4η Διεθνής: 13ο Παγκόσμιο Συνέδριο

Σπάρτακος 29, Μάρτης 1991

13ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

4η ΔΙΕΘΝΗΣ

Περίπου 200 αντιπρόσωποι και παρατηρητές, που αντιπροσώπευαν 80 οργανώσεις από 48 χώρες, έλαβαν μέρος στο Συνέδριο της 4ης Διεθνούς από τις 7 έως τις 17 Φλεβάρη 1991 στην Ιταλία. Ας σημειωθεί ότι οι αντιπρόσωποι των οργανώσεων περισσότερων από 6 χώρες -κύρια της Μέσης Ανατολής- δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν λόγω του πολέμου, αλλά απηύθυναν γραπτά μηνύματα και εξηγησεις.

Η προεδρία του Συνεδρίου ανατέθηκε τιμητικά στους πολιτικούς κρατούμενους του Κινήματός μας και του παγκόσμιου επαναστατικού και εργατικού κινήματος συνολικά, στα θύματα της αστικής και γραφειοκρατικής καταστολής.

Το Συνέδριο άρχισε με έναν απολογισμό και μια συζήτηση πάνω στη σημασία του πολέμου στον Κόλπο, πάνω στις αιτίες και τα προβλεπόμενα αποτελέσματά του. Διαπίστωσε ότι όλα τα τμήματα και οι συμπαθούσες οργανώσεις της 4ης Διεθνούς δρουν στις χώρες τους ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση και για την άμεση απόσυρση των λεγόμενων «συμμαχικών» στρατευμάτων και των συμμάχων τους από τη Μέση Ανατολή. Υιοθέτησε ένα κάλεσμα προς το σύνολο της επαναστατικής Αριστεράς σ’ όλο τον κόσμο, να εντείνει τις προσπάθειές της για αγώνα ενάντια στο βρώμικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με όσο πλατύτερες και ενωτικές μαζικές κινητοποιήσεις μπορούν να γίνουν.

Διαπίστωσε ότι αν και στο παγκόσμιο μαζικό αντιιμπεριαλιστικό κινημα τα επαναστατικά ρεύματα δεν έχουν το ίδιο βάρος με εκείνο που είχαν την εποχή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, ωστόσο σημαντικοί τομείς του οργανωμένου εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος κινητοποιήθηκαν ενεργά σε διάφορες χώρες της καπιταλιστικής Ευρώπης, στην πρώην Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία (Γ.Λ.Δ.), στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία.

Το Συνέδριο άκουσε τις εισηγήσεις και συζήτησε μια σειρά αποφάσεις: για την παγκόσμια κατάσταση, για την κατάσταση στην ΕΣΣΔ, στη Λατινική Αμερική και στην καπιταλιστική Ευρώπη, για τα προβλήματα της γυναικείας απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική και στις ιμπεριαλιστικές χώρες καθώς και για την κατάσταση του γυναικείου κινήματος στις τελευταίες αυτές, για τη φεμινιστικοποίηση των μαζικών οργανώσεων και των ηγετικών οργάνων της 4ης Διεθνούς, για την οικοδόμηση και τη λειτουργία των ηγετικών οργάνων της 4ης Διεθνούς. Πάνω από 160 σύντροφοι πήραν το λόγο στη διάρκεια αυτών των συζητήσεων.

Προσπάθησαν να παρουσιάσουν και να εκφράσουν τις κυριότερες αλλαγές που έγιναν στη διάρκεια της τελευταίας περιόδου στην παγκόσμια κατάσταση: την ιμπεριαλιστική επίθεση και τον περιορισμό της εργατικής τάξης σε αμυντική θέση, την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, τα προβλήματα της κεντροαμερικανικής επανάστασης, το ξεκίνημα της ανασύνθεσης της εργατικής τάξης, κύρια στη Βραζιλία και στη Νότια Αμερική, το ξύπνημα της πολιτικής δραστηριότητας των σοβιετικών μαζών και τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις που αντιμετωπίζουν στην προσπάθεια επαναπόκτησης της οργανωτικής και πολιτικής τους αυτονομίας.

Σύμφωνα με τη δημοκρατική παράδοση του παγκόσμιου ρεύματός μας, για διάφορα σημεία της ημερήσιας διάταξης, παρουσιάστηκαν αντιπροτάσεις αποφάσεων, που αντιστοιχούσαν σε θέσεις συντρόφων που, οργανωμένοι σε τάσεις, εξέφρασαν μειοψηφικές απόψεις. Οι προτάσεις που παρουσίασε η απερχόμενη ηγεσία υιοθετήθηκαν με μεγάλη πλειοψηφία.

