Αιχμές – Ιούνης 1991

Σπάρτακος 30, Ιούνιος-Αύγουστος 1991

Αιχμές


Ο «φιλελευθερισμός» των ΗΠΑ

Υπάρχει ένας μύθος ευρύτατα διαδεδομένος ότι η αμερικανική οικονομία είναι απόλυτα ιδιωτική, φιλελεύθερη, ανοιχτή, χωρίς ελέγχους, χωρίς κρατικές παρεμβάσεις. Τίποτε πιο απατηλό. Υπάρχουν κανονισμοί, επεμβάσεις, περιορισμοί, προστατευτισμός αλλά και αρκετή κρατική ιδιοκτησία, μάλιστα σε τομείς σαν την Υγεία, για τους οποίους τόσο μας κυνηγάνε. Οι κανονισμοί τους είναι πολλές φορές σκληρότεροι από τις χώρες που κατηγορούν για κρατισμό, σοσιαλισμό, κλπ.

Θα φέρουμε μικρά παραδείγματα. Εμείς εδώ «στο Ελάντα» πηγαίνουμε στο πρώτο σούπερ-μάρκετ και αγοράζουμε εκείνα τα υπερασφαλισμένα αμερικάνικα φυστίκια. ‘Ομως τα ελληνικά φυστίκια δεν είναι τόσο εύκολο να εισαχθούν και να πουληθούν στις ΗΠΑ. Νόμος του Κογκρέσου του 1930 προστατεύει τα εγχώρια φυστίκια. Το χειρότερο είναι ακόμα ότι κάποτε είχαν χορηγηθεί 45.000 άδειες φυστικοκαλλιέργειας. Απαγορεύεται άλλοι αμερικανοί αγρότες να ασχοληθούν με αυτό το είδος. ‘Ετσι τα αμερικάνικα φυστίκια στοιχίζουν τα διπλάσια από κείνα που θα μπορούσαν να εισαχθούν.

Εδώ όμως που καλλιεργείται ιδιαίτερα ο θαυμασμός του αμερικάνικου φιλελευθερισμού (για τους άλλους), όταν τόλμησε κάποτε μια κυβέρνηση να καθυστερήσει την εισαγωγή μπανάνας ξέσπασε λύσα φιλελευθερισμού. Μπανανοπληξία. Το τί άκουσε ο σοσιαλισμός από τους μπανανολάτρες δεν λέγεται.

‘Ενα άλλο πιο κραυγαλέο παράδειγμα. Πρόπερσι το αμερικανικό δημόσιο έκλεισε την ελληνική Κτηματική Τράπεζα στην Αμερική. Την κατηγόρησε ότι χρησιμοποιούσε παραπειστικές πρακτικές για να εξάγει συνάλλαγμα προς την Ελλάδα. Σάλος έγινε εδώ στην Ελλάδα κατά της ελληνικής τραπέζης και χίλιες δικαιολογίες γράφτηκαν για τον αμερικάνικο προστατευτισμό. Τώρα τί έγινε εδώ σε μια ανάλογη περίπτωση. Το 1975 η κυβέρνηση Καραμανλή με το Προεδρικό Διάταγμα 861 που επικυρώθηκε με το Νόμο 236/1975 καθήρεσε τον πρόεδρο της Εμπορικής Τραπέζης Ανδρεάδη και εγκατέστησε επίτροπους στην Τράπεζά του. Αιτία η παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος που γινόταν επικίνδυνη για μια μικρή χώρα τη στιγμή που η Εμπορική ήταν η δεύτερη σε μέγεθος  τράπεζα της Ελλάδος. Ο διαβόητος τραπεζίτης υπονόμευε όλη την ελληνική οικονομία τότε που προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της Δικτατορίας η κυβέρνηση. ‘Εγινε σάλος. Η κυβέρνηση Καραμανλή και ιδιαίτερα ο τότε υπουργός Συντονισμού κ.Παπαληγούρας, κατηγορήθηκε όλη για «σοσιαλμανής». Και ο όρος υπάρχει μέχρι σήμερα.

‘Εχουν κινήσει Γη και Ουρανό για να ιδιωτικοποιήσουν την Υγεία. Επιχειρήματα φιλελευθερισμού, αποδοτικότητας, κλπ.κλπ. ούτε που να τα φανταστείς. Λοιπόν στις ΗΠΑ το κράτος συμμετέχει κατά 53% στις δαπάνες για νοσοκομειακή περίθαλψη. Στη Γερμανία 87%, στην Αυστραλία 78%, στην Αυστρία 30%, στο Βέλγιο 45%, στον Καναδά 83%, στην Ισπανία 75%, στη Φιλανδία 89%, στη Γαλλία 62%, στην Ιταλία 96%, στην Ολλανδία 95%, στην Ελβετία 78% και στην Ελλάδα 82% (Κεφάλαιο 4/1991.45).

