Η ουκρανική αριστερά ενάντια στην ιμπεριαλιστική επίθεση κατά της Βενεζουέλας
Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να “καθαρίσει” την περιοχή από τα καθεστώτα που δεν τον υπηρετούν. Οι Ουκρανοί αριστεροί καλούν σε διεθνιστική κινητοποίηση κατά του ιμπεριαλισμού, όχι μόνο του ρώσικου, που τους έχει πλήξει εκείνους, αλλά και όλων των άλλων, ιδιαίτερα του αμερικάνικου. Η τοποθέτηση του “Κοινωνικού Κινήματος” που δημοσιεύουμε γράφτηκε τις πρώτες-πρώτες ώρες μετά την αναγγελία της ένοπλης επίθεσης των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας.
Ποιό είναι το κακό με την επίθεση των ΗΠΑ εναντίον της Βενεζουέλας;
Από το Соціальний рух [Κοινωνικό Κίνημα], 3/1/2026
Το πρωί της 3ης Ιανουαρίου σηματοδοτεί την αρχή μιας ευρείας επίθεσης κατά της δημοκρατίας και της σχετικής ειρήνης στους λαούς της Λατινικής Αμερικής -και όχι μόνο για αυτούς.
Τα γεγονότα στη Βενεζουέλα, στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ με την οποία συνελήφθη ο πρόεδρος Νικολά Μαδούρο και κηρύχθηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης με κινητοποίηση, είναι μια ακόμη εκδήλωση της όξυνσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, τις συνέπειες της οποίας θα νιώσουν εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρη την ήπειρο.
Οι ενέργειες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορούν να θεωρηθούν ως μεμονωμένο περιστατικό ούτε ως μια «αναγκαστική απάντηση» στην κρίση. Όπως και στο παρελθόν -από βομβαρδισμούς μικρών σκαφών στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό Ωκεανό έως εμπάργκο και κυρώσεις- πρόκειται για μια επίδειξη δύναμης και την πλήρη ετοιμότητα των ΗΠΑ να χρησιμοποιούν τη βία χωρίς δικαστικές διαδικασίες, έρευνες ή και οποιαδήποτε τήρηση του διεθνούς δικαίου. Προφάσεις, όπως η καταπολέμηση του εμπορίου ναρκωτικών και των καρτέλ, χρησιμοποιούνται για τη νομιμοποίηση της επιθετικότητας. Το μεγαλύτερο μέρος των πρόδρομων ουσιών για ναρκωτικά μέχρι πρόσφατα παραγόταν στην Κίνα. Το ποσοστό του εμπορίου ναρκωτικών που διέρχεται από το έδαφος της Βενεζουέλας είναι αμελητέο σε σύγκριση με άλλες χώρες της περιοχής και τις θαλάσσιες οδούς.
Οι δικαιολογίες για καταπολέμηση μιας «κυβέρνησης που συνδέεται με τα καρτέλ ναρκωτικών» φαίνονται ιδιαίτερα κυνικές στο πλαίσιο της μόλις πρόσφατης αμνηστίας που χορήγησε ο Τραμπ στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Ερνάντες από αμερικανική φυλακή -αυτός είχε καταδικαστεί σε τεράστια ποινή για συμμετοχή στο εμπόριο κοκαΐνης, αλλά αφέθηκε ελεύθερος για να βοηθήσει τους συμμάχους του στις τελευταίες εκλογές. Όπως και στην περίπτωση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», ο πραγματικός στόχος δεν είναι η προστασία, αλλά ο έλεγχος των πετρελαϊκών και ορυκτών πόρων και η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος πιστού προς την Ουάσιγκτον.
Ταυτόχρονα, πρέπει να ονομάσουμε τα πράγματα με το όνομά τους: το καθεστώς του Νικολάς Μαδούρο είναι αυταρχικό, καταπιεστικό και βαθιά διεφθαρμένο. Δεν έχει καμία σχέση με τη σοσιαλιστική δημοκρατία, έστω και αν κρύβεται πίσω από την κληρονομιά του Ούγκο Τσάβες και τη ρητορική του Μπολιβάρ. Μαζί με τις καταστροφικές κυρώσεις των ΗΠΑ, η πολιτική της κυβέρνησης Μαδούρο φέρει την ευθύνη για την οικονομική κατάρρευση, την κοινωνική καταστροφή, τις εξωδικαστικές δολοφονίες, τον υποσιτισμό και τη μαζική μετανάστευση εκατομμυρίων Βενεζουελάνων. Η ηγεσία του Μαδούρο κατέστρεψε τα επιτεύγματα των μαζικών κινημάτων και των κοινωνικών προγραμμάτων της εποχής του Τσάβες, δυσφημίζοντας την αριστερή ιδέα στην περιοχή. Παρασιτικά σε σχέση με τον τον πληθυσμό, το καθεστώς διατηρείται χάρη στις δυνάμεις ασφαλείας, στον περιορισμό των ελευθεριών και την εξωτερική υποστήριξη –κυρίως από τη Ρωσία.