Το Συνέδριο συζήτησε πάνω σ’ ένα πρώτο σχέδιο θέσεων για την «Οικολογία και Σοσιαλιστική Επανάσταση». Το κείμενο αυτό θα συζητηθεί πλατύτερα στη Διεθνή και θα υποβληθεί για ψήφιση στο ΧIV Παγκόσμιο Συνέδριο.

Το Συνέδριο συζήτησε επίσης ένα σχέδιο προγραμματικής διακήρυξης, κειμένου που προσπαθεί να εξηγήσει τις αιτίες της κρίσης αξιοπιστίας του σοσιαλισμού που χτυπάει έντονα το εργατικό και επαναστατικό κίνημα εδώ και πολλά χρόνια, και οξύνθηκε μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «σοσιαλιστικού στρατοπέδου» το 1989/90. Η διακήρυξη αυτή έχει σκοπό να δώσει, στο μέτρο του δυνατού, μια συνεκτική και σφαιρική απάντηση στις νέες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι επαναστάτες, και που ασφαλώς θα σημαδέψουν τη δράση τους μέσα στα επόμενα χρόνια. Η ψήφιση του κειμένου αυτού θα γίνει μετά από μια μεταγενέστερη συζήτηση.

Η 4η Διεθνής δεν ισχυρίζεται ότι δίνει μια τελειωτική ή πλήρη απάντηση στα νέα και αγωνιώδη προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Θα συνεχίσει τη συζήτηση για τα θέματα αυτά με όσους έχουν διάθεση να το κάνουν. Αλλά, είναι για την ώρα η μόνη παγκόσμια δύναμη που επεξεργάστηκε ένα πρώτο σχέδιο συνεκτικής απάντησης που θα μπορούσε να είναι μια αναφορά για διάφορα ρεύματα στον κόσμο.

Το συνέδριο υιοθέτησε διάφορες εκκλήσεις: για υποστήριξη των Αλγερινών γυναικών που απειλούνται απ’ την άνοδο του θρησκευτικού φανατισμού, υπέρ των Μαροκινών πολιτικών κρατουμένων, που βρίσκονται ξεχασμένοι εδώ και 17 χρόνια στα μπουντρούμια του Χασάν του Β’, για την υπεράσπιση του βολιβιανού εργατικού κινήματος, που απειλείται με εξαφάνιση μετά από ένα κύμα μαζικών απολύσεων που επέβαλε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), για την απελευθέρωση των ηγετών και των αγωνιστών της «Ανοιξης του Πεκίνου» το 1989 που καταδικάστηκαν σε αυστηρές ποινές απ’ το καθεστώς του Τενγκ, για την ενθάρρυνση της αλληλεγγύης με τον αϊτινό λαό.

Το Συνέδριο έστειλε αδελφικούς χαιρετισμούς σε 2 Ιάπωνες συντρόφους που ελευθερώθηκαν πρόσφατα αφού πέρασαν 10 χρόνια στη φυλακή για τη συμμετοχή τους στην καμπάνια υπεράσπισης των αγροτών του Σανρουζούκι, κατά την κατασκευή του νέου αεροδρομίου του Τόκυο. Απαίτησε την άμεση απελευθέρωση των συντρόφων του Επαναστατικού Κόμματος των Εργαζομένων (PRT) του Μεξικού και του Νέου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΝSSR) της Σρι-Λάνκα, που απήχθησαν και θεωρούνται εξαφανισμένοι απ’ τις αντίστοιχες κυβερνήσεις των δύο χωρών.

Οι πιο ηλικιωμένοι σύνεδροι -που χαιρετήθηκαν θερμά- ήταν ο σύντροφος Μωρίς Στάιν, που προσχώρησε στο Ρώσικο Κομμουνιστικό Κόμμα την επομένη της Οκτωβριανής Επανάστασης, κατόπιν ήταν ιδρυτικό μέλος του τροτσκιστικού κινήματος στις ΗΠΑ και της 4ης Διεθνούς, και ο νοτιοαφρικανικής καταγωγής σύντροφος Τσάρλυ Βαν Γκέλντερεν, ο μόνος σύνεδρος του ΧΙΙΙ Συνεδρίου που ήταν επίσης παρών στο ιδρυτικό συνέδριο της 4ης Διεθνούς, το Σεπτέμβρη του 1938.