Βέβαια ούτε οι ΗΠΑ ούτε οι άλλες χώρες που αναφέραμε είναι σοσιαλιστικές, αλλά απλούστατα γνωρίζουν ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι για να κερδίζει και δεν μπορεί να αναλάβει κοινωνικά βάρη που είναι αναγκαία για τη λειτουργία μιας σύγχρονης κοινωνίας. ‘Αντε τώρα να πείσεις τους σύγχρονους ‘Ελληνες οικονομολόγους περί Κοινωνικής Προνοίας και τα λοιπά τώρα που έχουν πάρει φόρα με αγριανθρωπικές διαθέσεις.

Δ. Λ.


Στερνή μου γνώση να σ’είχα πρώτα…

Στην εφημερίδα ΒΗΜΑ της 5.5.91, δημοσιεύτηκε η είδηση ότι η Ελληνική Ενωση Αλουμινίου ανακυκλώνει από το 1985 το 30% των αλουμινένιων κουτιών μπίρας και αναψυκτικών. Αναφέρεται επίσης ότι η κατανάλωση τέτοιων κουτιών, στη χώρα μας, φθάνει τα 400 εκατομμύρια ετησίως. Η ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώνεται για την παραγωγή αυτών των κουτιών είναι 120 εκατομμύρια κιλοβατώρες. Για την επαναχύτευσή τους όμως χρειάζεται μόνο το 5% της ενέργειας που απαιτείται σε σύγκριση με την παραγωγή τους. Το ποσοστό ανακύκλωσης είναι μικρότερο από της Ιαπωνίας 42%, Αυστραλίας 53% και των ΗΠΑ 61% αλλά πολύ μεγαλύτερο από εκείνο των ευρωπαϊκών χωρών που κατά μέσον όρο είναι 16%.

Το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό του δυναμισμού και της ευρηματικότητας της ελληνικής οικονομίας. Δείχνει επίσης τον τρόπο που διεισδύει το κεφάλαιο αναπτύσσοντας νέους κλάδους επιχειρήσεων όπου οσμίζεται ότι θα υπάρξει σίγουρο κέρδος. Εκμεταλλεύεται ακομη και τα σκουπίδια. Ομως το οικονομικό όφελος για τους καταναλωτές είναι ανύπαρκτο. Αναφέρουμε τα παραπάνω για να αποδείξουμε ακόμη μια φορά την ανεπάρκεια, για να μην πούμε αφέλεια των Οικολόγων-Εναλλακτικών. Τον προηγούμενο χρόνο, ο κ. Χρυσόγελος και οι ομοϊδεάτες του οικολόγοι, έκαναν καμπάνια για την ανακύκλωση των αλουμινένιων κουτιών και το διαχωρισμό των σκουπιδιών, με υπερηφάνεια οδεύοντες ανά τας οδούς και τας ρύμας των Αθηνών. Επίστευαν, βέβαια, ακράδαντα ότι έφερναν κάτι το καινούριο στην πολιτική ζωή του τόπου! Εχουμε λοιπόν το δικαίωμα να αναρωτηθούμε, μήπως η Ελληνική Ενωση Αλουμινίου ασκεί επαναστατική πολιτική πολύ πριν τους Οικολόγους Εναλλακτικούς; Θα ήταν βέβαια αστείο να απαντήσει κάποιος καταφατικά. Επίσης αστείο όμως είναι να θεωρείται επαναστατική πολιτική η πρακτική των απογοητευμένων γκαζοτενεκέδων της Ομοσπονδίας των Οικολόγων Εναλλακτικών, που βολοδέρνουν κατά τη διάρκεια της άμπωτης του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς ειδικότερα. Εχουμε ισχυριστεί, σε ανύποπτο χρόνο, ότι τα οικολογικά προβλήματα είναι πολύ σοβαρά και με τεράστιες επιπτώσεις για το μέλλον της ανθρωπότητας, γι’ αυτό δεν μπορεί κανείς να ασχολείται μαζί τους με αστείο τρόπο.

