Είμαστε όλοι Μακεδόνες, Αρβανίτες, Τούρκοι, Γύφτοι, Βλάχοι και Πομάκοι (…) !

Σπάρτακος 32, Γενάρης-Απρίλης 1992

Είμαστε όλοι Μακεδόνες, Αρβανίτες, Τούρκοι, Γύφτοι, Βλάχοι και Πομάκοι (…) !

της Σύνταξης

Όταν ο πλασιέ της καταλυτικής αυτοκινητοβιομηχανίας ξεπουλώντας την ΑΓΕΤ για χάρη της «εθνικής οικονομίας» δηλώνει πως «του χρόνου και χειρότερα», δεν κάνει παρά να εκφράζει ωμά την καπιταλιστική εξευρωπαϊσμένη πρόθεση μιας πολιτικής που ένα στόχο έχει: Πώς να βοηθήσει καλύτερα την αποδοτικότητα και την ανταγωνιστικότητα της «ελληνικής οικονομίας«, δηλαδή πώς να αυξηθούν τα κέρδη και το ποσοστό εκμετάλλευσης, μόνη υγιή βάση της καπιταλιστικής παραγωγής. Το ποσοστό εκμετάλλευσης όμως δεν είναι απλώς το 0 + 0 % που σήμερα κάνει 14 % (διάβαζε – 20 %) και του χρόνου μπορεί να κάνει ο,τιδήποτε άλλο. Είναι το σύνολο των κοινωνικών συνθηκών της παραγωγής και αναπαραγωγής. Είναι οι Πακιστανοί ναυτεργάτες, είναι οι Αλβανοί με το μεροκάματο των 2.000 δρχ. (αν το πάρουν), είναι το ΙΚΑ που ενοχλεί την ιδιωτική κερδοφορία, είναι οι νέοι που «τεμπελιάζουν» και οι γυναίκες που «παραμελούν τη μητρότητά τους», … Η επίθεση της αστικής τάξης δεν είναι συγκυριακή. Το ζητούμενο δεν είναι να σφίξουμε το ζωνάρι μας για ένα χρόνο, αλλά να εξευρωπαϊστούμε, δηλαδή να αποδιαρθρωθεί το οποιοδήποτε πλέγμα κοινωνικών αντιστάσεων και ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Σε αυτή τη μάχη προσκόλλησαν απροσδόκητοι (;) σύμμαχοι και οι Παπαθεμελήδες. ‘Οχι όμως και χωρίς δική τους δυναμική. Η ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού περνάει και από την επέκτασή του, αν όχι εδαφική, τουλάχιστον με την έννοια της οικονομικής του διείσδυσης και της πολιτικής του ύπαρξης σε έναν καταμερισμό εργασίας όπου ο ρόλος του χωροφύλακα της γειτονιάς θα μπορούσε να γίνει αξιόλογος, τώρα μάλιστα που η αστικοφιλελεύθερη αποδιάρθρωση των σταλινικών διχτατοριών χρειάζεται ισχυρές πολιτικές εξουσίες ικανές να επιβάλλουν τη διχτατορία της αγοράς. Η ανεργία, η κοινωνική απελπισία, η έλλειψη μέλλοντος, η αθλιότητα, που συνοδεύουν κάθε αυθεντικό εξευρωπαϊσμό, επιστρατεύονται έτσι σε μια καινούργια Μεγάλη Ιδέα μεταφυσικό υποκατάστατο της κοινωνικής πραγματικότητας.

Ιδεολόγοι, γραφιάδες, κονδυλοφόροι, αλλά και φασίστες ακτιβιστές στρατεύτηκαν, μαζί με τους επαγγελματίες της αστικής πολιτικής, στην εθνική αφύπνιση. Το νέο όπιο του λαού, το εθνικό δηλητήριο, κάνει να ωχριούν τα ναρκωτικά και η θρησκεία μπροστά του, τόσο που οι παπάδες ξέθαψαν τους μεσαιωνικούς καυγάδες της «ουνίας«, για να μην μείνουν πίσω. Ξαφνικά η πολυπόθητη εθνική συμφιλίωση διαδήλωσε στη Θεσσαλονίκη τη γενεαλογική της σχέση με το Μεγαλέξανδρο. ‘Ως και οι τζογαδόροι μικροαστοί αποφεύγουν για λίγο το μακεδονικό καζίνο, μπας και τους πούνε «Σκοπιανούς«.