Ακριβώς το Κρεμλίνο ήταν που έγινε ένας από τους βασικούς συμμάχους του Καράκας για τη διατήρηση του αυταρχικού μοντέλου εξουσίας.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας Σεργκέι Λαβρόφ επισκέφθηκε επανειλημμένα τη Βενεζουέλα, ιδίως τον Απρίλιο του 2023, στο πλαίσιο της περιοδείας του στη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα, τη Νικαράγουα και την Κούβα, για να προωθήσει μια πολιτική υποστήριξη για τον ρωσικό πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Αν και όχι το ίδιο απεχθής όσο ο προδότης της Σαντινιστικής Επανάστασης Ντανιέλ Ορτέγκα στη Νικαράγουα, όμως και ο πρόεδρος Μαδούρο από την αρχή της πλήρους εισβολής δήλωνε «πλήρη υποστήριξη» στη Ρωσία, ενώ οι κρατικές θεσμοί και τα μέσα ενημέρωσης προώθησαν ενεργά τις ερμηνείες του Κρεμλίνου για τα γεγονότα.
Ωστόσο, η ταύτιση του καθεστώτος Μαδούρο με την κοινωνία της Βενεζουέλας θα ήταν σοβαρό λάθος
Παρά την εκτεταμένη προπαγάνδα, η πλειοψηφία των Βενεζουελάνων δεν υιοθέτησε τις φιλορωσικές αφηγήσεις. Ήδη από τις πρώτες ημέρες της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην επίθεση -σε μια χώρα όπου οι διαδηλώσεις ποινικοποιούνται και συνήθως διαλύονται. Οι Βενεζουελάνοι κρατούσαν ουκρανικές σημαίες, φώναζαν «Stop Putin» και επέκριναν ανοιχτά τη συμμαχία της κυβέρνησής τους με το Κρεμλίνο.
Αυτή η αλληλεγγύη προς την Ουκρανία έχει βαθιές ρίζες. Από την εποχή του Ευρωμαϊντάν, πολλοί Βενεζουελάνοι αντιλαμβάνονταν τον αγώνα της Ουκρανίας ως κάτι οικείο και κατανοητό, ως έναν αγώνα ενάντια στη διαφθορά της εξουσίας, τον εξωτερικό έλεγχο και τον αυταρχισμό. Η συμπάθεια προς την Ουκρανία δεν προέρχεται μόνο από αντιπολεμικά συναισθήματα, αλλά και από την απόρριψη της ξένης επιρροής, η οποία είναι καθοριστική για την επιβίωση του καθεστώτος του Μαδούρο, όπως άλλωστε και για το καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν -και οι δύο βρίσκονται υπό έρευνα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Από το 1999, η Ουκρανία και η Βενεζουέλα έχτισαν φιλικές σχέσεις, οι οποίες άρχισαν να δημιουργούνται υπό τον υπουργό Εξωτερικών της Ουκρανίας Μπόρις Ταρασούκ, ο οποίος είχε γίνει δεκτός από τον τότε πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Βενεζουελανός πρόξενος στη Ρωσική Ομοσπονδία την εποχή του Τσάβες, ο Χοσέ Νταβίντ Τσαπάρο, εντάχθηκε το 2022 στο Διεθνές Σώμα Εδαφικής Άμυνας της Ουκρανίας και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αποκατάσταση πόλεων που καταστράφηκαν από τα ρωσικά στρατεύματα.
Γι’ αυτό και η τωρινή επίθεση των ΗΠΑ δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε καν από τους επικριτές του Μαδούρο. Δηλώνοντας, στην πρόσφατη «Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας», την πρόθεσή του να επαναφέρει τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική στη θέση μιας υποτελούς «πίσω αυλής» στο πνεύμα του «δόγματος Μονρόε», ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιδιώκει να «καθαρίσει» την περιοχή από όποιο καθεστώς δεν ταιριάζει με τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντά του και, ταυτόχρονα, να ενισχύσει τις ακροδεξιές δυνάμεις.