Αυτά τα προβλήματα προσεγγίζονται με διάφορες πολιτικές που είναι είτε αστικές μεταρρυθμιστικές είτε επαναστατικές. Είναι διαφορετικό το να προσπαθείς να συναρθρώσεις τα παραπάνω προβλήματα μέσα στα πλαίσια μιας επαναστατικής πολιτικής, απ’ το να εξαντλείσαι σε μια αστική πολιτική. Οι ηγέτες των επτά πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών ασκούν πολιτική γύρω απ’ τα προβλήματα της οικολογίας πολύ πιο επεξεργασμένη και αποδοτική απ’ τους διάφορους οικολόγους. Αρκεί να ενθυμηθούμε τα μέτρα που πρότειναν να ληφθούν για τον Αμαζόνιο και τον Ανταρκτικό. Κατά τη γνώμη μας είναι διαφορετικό να καταπολεμάς τα αποτελέσματα και όχι τα αίτια των οικολογικών καταστροφών. Εδώ έγκειται η διαφορά ανάμεσα σε μια επαναστατική και μια αστική πολιτική. Η επίκληση της αυτενέργειας και της δράσης των πολιτών δεν αποτελεί από μόνη της καμιά ριζοσπαστική πολιτική ακόμη περισσότερο όταν η δράση κάποιων απογοητευμένων πρώην αριστεριστών φαντάζει σαν δράση ανύπαρκτων κινημάτων. Είμαστε βέβαιοι ότι τα μέλη της Ελληνικής Ενωσης Αλουμινίου θα κρυφογελούσαν με τις φανφάρες των οικολόγων, για να μην πούμε ότι θα τους πρότρεπαν να τα συγκεντρώσουν, αφού έτσι δεν θα πλήρωναν και τους φτωχούς Λάζαρους του συστήματος που ενασχολούνται με τη συγκέντρωση των αλουμινένιων κουτιών. Ελπίζουμε το πάθημα να τους γίνει μάθημα.

Δ. ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ


Όπου ακούς πολλά κεράσια να κρατάς μικρό καλάθι!

Εγκαταλείπουν τις απεργίες οι καθηγητές! έγραφε η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  τής 22ας-5-91. Η κοινωνία απαλλάσσεται επιτέλους από τούς θερμοκέφαλους πού κάθε χρόνο απειλούν την ψυχική ισορροπία τών βλαστών της, την ευημερία  τής τουριστικής της οικονομίας, την εύρρυθμη λειτουργία τού σχολικού της  μηχανισμού… Καί αν η στάση τού αστικού Τύπου είναι ολότελα κατανοητή  (δεδομένης τής συνολικής λειτουργίας του) υπάρχουν μερικές «λεπτομέρειες»  πού δεν είναι καθόλου κατανοητές.

Το Ν.Α.Ρ μαζί με τον Συνασπισμό απέκλεισαν κάθε ενδεχόμενο απεργίας μέσα στις εξετάσεις. Ο κλάδος έχει εξαντληθεί, είπαν! Δεν είπαν όμως γιατί έχει  εξαντληθεί ο κλάδος!

Ελπιζαν – μ’αυτήν τους την στάση – ότι θα χαρακτηριζόντουσαν υπεύθυνοι καί ρεαλιστές

Αλλά στην πραγματικότητα, ανάγκασαν τον κλάδο να θυμηθεί: πρώτον. Ποιοί ήταν εκείνοι πού διαρκούσης τής περυσινής μεγαλειώδους απεργίας ανάγκασαν τούς καθηγητές να παραδώσουν την βαθμολογία! δεύτερον. Ποιοί ήταν εκείνοι πού  ξέχασαν – πέρυσι – τον ρεαλισμό καί την υπευθυνότητα, δηλώνοντας ότι η απεργία  τού ’88 (ουσιαστικά χαμένη γιά τούς καθηγητές) ήταν οδυνηρή γιά την άρχουσα  τάξη! τρίτον Ποιοί ήταν εκείνοι πού έφτασαν να διακηρύξουν ότι θα κατέβαζαν  τούς εργάτες καί τ’απορριματοφόρα τών Δήμων σε συμπαράσταση γιά την περιφρούρηση τής απεργίας!