Το Συνέδριο άκουσε το κάλεσμα του Χοσέ Ντιρσέον, γενικού γραμματέα του Κόμματος Εργαζομένων (ΡΤ) της Βραζιλίας, για να εξετάσει τη σύγκλιση, την επόμενη χρονιά, μιας παγκόσμιας συνδιάσκεψης που θα συζητήσει και θα επανεπιβεβαιώσει την επικαιρότητα του σοσιαλισμού στα τέλη του 20ού αιώνα. Το Συνέδριο εκφράστηκε ομόφωνα υπέρ αυτής της πρωτοβουλίας και αποφάσισε να συμβάλει ενεργά στην επιτυχία του.

Ανάμεσα στις άλλες οργανώσεις που εκπροσωπήθηκαν από παρατηρητές στο Συνέδριο πρέπει να μνημονευθεί η Λαϊκή Δημοκρατική Οργάνωση της Δομινικανής Δημοκρατίας, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (ΡDP) της Παραγουάης, το Κομμουνιστικό Κίνημα (ΜC) του ισπανικού κράτους και το ΜΚ της χώρας των Βάσκων, η Εργατική Πάλη (Lutte Ouvriere) της Γαλλίας, το Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα (VSP) της Γερμανίας, η Ενωμένη Αριστερά της τέως ΓΛΔ και μια σοσιαλιστική οργάνωση από τη Ν. Αφρική. Το Κόμμα Κομμουνιστικής Δράσης (PACS) της Συρίας και το Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης της Ουρουγουάης έστειλαν αδελφικά μηνύματα στο Συνέδριο.

Το ΝSSR, μια από τις κυριότερες εργατικές οργανώσεις της Σρι-Λάνκα, ζήτησε να ενταχθεί στην 4η Διεθνή κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου, που θα υλοποιηθεί σε μερικούς μήνες.

Ο χαιρετισμός του Ζυλ Περώ, που επαναδιακήρυξε την καταδίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου στον Κόλπο και η επέμβαση της Κριστίν Σερφατύ, που κατήγγειλε την καταστολή στο Μαρόκο, σημάδεψαν μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του Συνεδρίου.

Η αλλαγή της κατάστασης στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη εκφράστηκε με τη συμμετοχή μιας αξιόλογης αντιπροσωπείας παρατηρητών που ήρθαν από τις χώρες αυτές, όπως ο Αλεξάντερ Μπουζγκάλιν, ένας απ’ τους ηγέτες της μαρξιστικής πλατφόρμας μέσα στο ΚΚΣΕ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος αυτού μετά το τελευταίο του Συνέδριο και ο Κολγκάνοφ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας.

Στο Συνέδριο συμμετείχε επίσης ο Πολωνός σύντροφος Γιόζεφ Πινιόρ, ένας απ’ τους ιστορικούς ηγέτες της Αλληλεγγύης το 1981, και ο σύντροφος Πετρ Ουλ, βουλευτής στο τσεχοσλοβάκικο κοινοβούλιο και παλιός ηγέτης της Χάρτας ’77, που πέρασε εννέα χρόνια στις φυλακές της γραφειοκρατίας. Σαν αγωνιστές της Διεθνούς, πήραν το λόγο και παρουσίασαν τα προβλήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν τα επαναστατικά ρεύματα στις αντίστοιχες χώρες.

Το Συνέδριο σημείωσε το ιστορικό γεγονός ότι η αποκατάσταση του Λέον Τρότσκι είναι σχεδόν πλήρης σήμερα στην ΕΣΣΔ και τα έργα του εκδίδονται σε μεγάλους αριθμούς. Η 4η Διεθνής θα συνεχίσει την εκστρατεία της για να επεκταθεί η αποκατάσταση αυτή σε νομικό επίπεδο.

Διαπιστώνοντας ότι αν και το επαναστατικό κίνημα έχει να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες στο σημερινό στάδιο, υπάρχουν πάντως δυνατότητες ανάπτυξης, το Συνέδριο καθόρισε μέτρα για την ενίσχυση των διευθυντικών οργάνων της Διεθνούς και, ταυτόχρονα, επανεπιβεβαίωσε τη θέλησή μας για σταθεροποίηση και διεύρυνση των δεσμών με άλλα επαναστατικά, αντιιμπεριαλιστικά και αντισταλινικά ρεύματα.

Σπάρτακος 29, Μάρτης-Απρίλης 1991


Σπάρτακος 29, Μάρτης 1991

Αρχείο Σπάρτακου


https://wp.me/p6Uul6-sv

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s