wp.me/p6Uul6-Bt


 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s