Αιχμές – Σεπτέμβρης 1991

Σπάρτακος 31, Σεπτέμβρης – Δεκέμβρης 1991


Αιχμές


Για ένα σχολείο Πωλ Λαφάργκ!

Βέβαια, υπήρξε η πυρκαγιά στο Πολυτεχνείο, υπήρξαν (υπάρχουν πάντα;) οι προβοκάτορες του κράτους. Ακόμα υπήρξε και η ρουκέτα ενάντια στο λεωφορείο των αστυνομικών, που είναι τόσο χρήσιμη στην κυβέρνηση που θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί… Βέβαια, υπήρξε η απίστευτη σύλληψη των αφισοκολλητών και οι σχετικά αδύναμες διαμαρτυρίες ενάντια στο αστυνομικό κράτος… Πολλά τα παραπατήματα σε τόσο λίγο χρόνο!

‘Ομως εμάς δεν μας αρέσει να ξεχνάμε και το ουσιαστικό: Το κίνημα των μαθητών, με όλες τις αδυναμίες του, με όλες τις ανεπάρκειές του, είχε αρχίσει να κάνει την αστική κοινωνία να τρέμει!

Ξέρετε πολλούς ανθρώπους που σε περίοδο κρίσης να λένε: Δε θέλουμε να γίνουμε ηλίθιοι δουλεύοντας εξονυχιστικά! Για τον ενήλικα αυτό μεταφράζεται: Να σταματήσει η ανεργία, να μοιραστεί η δουλειά και να διατηρηθούν τα κεκτημένα! Τότε ναί, η θέληση αυτή των νεαρών μαθητών να κρατήσουν ελεύθερο χρόνο, είτε την πουν τεμπελιά είτε ανευθυνότητα, είναι πραγματικά το πιο ευχάριστο πράγμα!

Και έπειτα υπάρχει και η σφήνα που μπήκε σε αυτό που παραμένει ένα από τα στηρίγματα της αστικής κοινωνίας: Καταλαμβάνοντας τα σχολεία, οι νέοι εγκατέλειψαν την οικογένεια. Και η αντίδραση των οικογενειών, αν δεν ήταν πάντα «αγανακτισμένοι πολίτες», ήταν ωστόσο γενικά αρνητική. Ας φανταστούμε μια στιγμή τί θα γινόταν αν οι νέοι άρχιζαν να συζητούν για το τί είναι καλό για τους ίδιους…

Μπροστά λοιπόν σε αυτόν τον εφιάλτη, το κράτος-θέαμα οργάνωσε τη λήθη: ‘Ωστε υπήρξαν και κινητοποιήσεις μαθητών;

Εμείς προτιμούμε ακριβώς να φανταστούμε τους νέους να αμφισβητούν μόνιμα την κατεστηκυία τάξη πραγμάτων. ‘Ισως να μην άρεσε σε πολλούς στην αρχή, αλλά στο κάτω-κάτω κάτι τέτοιο θα ενοχλούσε στην πραγματικότητα μόνο τους αστούς, νέους και γέρους!

Και αν οι νέοι βαλθούν τελικά να οικοδομήσουν μια μεγάλη οργάνωση της νεολαίας για να προετοιμάσουν αυτό που είναι μια επείγουσα αναγκαιότητα: τη σοσιαλιστική επανάσταση;

Κ.Λ.


Τί να πουλήσουμε, δόκτορ;

Ο μεγάλος δόκτορ Μηφαουστάκης, έχοντας από πολύν καιρό πουλήσει την ψυχή του στα αφεντικά, αναρωτιόταν αγωνιωδώς πώς θα κατάφερνε να βρει τα χρήματα για να κάνει την Ελλάδα μια μεγάλη σύγχρονη χώρα…

Μια μεγάλη σύγχρονη χώρα; Νά τη, η ιδέα! Την βρήκε: Αρκούσε να πουλήσει όλα τα παλιοπράγματα! Τις παλιές πέτρες, οι ξένοι τις λατρεύουν, και άρα μπορεί να βγάλει κανείς λεφτά με αυτές. Και επιπλέον, θα θύμιζαν και στις άλλες χώρες τη δόξα της Ελλάδας… Τί πονηριά!