Η απομόνωση της προοδευτικής κυβέρνησης της Κολομβίας και οι απειλές απέναντι σε μια αντίστοιχη κυβέρνηση στο Μεξικό, η ενίσχυση της συμμαχίας με το ακροδεξιό καθεστώς στην Αργεντινή σε βάρος των αμερικανών φορολογουμένων, η υποστήριξη των νεοφασιστών ρεβανσιστών στη Βραζιλία με επικεφαλής τον Ζαΐρ Μπολσονάρο, η χρήση της διαβόητης μεγα-φυλακής της κατασταλτικής εξουσίας του Μπουκέλε στο Ελ Σαλβαδόρ για την κράτηση των απελαθέντων από τις ΗΠΑ -όλα αυτά είναι τμήματα μιας στρατηγικής για την αποκατάσταση της ηγεμονίας της Ουάσιγκτον στη Λατινική Αμερική. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την προηγούμενη θητεία του Τραμπ, τα θέματα της Βενεζουέλας τα επόπτευε ο ίδιος Έλιοτ Άμπραμς, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευση, κατά την εποχή του Ρήγκαν, των «σμήνων θανάτου» των αντικομμουνιστικών δικτατοριών, που διέπραξαν πάνω από το 90% των εγκλημάτων πολέμου σε εμφύλιους της Κεντρικής Αμερικής, όπως -π.χ. τη δολοφονία περίπου χιλίων κατοίκων του χωριού Μοσότε στο Ελ Σαλβαδόρ.
Η επιβολή «αλλαγής καθεστώτος» από έξω απλώς θα επιδεινώσει την κοινωνική καταστροφή. Όπως και η ρατσιστική πολιτική του Τραμπ απέναντι στους Βενεζουελάνους πρόσφυγες, αυτός ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής περιφρόνησης της ανθρώπινης ζωής. Ακόμα και αν δεν υπάρξουν άμεσες μαζικές απώλειες (η εισβολή των Αμερικανών πεζοναυτών το 1989 για την ανατροπή του δικτάτορα και ναρκοεμπόρου Νοριέγα, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν πελάτης της CIA στην καταπολέμηση των επαναστατικών κινημάτων της περιοχής, συνοδεύτηκε από τουλάχιστον μια εκατοντάδα θανάτους αμάχων), η εξωτερική αποσταθεροποίηση θα οδηγήσει σε περαιτέρω εσωτερικές αναταραχές.
Επιπλέον, κίνδυνος υπάρχει και από μια ενδεχόμενη άνοδο στην εξουσία του «τραμπικού» τμήματος της αντιπολίτευσης. Όπως ο Μαδούρο αποτελεί καρικατούρα του σοσιαλισμού, έτσι και η ακρο-δεξιά και ακρο-καπιταλιστική πολιτική της Μαρίας Κορίνας Ματσάδο (η οποία μετά την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης τόνιζε με κάθε τρόπο ότι θα προτιμούσε να το παραδώσει στον Τραμπ και θα υποστήριζε την επέμβασή του εναντίον της ίδιας της χώρας της) αποτελεί και αυτή μια καρικατούρα του δημοκρατικού κινήματος. Αντίθετα, η αριστερή αντιπολίτευση κατά του μαδουρισμού, η οποία συγκεντρώνει όλο και περισσότερους απογοητευμένους υποστηρικτές της Μπολιβαριανής Επανάστασης, τονίζει το απαράδεκτο ενός στρατιωτικού σεναρίου και το ότι το μέλλον της Βενεζουέλας πρέπει να αποφασιστεί από τους ίδιους τους Βενεζουελάνους και όχι από τους ιμπεριαλιστές ηγέτες.
Ο αγώνας ενάντια στη δικτατορία του Μαδούρο και ο αγώνας ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό δεν είναι αντιφατικοί. Είναι οι δύο όψεις της ίδιας σύγκρουσης, με την οποία οι λαοί γίνονται όμηροι γεωπολιτικών παιχνιδιών. Γι’ αυτό σήμερα πρέπει να μιλάμε για αλληλεγγύη προς τον λαό της Βενεζουέλας -την ίδια αλληλεγγύη που έδειξαν και οι Βενεζουελάνοι προς την Ουκρανία στην αντίσταση της απέναντι στη ρωσική επίθεση.
Ο λαός της Βενεζουέλας αγωνίζεται ενάντια στον ιμπεριαλιστικό ζυγό και είναι όμηρος του ληστρικού καθεστώτος του Μαδούρο.
Βενεζουέλα, και εμείς επίσης αντιστεκόμαστε στον ιμπεριαλισμό!
3/1/2026
Μετάφραση ΤΠΤ – “4” από το αρχικό κείμενο: Що не так з агресією США проти Венесуели?
Μπορεί επίσης να βρεθεί σε μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες:
- What is wrong with US aggression against Venezuela?
- Un point de vue de la gauche ukrainienne sur l’agression contre le Venezuela
- Cosa c’è di malo nell’aggressione degli Stati Uniti contro il Venezuela?
- Movimiento Social (Ucrania) ¿Qué está mal en la agresión de Estados Unidos contra Venezuela?
[Η Соціальний рух [Κοινωνικό Κίνημα] είναι ουκρανική οργάνωση και έχει το καθεστώς του μόνιμου παρατηρητή στην 4η Διεθνή.]
ΤΠΤ - "4" 