Αναγκάζουν καί μας ν’αναρωτηθούμε: Σε τι οφείλεται αυτή η θεαματική στροφή τών 180 μοιρών; Μήπως δεν αποτελεί μόνον, μιά ακόμη έκφραση τής τυχοδιωκτικής  πολιτικής τών – ευτυχώς χρεοκοπημένων πιά – σταλινικών, αλλά επίσης καί μιά  χειροπιαστή απόδειξη ότι οι ανασυνθέσεις, οι αναπροσανατολισμοί, οι συγκλίσεις καί οι υπερβάσεις πού αυτοί ευαγγελίζονται δεν είναι παρά κούφια λόγια  προορισμένα να εξαπατήσουν τούς εργαζόμενους, προσφέροντας στους νεοσταλινικούς πολιτικάντηδες μιά ακόμα ευκαιρία γιά να κεφαλαιοποιήσουν την συνδικαλιστική  τους «υπεραξία» με την πιθανή αναρρίχησή τους σε κάποια κρατικά ή  κοινοβουλευτικά πόστα;

Στέλιος ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ


Κωνσταντίνος ο Μικρός

Η κολακεία, το ψεύδος, η υποκρισία, η δουλικότητα, αποτελούν τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της αστικής ηθικής. Η κριτική αντιμετώπιση ανθρώπων και γεγονότων έχει εξαφανιστεί. ‘Οχι άδικα, ο Κάφκα υποστηρίζει ότι οι ηλίθιοι είναι ακατανίκητοι. Πολιτικοί, «πνευματικοί» ταγοί και δημοσιογράφοι αγωνίζονται να επιβεβαιώσουν ό,τι περιγράφουμε στις πιο πάνω γραμμές.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ.Καραμανλής, ευρισκόμενος στη δύση του βίου του, αγωνιά για την μετά θάνατον υστεροφημία του. Τα παράσημα που έχει λάβει, οι τίτλοι που του έχουν αποδοθεί, οι κολακείες στις οποίες αρέσκεται, συναγωνίζονται τα εύσημα των τέως βοναπαρτών δικτατορίσκων Μπρέζνιεφ και Τσαουσέσκου. Για ανθρώπους που οι λέξεις δεν έχουν κανένα νόημα, όπως ο Μιλτιάδης ‘Εβερτ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο τελευταίος των μεγάλων! Ο κύριος Καραμανλής, ο αδίστακτος, ο βίαιος, ο εγωπαθής, ο αυταρχικός, ο συντηρητικός, ο υποτελής, ο μετρίου διανοητικού αναστήματος αποκαλείται μεγάλος. Απύθμενη καινότητα, υποκρισία και θράσος χαρακτηρίζει επίσης και τα παραφουσκωμένα ασκιά, κατά τον μακαρίτη Γ.Σκαρίμπα, της Ακαδημίας Αθηνών, που επιδαψίλευσαν προσφάτως στον Κ.Καραμανλή τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή της Νομικής Σχολής.

Πριν καταλαγιάσουν οι επευφημίες, έρχεται πάλι στη δημοσιότητα η πληροφορία για την άτυπη συμφωνία του τελευταίου «των μεγάλων» το 1956 με τον Αντενάουερ για την παραίτηση της Ελλάδας από τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων από τους Γερμανούς. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αντιδρά αλλά σωφρώνως «ποιεί την νήσσα». Είναι βέβαιος ότι η μυστική διπλωματία θα αποκρύψει την υποτέλειά του. Πολιτικά κόμματα και ιδεολόγοι της αστικής τάξης, όσο και αν αγωνίζονται δεν μπορούν να εξαφανίσουν την ιστορική μνήμη του κινήματος. Ο πρωθυπουργός της βίας και της νοθείας, του αστυνομικού κράτους και των ανακτόρων, παρά τους χαμαιλεοντισμούς του και την ικανότητά του να μετρά τους συσχετισμούς δυνάμεων και να μεταβάλλει θέσεις, όπως άλλωστε και οι πολιτικάντηδες, θα τοποθετηθεί από την ιστορία εκεί που του αξίζει.

Το ότι δεν μελαγχολεί και δεν πέφτει σε περισυλλογή σημαίνει ότι ούτε το πυθαγόρειο «τί παρέβην, τί δέλεξα τί δε μοί και ουκ ετελέσθην» κατενόησε ούτε το λεχθέν υπό του Ηροδότου «όλβιος εστί όστις της Ιστορίας έσχεν μάθηση» τον έχει διδάξει. Είμαστε βέβαιοι ότι η ιστορική αλήθεια είναι με το μέρος μας και όχι με τους υποκειμενιστές παραχαράκτες της.

Δ. ΙΟΝΙΟΣ


Σπάρτακος 30, Ιούνιος-Αύγουστος 1991

Σπάρτακος αρχείο


https://wp.me/p6Uul6-ur

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s