‘Ετσι και έγινε. Και ανεκαλύφθη το μεγάλο σχέδιο: Η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να δώσει στο μελλοντικό ολυμπιακό μουσείο της Λωζάννης αρχαιότητες με την πρόφαση ότι η Ελλάδα, σε καμία περίπτωση, δεν έπρεπε να απουσιάζει από ένα τέτοιο ίδρυμα! Ο Υπουργός Τζανετάκης θα αδράξει την ευκαιρία για να προσθέσει αγαθιάρικα ότι η Ελλάδα ούτως ή άλλως δεν είχε τα μέσα να διατηρήσει και να αξιοποιήσει το σύνολο των ευρημάτων. Τί ωραίο επιχείρημα μικρομαγαζάτορα: ‘Ετσι ακριβώς σκέφτηκαν και ο Ελγίνος και ο Σλήμαν όταν λήστεψαν ένδοξα και αποδιοργάνωσαν τη μνήμη του χώρου.

Η συζήτηση το καλοκαίρι αυτό ήταν κοφτή: Χρειάζεται άραγε να διευκρινίσουμε ότι, στο σημείο αυτό, είμαστε άνευ όρων στο πλευρό των αρχαιολόγων;… Ωστόσο, στη δίνη της συζήτησης, ακούστηκαν και ορισμένες σωβινιστικές ιδέες: Ούτε ζήτημα, είπαν ορισμένοι, για προσωρινή ανταλλαγή  εκθέσεων -όπως το πρότεινε ο Τζανετάκης- των ελληνικών αρχαιοτήτων με σύγχρονη αμερικάνικη τέχνη.

Λίγη σοβαρότητα! Ξέρουμε άραγε πόσο οι εξαιρετικές εκθέσεις αρχαίας ελληνικής τέχνης χρησίμευσαν στη Γαλλία ή στη Γερμανία για να ευαισθητοποιηθούν δεκάδες χλιάδες νέοι και ενήλικες -και όχι ειδικοί- για την αρχαία ελληνική ιστορία και για την έννοια της μνήμης ενός χώρου; Και θα πρέπει άραγε όλοι μας να πάμε στη Νέα Υόρκη για να έχουμε το δικαίωμα να εκτιμήσουμε τους δασκάλους της σύγχρονης ζωγραφικής;… Ας είμαστε λοιπόν σαφείς: Ας απαιτήσουμε τα μέσα για να γίνει από όλους σεβαστή η αρχαιολογία, για να υιοθετήσουν όλοι μια στάστη «αρχαιολογική», αλλά μην πέφτουμε στην ηλίθια «υπεράσπιση του αιώνιου παρελθόντος» μας!

Και με τα χρήματα; Τί θα γίνει με τα λεφτά;… Ο δόκτορ Μηφαουστάκης χαμογέλασε: Είχε και μια καλύτερη λύση: Θα πουλούσε βραχονησίδες. Και μάλιστα, αν το ζητούσε ο πελάτης, θα μπορούσε και να τις κάνει και κατ’οίκον διανομή. ‘Ετσι, θα έβρισκαν δουλειά και οι ναυτικοί μας. ‘Ασε που και το θέαμα μιας βραχονησίδας που να ρυμουλκείται από πλοίο θα μπορούσε να γίνει και ωραίο φιλμ.

Και γιατί να μην πουλήσουμε και την κυβέρνηση; Ατυχήσατε! ‘Ηδη πουλήθηκε!

Χρ.ΙΩ.