Όχι πως το εθνικό δηλητήριο δεν ενυπήρχε ούτως ή άλλως. Από καιρό η ελληνική εθνική μηχανή θέλει να συντρίψει την εθνικότητα (και όχι μόνο)  των μειοψηφιών που ζούν το έδαφός της. Είναι πασίγνωστη η γελοιότητα της αμφισβήτησης της τούρκικης μειονότητας στην Ελλάδα. Είναι γνωστή η πολιτική εξελληνισμού της αρβανίτικης ή της βλάχικης μειονότητας. Ίσως είναι λιγότερο γνωστός ο κατασταλτικός μηχανισμός που από δεκαετίες προσπαθεί να εξοντώσει τους Σλάβους Μακεδόνες και τους Βούλγαρους (Πομάκους). Όπως είναι εμφανής και ο συγγενικός ρατσισμός που από χρόνια δεν χάνει την ευκαιρία να εκδηλωθεί (π.χ. ενάντια στους Εβραίους ή και στους γύφτους). Το παραμύθι του έθνους, από τη διπλή του σκοπιά (είμαστε όλοι ένα πράγμα και έχουμε όλοι μαζί κοινούς εχθρούς -άρα «εθνική ομοψυχία» πάνω απ’όλα!), είναι ένα αποτελεσματικό όπιο, τόσο σαν παυσίπονο όσο και σαν νάρκωση, έστω και αν δεν μπορεί να αποτελέσει θεραπεία.

Το εθνικιστικό αυτό δηλητήριο, είτε παρουσιάζεται σε πατριωτική είτε σε σοβινιστική έκδοση, μεταφέρει σε μυθικό επίπεδο τις υπαρκτές αντιθέσεις. Έτσι, η απομυθοποίηση είναι στοιχειώδες καθήκον μιας πολιτικής τάσης που θα ήθελε να διατηρήσει τις ελπίδες διεξόδου από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αλλά, ταυτόχρονα, το κύριο πρόβλημα είναι ότι δεν πρόκειται μόνο για «ιδέες«. Πρόκειται για πραγματική, υλική καταπίεση, καταστολή, εξόντωση ανθρώπων, πληθυσμών, πολιτισμών. Μήπως δεν είναι ακριβώς η «εθνική αφύπνιση» που επιτρέπει στην ελληνική στρατιωτική μηχανή να επανέλθει στα γνώριμά της από τα χρόνια της διχτατορίας βασανιστήρια ενάντια σε ανθρώπους, τότε «αντιστασιακούς» τώρα «Αλβανούς»; Δεν είναι ακριβώς το εθνικό παραλήρημα που επιτρέπει στην κρατική μηχανή να χρησιμοποιεί την πιο κλασική ιμπεριαλιστική πραχτική του εκβιασμού του πιο αδύνατου, όπως απέναντι στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και μάλιστα με την απειλή του να πνίξει στην πείνα τον πληθυσμό της;

Έτσι, πρέπει κανείς να αποδεσμευτεί πλήρως από τα μεγαλοϊδεατίστικα εθνικά σύνδρομα. Η καταπίεση ανθρώπων και πληθυσμών, πολιτιστική και οικονομική, αλλά και -κυρίως- πολιτική, δηλαδή η οποιαδήποτε παρεμπόδισή τους από το να αποφασίζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, είναι αυτή, ως σκληρός πυρήνας του έθνους, που οδηγεί σε αδιέξοδες κατατμήσεις και σε σφαγές πληθυσμών. Δεν δικαιολογείται κανένα βόλεμα στη συμμετοχή ενός έθνους που καταπιέζει. Ίσα-ίσα, η μόνη δυνατή ρεαλιστική επιστροφή στα ιδεώδη της αδελφότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της ισότητας, που σήμερα τα διατυμπανίζουν όσοι ακριβώς βιάζονται να τα καταπατήσουν, περνάει όχι μόνο από την πάλη ενάντια στην πολιτιστική και οικονομική καταπίεση, αλλά και κυρίως από την πάλη για την πολιτική χειραφέτηση όλων των καταπιεσμένων.

Ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι του κυρίαρχου έθνους πρέπει να βροντοφωνάξουν: «Δεν είναι δικό μας το έθνος και το κράτος που βασανίζει Αλβανούς. Δεν είναι δικό μας αυτό που θέλει να απαγορεύσει σε έναν πληθυσμό να έχει πολιτική οντότητα που μόνος του να την καθορίζει (π.χ. στη γιουγκοσλάβικη Μακεδονία). Δεν είναι δικό μας το κράτος που απαγορεύει σε πολίτες του να έχουν τη γλώσσα, τη θρησκεία ή την εθνότητα που θέλουν (π.χ. στους Τούρκους). Δεν είναι δικό μας αυτό που απαγορεύει στους πρόσφυγές του να επιστρέψουν επειδή είναι Σλάβοι. (…)«.

Ο μεσαιωνικός σκοταδισμός κινδυνεύει να φαντάξει λαμπρός μπροστά στην πυρά που ετοιμάζει ο παρακμάζων καπιταλισμός για την επανασυγκόλλησή του. Από το εργατικό κίνημα κυρίως εξαρτάται να εμποδιστεί η διολίσθηση προς το βούρκο αυτόν. Όρος επιβίωσης είναι να οικειοποιηθεί τη συνέχεια του αγώνα που ξεκινάει ήδη από τα αστικά ανθρωπιστικά ιδεώδη και επεκτείνεται σε διαρκή επανάσταση για την πλήρη και οριστική ανατροπή της κοινωνίας της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της βίας και της απανθρωπιάς.

Η Σύνταξη


Ενάντια στον εθνικό οδοστρωτήρα !

Δύσκολη και επικίνδυνη η συγκυρία! Ακόμα περισσότερο για όποιον επιμένει όχι μόνο στην αναζήτηση μιας νέας κοινωνίας, μιας απελευθερωτικής ουτοπίας, αλλά και στις στοιχειώδεις ανθρωπιστικές αναφορές ακόμα και της αστικής επανάστασης: Η εθνικιστική υστερία έχει φέρει στο προσκήνιο τις πιο βάρβαρες τάσεις εξόντωσης ανθρώπων.

Η κατασταλτική μηχανή έχει βαλθεί να συντρίψει κάθε φωνή που τολμάει να βλέπει τους ανθρώπους σαν… ανθρώπους, με ανάγκες και δικαιώματα. Μακεδόνες, γύφτοι, αρβανίτες, τούρκοι, γυναίκες, εργάτες, αριστεριστές, …, όλοι κινδυνεύουμε! Πριν επεκταθεί προς τα έξω, η νέα Μεγάλη Ιδέα επεκτείνεται συντρίβοντας εδώ μέσα! Για να επιβεβαιώσει το ότι ο εχθρός είναι εδώ! Και ότι αυτόν πρέπει να παλαίψουμε!

Αρχίζοντας από την ενίσχυση του επαναστατικού τύπου. Που είναι αποφασιστικό μέσο για την αντίκρουση της κυρίαρχης ιδεολογίας και των ιερέων της.

Για αυτό μη διστάζετε: Γραφτείτε συνδρομητές και γράψτε και τους φίλους σας! Ο αγώνας για την υπεράπιση όλων των καταπιεσμένων, ο αγώνας για τη σοσιαλιστική ανατροπή του καπιταλισμού, περνάει και από αυτό!


Σπάρτακος 32, Γενάρης-Απρίλης 1992

Αρχείο Σπάρτακου


https://wp.me/p6Uul6-zs

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s