Εθνικός διάλογος για τα εξωτερικά:

Ο υποκριτής, ο αγαθιάρης και ο επιδειξίας

Πώς να πείσει κανείς πως υπάρχει; Είναι μια συνεχής αγωνία για το Συνασπισμό. Εξού και τα συνεχή καλέσματα για διάλογο ανάμεσα σε «υπεύθυνους» και με καλή ανατροφή και κυρίως χωρίς να ανακατευτεί ο χύδην όχλος. ‘Αραγε η Δαμανάκη πίστευε πραγματικά ότι θα απαντούσε κανείς στην ευχή της όταν έριξε την ιδέα μιας επιτροπής από εκπροσώπους όλων των κομμάτων για να συζητήσουν «ζητήματα εθνικού συμφέροντος» στα σύνορά μας; Ευτυχώς για την ίδια, η κυβέρνηση της θύμισε ότι είχε εκλεγεί για να εφαρμόσει τη δική της πολιτική!… Γιατί αλλιώς, η πρόταση του Συν θα αποκαλυπτόταν σαν μια νέα προδοσία των συμφερόντων των… εργαζομένων: Γιατί ποιό είναι το συμφέρον για το εργατικό κίνημα να βαδίσει υποτακτικά στα χνάρια του αμερικάνου αφεντικού;

Εξού και ο φαινομενικός ριζοσπαστιμός της απάντησης του ΠΑΣΟΚ: Μια τέτοια συζήτηση πρέπει να γίνει σε μια επιτροπή όπου να συμμετέχει μόνο η αριστερά (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΝ). Αχ!, αν αυτή η αρετή είχε μπορέσει να βρεθεί σε μια θέληση για να κινητοποιηθούν οι αγωνιστές και οι συμπαθώντες του ΠΑΣΟΚ ενάντια στον ερχομό του Μπους! Αχ!, αν η γλώσσα αυτή κατέληγε σε μια διεθνιστική πρακτική και όχι στην εθνικιστική αναδίπλωση στην οποία είναι πρωταθλητές οι ηγέτες του κόμματος αυτού!

Και ο τρίτος εξυπνάκιας, τί είπε στην περίσταση αυτή; Πολύ αμήχανο, το ΚΚΕ! Μήπως θα έπρεπε να καλέσει σε κινητοποίηση τις μάζες για να αποδείξει πως είναι το μόνο, το ιστορικό ταξικό κόμμα; Αμ, δε! Βάζοντας κακούς βαθμούς τόσο στον Συν όσο και στο ΠΑΣΟΚ, έδειξε την ανυποχώρητη αποφασιστικότητά του σε μια επαναστατική πρόταση: Μια κοινοβουλευτική, αυστηρά κοινοβουλευτική, επιτροπή!

Αναμένουμε το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του «dear Georges» προς τη συμμορία των 3…

Λ.Κ.


Υποκριτές και φαρισαίοι

‘Ηταν που ήταν σαπίλα και μπόχα. ‘Ομως με την κυβέρνηση της «αξιοπρεπούς» Νέας Δημοκρατίας, η κομπίνα, η υποκρισία, τα μαγειρέμματα και η ωμή βία έχουν γίνει πρόδηλα και καθημερινά. Βέβαια, είναι μαζί με την «πολιτισμένη» Ιταλία που η Ελλάδα τσουβαλιάζει τους ίδιους Αλβανούς που τους βομβάρδιζαν με το «δυτικό παράδεισο».

Δεν είναι μόνο η εμφανής πλέον σκευωρία στην περίφημη «δίκη», για να βγουν στην κυβέρνηση, σέρνωντας και τα αριστερά τους δεκανίκια πριν διαλυθούνε. Ας μην πούμε για τη «δημοκρατική» ποινικοποίηση του να τολμάς  να έχεις άποψη και να θέλεις να την αφισοκολλήσεις ή για τα «ντόμπερμαν» της κρατικής βίας.

Η αποσύνθεση όμως αγγίζει και την κορυφή. ‘Οχι μόνο πρωτοκλασάτοι νεοδημοκράτες αρχίζουν να κάνουν νερά, αλλά και έχει κανείς το συναίσθημα πως όλα τα ποντίκια ζητούν να εγκαταλείψουν το πλοίο πριν να είναι αργά. Πόσο αργά είναι άραγε;

Η.Α.


Σπάρτακος 31, Σεπτέμβρης – Δεκέμβρης 1991

Σπάρτακος αρχείο


https://wp.me/p6Uul6-vs

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s